Blijkbaar regende het hier vanochtend vroeg flink, want toen ik wakker werd was de auto weg …
Dat geeft mij de kans om nog even terug te blikken op één van de vele aardige momenten die ik vorige week woensdag her en der in de berm aantrof …
In de buurt van De Deelen trof ik dit koppeltje aan, dat op een zacht geel bedje werkte aan het nageslacht …
Ik had geen idee wat voor insecten het zijn, maar ze voerden een prachtig showtje voor me op, en dankzij Miriam weet ik inmiddels dat het sluipwespen zijn …
Dat het een dagje regent, daar kan ik prima mee leven. Vandaag is hier tot nu toe 10 mm regen gevallen. Daar zullen ons tuintje, de natuur en de landerijen lekker van opfleuren. Ik word alleen wel een beetje tureluurs van die op en neer dansende temperaturen. Een week geleden verslapten de spieren in mijn benen als gevolg van de warmte, nu verstijven ze weer als gevolg van de lage temperaturen, want 12 graden is toch echt wat aan de lage kant voor half mei …
Van dat alles heeft deze tureluur geen last, die danst en draait gewoon met alle winden en temperaturen mee …
De weersverwachting voor vandaag volgens het KNMI: “Enkele buien, mogelijk met onweer, en de maximumtemperatuur ligt rond 15 graden, op de Wadden enkele graden lager. Er staat een matige tot vrij krachtige wind uit het noordwesten.” Dat lijkt me een prima weertype om me vanmiddag lekker voor de buis te nestelen …
In Amsterdam maken FC Twente (rood) en Ajax (roodwit) vanmiddag uit wie zich nationaal kampioen in de Eredivisie Voetbal 2010-2011 mag noemen. Dat zal echter niet direct mijn belangstelling hebben, ik zie vanavond wel bij Studio Sport wie de titel pakt. Tot die tijd hoop ik slechts dat de beste – en dat is FC Twente al het hele jaar – minstens een gelijkspel in de wacht weet te slepen. Ik richt mij vanmiddag op het roze, want mijn belangstelling gaat uit naar de Giro d’Italia. Daarin rijdt de Friese profrenner Pieter Weening van de Raboformatie vandaag voor de vijfde dag op rij in de roze leiderstrui. En het is niet zomaar een rit vandaag, het peloton moet tot tweemaal toe de nog werkende vulkaan de Etna bedwingen …
De Etna is de grootste nog actieve vulkaan van Europa, is heeft zich afgelopen week flink geroerd. In de nacht van woensdag op donderdag deden zich zes stevige explosies voor, die gepaard gingen met kleine aardbevingen tussen de 2,7 en 3,2 op de schaal van Richter. Door de explosies barstten ramen en deuren uit hun voegen. Vulkanische as daalde neer over Catania en de omliggende dorpen. Er is intussen met man en macht gewerkt om de route van de wielercaravaan vrij te maken van vulkanische as. “Als de Etna niet ontploft, dan ontplof ik morgen misschien wel,” zei Pieter Weening gistermiddag na afloop van de achtste etappe. Hoewel Pieter in topvorm verkeert, denk ik, dat hij vandaag in de slotklim zijn roze trui zal verliezen, omdat hij waarschijnlijk toch wat tekort zal komen als de echte klassementsrenners ten aanval trekken …
Hopelijk houdt de vulkaan zich vandaag rustig en blijft de Giro verder verschoond van ernstige valpartijen en andere ongelukken. Daarvan hebben we in deze Giro, die onder een ongelukkig gesternte van start is gegaan, al meer dan genoeg gezien. De Belgische renner Wouter Weylandt overleed maandag door een val tijdens een afdaling, en Raborenner Tom-Jelte Slagter brak woensdag een oogkas en liep een hersenschudding op …
Beter dan met de prachtige roze koekoeksbloem die bezoek krijgt van een zweefvlieg kan ik mijn voorkeur vandaag niet tonen.
Ik wens jullie allen een fijne en sportieve zondag.
UPDATE: Pieter Weening kon lang mee, maar 10 km voor de finish ontplofte hij inderdaad op de slotklim naar de Etna. Pieter’s roze droom is voorbij …
En eh … Ajax is na een 3-1 overwinning op FC Twente landskampioen geworden.
Om te ontsnappen aan het geweld van de pneumatische beitel waarmee bij de buren de tegels uit de keuken werden verwijderd, ben ik woensdag rond 11:00 uur in de auto gestapt om in alle rust mijn zuidwestelijke rondje te rijden …
Het zonnetje scheen vrolijk tussen de wolken door en de bermen waren weer mooi …
Koolzaad, fluitekruid, boterbloemen en de fraaie koekoeksbloemen toverden een rijk kleurenpalet tevoorschijn …
Op een aantal plekjes heb ik mijn klapstoeltje even uit de auto getrokken om even lekker in de berm te zitten …
En dan maar gewoon afwachten, kijken wat er voorbij komt en wat er gebeurt …
Er trokken diverse insecten aan me voorbij, de komende dagen volgen daarvan nog wel wat close-ups.
Naar mate de tijd verstrijkt begin ik beter te begrijpen waarom de neuroloog ons al in november 2004 adviseerde om maar niet meer op vakantie te gaan naar Frankrijk of andere zuidelijke en warme oorden. Temperaturen boven de 25 graden zuigen je werkelijk helemaal leeg als je MS hebt. En het stomme is, dat ik dat wel weet … Maar elke keer hoop ik tegen beter weten in, dat het wel wat mee zal vallen door me niet teveel in te spannen en me vooral in de schaduw op te houden. Zo ook afgelopen weekend …
Jong als hij is, toont Tijmen altijd opvallend veel begrip op een dag dat pake “moeie benen heeft”. Om aan zijn bewegingslust toe te geven, doet hij op dergelijke dagen dan ook geen beroep op pake om te voetballen of te tennissen. Maar samen even over het terrein slenteren om wat te fotograferen, dat zal vast wel kunnen, zo oordeelde Tijmen. En daar had hij ook gelijk in, te meer daar we al voor het warmst van de dag op pad gingen. Een geaderd witje was het mannetje net te snel af voor een foto, en er achteraan rennen leverde Tijmen helaas ook geen succes op. Maar dat kon de pret niet drukken, hij straalde van trots om samen met pake bloemetjes te fotograferen, en omgekeerd was dat al evenzeer het geval … 🙂
Nee, aan Tijmen is mijn vermoeidheid niet te wijten. En aan Pepijn al evenmin, want die weet ik zittend in de schaduw over het algemeen heel goed te amuseren, terwijl hij in de kinderstoel zit of op een speelkleed aan te tijgeren is …
Zelfs Jetske kan ik mijn vermoeidheid niet in de schoenen schuiven, want zij was dinsdag tevreden met een gezamenlijke fotokuier die zich beperkte tot de kleurrijke bermen in het Weinterper Skar. Terwijl Jetske op verschillende plekjes in de berm rond kroop, zat ik veelal op de afsluitpaal van een van de bospaden, zoals Jetske toonde in haar verslag van onze fotokuier …
Nee, die alles overheersende vermoeidheid is gewoon niet te voorkomen in zo’n warme periode. En je kunt je daar vervolgens op geen enkele manier tegen verzetten. Alleen rust en tijd kunnen me er weer overheen helpen. Maar ja, als de woningbouwvereniging uitgerekend in zo’n week begint met het plaatsen van nieuwe keukens in de ons omringende woningen, dan is de rust ver te zoeken. Het plaatsen een nieuwe keuken gaat nog wel, maar de oude moet er eerst ook uit. Het gedender van de pneumatisch beitel waarmee de oude tegels worden verwijderd gaat door alles heen …
Er rest me niets anders dan het eerst nog maar even heel rustig aan te doen. Er zijn nog maar weinig pluisjes om me mee weg te laten zweven. Om te beginnen heeft Tijmen er in het weekend heel wat weggetrapt, maar ook de regen heeft er geen goed aan gedaan, want met die druppeltjes is het beroerd zweven …
Op een droog en beschut plekje ontdek ik nog een paar fraaie pluisjes. De bouwvakkers hebben hun dag erop zitten. Nu nog even zachtjes blazen en ik zweef als een pluisje weer zachtjes weg …
Weer en weekend hebben hun tol geëist.
Ik ben te moe om iets zinnigs te kunnen zeggen over het weekend in Drenthe, en ook om verslag te doen van de korte fotokuier met mijn fotomaatje. Op het eerste kom ik zeker nog terug, voor het tweede verwijs ik jullie door naar Jetske, zij zal daar vandaag of morgen vast wel iets van laten zien.
Ik ga eerst maar eens een uurtje plat om me als een pluisje zachtjes mee te laten drijven op de wind …