In het Weerribbenriet (3)

Omdat het gemaaide riet in schoven bijeen staat, verplaatst de rietsnijder zijn werkplek regelmatig. Zo kan hij het afval uit het riet kammen zonder dat hij met elk bosje heen en weer moet lopen …

Zodra hij zijn werkplek heeft verplaatst, begint de rietsnijder de ruigte die uit het riet is gekamd op te ruimen. Dat doet hij simpelweg door het te verbranden. Hoe lang dat nog kan, is ook maar de vraag. Er gaan stemmen op om het verbranden te verbieden, dat zou betekenen dat de rietsnijder het moet verzamelen en afvoeren. En wie dat zal betalen …? De rietsnijder, vrees ik. Zo lang die zijn werk nog kan doen tenminste …

Het werk van de rietsnijder is momenteel alleen lonend dankzij subsidie. Nu de overheid van plan is om die subsidie te halveren, valt er voor de meeste rietsnijders straks zelfs geen droog brood meer te verdienen. En voor de rietsnijder die het misschien nog wel lonend kan maken, heeft de overheid nog een andere verrassing in petto. Tot nu toe wordt er voor de pacht van rietlanden gewerkt met langjarige contracten. Ook daar wil de overheid van af. Dat zal de nekslag zijn voor veel rietsnijder, maar ook voor natuur en landschap …

De rietsnijders zijn onontbeerlijk voor het behoud van de uitgestrekte rietlanden in de Weerribben en de Wieden, maar ook in De Alde Feanen en verschillende andere gebieden in ons land. Wanneer de rietlanden niet jaarlijks worden gemaaid, dan zullen ze binnen enkele jaren veranderen in bossen. Dat was al goed te zien in het perceel waar Klaas dinsdag aan het werk was. Om de paar meter schiet een klein boompje tussen het riet omhoog. De rietmaaier kan die jonge twijgen nu nog aan, maar na een tweede jaar komt hij er niet meer doorheen …

Nee, het was niet echt een heel vrolijk bezoek aan de rietsnijders. Er hingen niet alleen grijze rookwolken boven het rietland, maar ook de spreekwoordelijke donkere wolken met het oog op de toekomst waren voelbaar. Voor Kelev maakte het allemaal niets uit,  hij was en is gewoon heer en meester over zijn domein …

Tot slot: bij RTV Oost kun je terecht voor een radio-interview en een tv-interview over de problemen.
Met dank aan RTV Oost en mijn fotomaatje Jetske, ook zij publiceerde een logje over de ‘Kopzorgen in het rietland’.

In het Weerribbenriet (2)

Na de lunch hervatte de rietsnijder zijn werk. Zo lang je het niet met eigen ogen hebt gezien, kun je je nauwelijks voorstellen hoeveel werk er verzet moet worden om 1 bos riet samen te stellen …

Zoals ik gisteren al schreef, moeten alle grassen en ander groen uit het riet worden gekamd. De rietsnijder gebruikt daarvoor een machine met metalen pennen op een lopende band. Hij pakt steeds een bosje riet stevig vast en duwt de ondereinden van de stengels over de metalen pennen. Zo wordt alle ruigte uit het riet getrokken …

Vele tientallen van die kleine bosjes later ligt er een groot bos riet op de stellage, en die moet daar af … Dat kan daar midden in het rietland maar op één manier: op de schouder. Een jaar of wat geleden heb ik zelf eens zo’n bos op de wagen gegooid, maar dat valt niet mee. Respect voor die man en zijn collega’s …

– wordt vervolgd –

In het Weerribbenriet (1)

Gisteren ben ik samen met mijn fotomaatje Jetske het rietland in de Weerribben weer eens ingetrokken om een bezoek te brengen aan Jetskes’ zwager Klaas, één van de vele rietsnijders in de Kop van Overijssel. Er was ons door de weermannen droog, maar bewolkt en gestaag ophelderend weer toegezegd. Daar kwam echter weer weinig van terecht, het bleef bewolkt en waterkoud, en het regende zelfs af en toe even een beetje …

Zodra Klaas ons zag aankomen, staakte hij zijn werkzaamheden om eerst even bij te praten. Op het betreffende perceel in het centrum van de rietcultuur bij Kalenberg is opnieuw sprake van een zeer matige oogst. “Het staat niet hoog, maar zo van een afstandje lijkt het nog heel wat,” vertelde Klaas, “maar als je het veld in loopt, dan zie dat er bijna net zoveel gras staat als riet …” Hardnekkige grassen zoals het pijpestrootje zorgen ervoor dat de rietsnijder meer werk heeft van minder riet. Daarover morgen meer …

Rond twaalven verscheen ook de vrouw van de rietsnijder ten tonele met hun trouwe viervoeter Kelev. Omdat het geen weer was om buiten te lunchen, werden we uitgenodigd in de mobiele kantine voor koffie en broodjes …

– wordt vervolgd –

Weerbeeld oktober 2015

Samen met deze blauwe reiger, die eind oktober vanaf een keet in De Deelen zijn territorium eens goed in ogenschouw nam, kijk ik even terug op het weerbeeld in oktober. Dat wordt ook hoog tijd, want eigenlijk had hier het overzicht van november al moeten staan. Maar ja, als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan …

151026-1430x

Ik heb oktober ervaren als een mooie, tamelijk rustige herfstmaand. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur uit op 10,2 ºC. Daarmee was het bij ons net wat warmer dan het langjarig gemiddelde van 9,9 ºC over de periode 1971-2000. Maar het verschil met vorig jaar is wel erg groot, toen was het in oktober in ons tuintje gemiddeld 13,1 ºC …

151201-temp-oktober

Over het aantal paddenstoelen in de afgelopen herfst hoor ik verschillende geluiden, sommige mensen zeggen dat er maar weinig paddenstoelen waren vanwege de droogte, anderen hebben juist erg veel paddenstoelen gezien. Omdat het betere knielwerk me steeds minder goed afgaat, had ik me voorgenomen om me dit jaar niet teveel met paddenstoelenfotografie bezig te houden. Terugblikkend kwam ik er achter dat ik toch weer veel meer paddenstoelen heb gekiekt dan ik me had voorgenomen …

151026-1623x

Normaal gesproken valt er in ons tuintje in oktober ongeveer 74 mm neerslag, ditmaal bleef dat beperkt tot 38 mm. Ook landelijk was het met gemiddeld 34 mm neerslag een droge maand. Die relatieve droogte werd in november weer helemaal goedgemaakt, maar daar kom ik later nog wel op terug …

151201-neerslag-oktober

Pech onderweg

“Een Toyota met pech aan de kant van de weg, dat maak ik niet zo vaak mee,” zei de man van de Wegenwacht lachend, terwijl hij gisterochtend rond 10:30 uur uit zijn gele auto stapte en zijn oranje jas aantrok. “Tja, het is voor mij ook de eerste keer in de bijna 30 jaar dat ik Toyota rijd,” antwoordde ik.

Een kleine 20 minuten eerder was me door een vreemd geluid en een achter me rijdende automobilist die me lichtsignalen gaf duidelijk geworden dat er iets niet helemaal in de haak was met onze ouwe trouwe Corolla. Nadat ik de auto met de alarmlichten aan op de vluchtstrook van de A32 ter hoogte van hectometerpaaltje 30,4 Li tot stilstand had gebracht, werd duidelijk wat er aan de hand was. De beugel die de uitlaat aan de achterzijde omhoog moest houden, was losgeraakt …

Blijkbaar had ik zondagavond iets dergelijks aan voelen komen, want ik had mijn mobieltje niet alleen bij me, maar ik had het apparaat nog opgeladen ook. En dus konden het thuisfront, de Wegenwacht en mijn fotomaatje -naar wie ik op weg was- op de hoogte worden gesteld van mijn malheur. Omdat ik tussen Wolvega en Steenwijk stond, stelde mijn fotomaatje voor om me daar maar even gezelschap te komen houden. Aangezien de Wegenwacht eerder ter plaatse was dan Jetske, maakte zij echter een vergeefse rit naar Wolvega. De man van de Wegenwacht bond de uitlaat provisorisch vast met ijzerdraad en stelde voor om vervolgens over de vluchtstrook naar de afslag Steenwijk-Noord te rijden. Terwijl hij de zaak daar verder vastzette, wist Jetske ons op weg terug naar huis te lokaliseren. En dus werd het pechgevalletje meteen even op beeld vastgelegd …

Al met al zaten Jetske en ik een uurtje later dan gepland aan de koffie. Omdat er intussen ook een paar fikse regenbuien passeerden, besloten we de plannen voor de rest van de dag maar te wijzigen. We hadden gepland om een vaartochtje te maken in de buurt van Giethoorn, maar dat leek ons gezien de (weers)omstandigheden toch niet verstandig. Nadat Jetske me een rondleiding door de volledig opgeknapte tuin had gegeven en we een hapje hadden gegeten, besloten we een fotokuiertje te maken in de Weerribben …

Onderweg naar een zogenaamde ‘observatiewand’, zeg maar een vogelkijkhut zonder dak, kwamen we langs een oude keet die midden in het rietland stond. Mogelijk wordt de keet in winter en voorjaar gebruikt als schaftkeet van rietsnijders …

Van achter de observatiewand hadden we mooi uitzicht over een groot petgat. Erg veel was er overigens niet te zien, de meeste vogels hielden zich schuil. Het beeld werd bepaald door de donkere wolken die in hoog tempo over de watervlakte dreven …

Eén vogeltje wilde wel even een uitzondering maken door zich met een leuk, maar kortdurend showtje aan ons te vertonen. Driftig naar vliegjes happend trippelde het kwikstaartje heen en weer over de grote bladeren van waterlelie en gele plomp …

Terwijl het riet door de harde wind bijna plat tegen de grond werd geblazen, waren wij enige tijd later net op tijd terug bij de auto, want al snel sloeg een striemende regen tegen de autoruiten. Het was een andere dag geworden dan we ons hadden voorgesteld, maar het was er weer niet minder gezellig om …

Aan het eind van de middag heb ik onze ouwe trouwe Corolla gisteren afgeleverd bij de garage. Daar wordt de uitlaat vandaag weer vakkundig vastgezet, en hopelijk komt ons voertuig ook meteen zonder andere problemen door de APK.