Geoorde futen bij de Twitterhut

Nadat Jetske en ik ons van onze fotografische plicht bij de rietsnijders hadden gekweten en we daar ook nog van een smakelijke lunch hadden mogen genieten, waarvoor nog hartelijk dank, stelde ik Jetske voor om nog even naar de vlakbij gelegen vogelkijkhut ‘de Twitterhut’ bij de Wetering Oost te rijden …









Net als bij de hier eerder beschreven waterberging bij Wetering West, is landbouwgrond hier in de afgelopen jaren veranderd in nieuwe natuur die dienst doet als waterberging. Of is het andersom …? Hoe dan ook, een stukje vóór de vogelkijkhut is een grote betonnen wand voor oeverzwaluwen in het water geplaatst …









Voor die wand en de weinige oeverzwaluwen die er op dat moment rond vlogen, had ik al snel geen aandacht meer, want vlak voor de hut zwommen een paar geoorde futen rond …









Deze prachtige, vrij kleine watervogels met hun rode ogen en de goudgele oorpluimpjes aan weerszijden van de kop had ik nog niet eerder kunnen fotograferen. De ingeving om hier nog even naar toe te gaan, bezorgde me dus nog een paar foto’s waar ik erg blij mee ben …   🙂








Het lossen van ’t riet

Na een ritje van ongeveer 6 km is de thuisbasis van de rietsnijders bereikt en kan de lading riet worden gelost om voor verdere verwerking te worden opgeslagen in de loods. Ook hier heeft de mechanisatie zijn intrede gedaan, want vrijwel meteen komt Klaas-Jan met een heftruck uit de loods tevoorschijn, waarmee hij de zware rollen met riet van de wagen haalt om ze vervolgens netjes op te stapelen in de loods …


Deze slideshow heeft JavaScript nodig.




Als de wagen leeg is en de heftruck weer in de parkeerstand staat, is het tijd om een hapje te eten, en ik kan jullie verzekeren dat dat óók voor fotograferende gasten goed verzorgd is bij de rietsnijders, want brandstof is alles bij dit zware werk. En dan gaan de mannen terug het veld in om de volgende lading op te halen.

Dank voor de gastvrije ontvangst en tot de volgende ronde!

Het laden van ’t riet

In februari liet ik hier al zien hoe een deel van de rietoogst van een klein perceel werd opgehaald door de rietsnijders. De zware rietbossen moesten daar stuk voor stuk door de mannen over een wankele loopplank naar de wagen worden gedragen, omdat er geen zwaar materieel op dat perceel kon komen …









Wie de film “Werken in het Weerribbenriet” (in zijn geheel) heeft gezien, weet dat het riet hier tot voor kort ook op deze manier werd opgeladen, maar daar hebben de riettelers dit jaar wat anders op gevonden …









Achter op een tractor is een laadbak gemonteerd, waar de rietbossen in worden gelegd door de mannen. Het is en blijft nog steeds zwaar lichamelijk werk, maar men hoeft nu in elk geval niet meer met elk bos de wagen te beklimmen …









Om beschadiging van het riet te voorkomen, worden de rietbossen zorgvuldig om en om in de laadbak gelegd …









Zodra de bak gevuld is met 20 bossen riet, worden de bossen met spanbanden en touwen samengebonden tot een rol …









Met een tweede tractor met hefinstallatie wordt de rol met 20 rietbossen uit de laadbak getild …









De rol wordt netjes aan de kant van het pad gelegd …









Op deze manier verzamelen de riettelers alle rietbossen voor verder transport …









Vervolgens worden de zware rollen met de tractor op een aanhangwagen getild …









Op deze manier wordt er een rondgang gemaakt langs de verschillende percelen …









Zodra er 7 rollen met ieder 20 bossen riet op de wagen zijn vastgesjord, zetten de mannen koers naar de bedrijfsloods …









– wordt vervolgd –



Vochtpercentage 10%

Nadat ik eerder deze week een weloverwogen, maar helaas fout uitpakkend experiment met mijn medicatie had ondernomen en ik daar bovenop flink verkouden werd, paste het me eigenlijk niet echt, maar toch ben ik gisterochtend weer eens afgereisd naar het rietland in de Kop van Overijssel …









Zoals op de bovenstaande foto is te zien, kan een deel van de oogst van 2016 als verloren worden beschouwd. Maar het riet dat ondanks de wateroverlast in de afgelopen weken gemaaid kon worden en heeft kunnen drogen, lag – in grote bossen bijeen gebonden – klaar voor vervoer naar de thuisbasis van de rietteler. Van Jetske had ik een seintje gekregen dat de mannen vrijdag zouden beginnen met het transport. Daar moest ik natuurlijk wel even bij zijn …









Voor alle zekerheid stak rietteler Klaas rond kwart voor elf de hygrometer in een paar van de rietbossen om te controleren of aan de belangrijkste voorwaarde voor de opslag in de loods was voldaan. Om schimmel en rot te voorkomen mag ’t riet niet te nat zijn, wanneer het naar binnen wordt gehaald …









Het apparaat gaf een vochtpercentage van 10% aan. Daar was de rietteler tevreden over, en dus kon er een begin worden gemaakt met het laden en vervoeren van de rietoogst van 2016 …









– wordt vervolgd –



Met man en macht

Sinds ik regelmatig eens te gast ben in het rietland in de Prikkepolder bij Nederland, heb ik de rietsnijders hun werk vrijwel altijd van begin tot eind met twee of drie man zien doen. Dat zat er dit jaar met de extreem hoge waterstand in het rietland niet in …





Om toch zoveel mogelijk riet van het land te kunnen halen, liet Klaas vorige week zaterdag een schare hulptroepen aanrukken. Met man en macht werd er de hele dag keihard gewerkt …





Zelf was ik die dag uitgeblust na een middagje in het riet op de vrijdag ervoor. Omdat mijn fotomaatje Jetske andere bezigheden had, nam Anna – zuster van Jetske en tevens echtgenote van rietsnijder Klaas – die dag de fotocamera ter hand. Anna stuurde mij afgelopen week deze foto’s met de vraag of ik er nog iets mee kon of wilde. Natuurlijk kan en wil ik daar iets mee, al was het maar om nogmaals mijn bewondering voor deze noeste werkers te uiten …

Bedankt Anna! Ik heb er ditmaal een 15-delige diashow van gemaakt …


Deze slideshow heeft JavaScript nodig.




Ik heb begrepen, dat Klaas aan het eind van de dag niet ontevreden was, maar dat er op de natste delen van het land nog ongeveer een hectare riet is blijven staan. Daar zal afgelopen week ongetwijfeld weer hier en daar een hoekje vanaf zijn gesnoept, maar het gaat allemaal niet zonder slag of stoot dit jaar …

Waarom verzuipt de rietsnijder?



Intussen kom ik al bijna 10 jaar met een zekere regelmaat samen met mijn fotomaatje Jetske in het rietland van haar zwager. De eerste jaren grensden die rietvelden aan een grote oppervlakte boerenland. U kent dat wel: weilanden en akkers, die hier en daar worden doorsneden door sloten en boomsingels. Daar kwam enkele jaren geleden drastisch verandering in …









In 2012 en 2013 was het boerenland aan de Wetering West in opdracht van de gemeente Steenwijkerland, de provincie Overijssel, waterschap Reest & Wieden en Staatsbosbeheer het domein van een enorm leger aan graafmachines, bulldozers en vrachtwagens. Het boerenland werd wat je noemt ‘even grondig op de schop genomen’. In de onderstaande diashow uit maart 2013, is op de achtergrond in de verte het geboomte te zien is, dat de grens met het rietland markeert …




Deze slideshow heeft JavaScript nodig.






Morgen een paar actuele foto’s van het gebied, waarop het resultaat van al dit werk te zien is. Dan zal tevens duidelijk worden waarom de rietsnijder dreigt te verzuipen.

Help, de rietsnijder verzuipt! (2)



Kijk de rietsnijder eens lopen achter zijn rietmaaier, de gang zit er lekker in. In vlot tempo glijdt het door de machine gemaaide riet aan de achterzijde van het apparaat tot bosjes bijeen gebonden in een lange rij op de grond …









De bovenstaande foto is gemaakt op het hoogste randje van dit rietperceel. Verderop ligt het land wat lager, daar is het nat, heel nat … Van meters maken is daar geen sprake voor de rietsnijder, hij worstelt zich met zijn machine door de natte veenbodem …









Langzaam zakt de rietsnijder verder weg in de kragge. Het water omspoelt zijn lieslaarzen tot steeds groter hoogte en het kost meer en meer moeite om nog enigszins vooruit te komen …









Ineens is de gang er helemaal uit. Niet alleen de rietsnijder zakt weg in de kragge, ook de rietmaaier wordt tot de assen vastgezogen. Met man en macht wordt het apparaat weer losgetrokken …









Als de machine weer enigszins gangbaar is gemaakt, moet de rietsnijder zelf nog los zien te komen, want de beste man is met al dat geworstel intussen zelf tot over zijn knieën in de moerassige grond weggezakt …









Zodra hij weer vrij man is, gaat Klaas weer manmoedig op pad met zijn machine. De rietsnijder, hij ploeterde voort … Hij heeft geen keuze, want dit is zijn brooodwinning ….









Als het natte perceel uiteindelijk dan toch helemaal gemaaid is, moet ook het laatste strookje riet nog even worden gemaaid, want Klaas is pas tevreden als alle riet behorend bij een perceel in het voorjaar kaal geschoren is …









Op het schuine kant van de kade moet de rietmaaier met twee man in bedwang worden gehouden. Klaas loopt erachter en zoon Bert houdt de machine aan de voorzijde met een touw in bedwang …









En dan is het tijd voor werkoverleg, hoe en waar gaan we verder … Want één ding is duidelijk: er moet nog veel werk worden verzet, want op een paar grote percelen staat zoveel water, dat het maar de vraag is of ze voor de deadline van 15 april droog genoeg gemaakt kunnen worden om er te kunnen maaien …









Nadat ik de rietsnijders weer alleen had gelaten met hun zware werk, heb ik op weg naar huis nog even een paar foto’s gemaakt van de oorzaak van de wateroverlast in het rietland. Die foto’s laat ik morgen zien.