Het leek een fotogeniek dagje te worden, toen ik vanmorgen de gordijnen opende. En dus toog ik rond half twaalf gewapend met de camera en een paar broodjes naar de Merskenheide. Daar was ik al geruime tijd niet meer geweest, en stiekem hoop ik daar binnenkort weer eens een ree te kunnen fotograferen …
Terwijl ik een kwartiertje later het pad naar de heide betrad, streek er net een bont zandoogje op het informatiebord neer. Hij had zijn beste tijd wel gehad, maar ach, het bord zag er ook behoorlijk smoezelig uit, dus dat paste wel bij elkaar …
Halverwege het pad ben ik even naar het vennetje gelopen. Met een beetje geluk zou ik daar misschien nog een juffertje of een libel kunnen scoren. Dan zou ik wellicht meteen de determinatietabel voor juffers en libellen kunnen gebruiken, die een van de vrijwilligers in de Wieden me gisteren mailde …
Dat zat er vandaag helaas niet in. Er waren maar weinig van die gevleugelde rovertjes te zien, en als er al eens eentje in mijn buurt neerstreek, dan was het beestje steevast weer vertrokken, voordat ik het had kunnen fotograferen …
Daarom ben ik me maar op het landschap en de weerspiegeling van de wolkenstraten boven de Merskenheide gaan richten. Dit mag je met recht wisselend bewolkt weer noemen …
Na verloop van tijd ben ik nog even doorgelopen naar de heide. Daar aangekomen dreef er net een donkere wolkenstraat over de heide, waardoor er geen kleur overbleef. Omdat mijn benen zich op dat moment ook meldden, besloot ik rechtsomkeert te maken en terug te gaan naar de auto …
Dat was echter nog niet het eind van mijn tocht. Ik heb vervolgens een rondje gemaakt door een stukje Fryslân waar ik eigenlijk veel te weinig kom. Een aantal foto’s daarvan zullen er hier t.z.t. de revue nog wel eens passeren.
Na de pittige kuier van gistermiddag door het zompige rietland in De Wieden, heb ik mijn nog steeds trouwe, maar wat extra vermoeide onderdanen -zoals ik gisteren al schreef- vandaag inderdaad maar een rustdag toegezegd. Het is er een prima dag voor, want ook vandaag is het hier weer overwegend bewolkt en winderig …
Terwijl ik een groot deel van de dag zachtjes heen en weer wieg in mijn hangmat, klinken de melodieuze tonen van Pink Floyd ’s “Wish you were here” of een andere CD door de kamer …
Omdat dat visueel weinig boeiend is, heb ik besloten jullie in plaats van een foto van de hangmat maar een foto van deze rustig op het Bovenwijde voortdobberende eend voor te schotelen …
De vakantietijd is nu ook hier voorbij. Aafje is vanmorgen weer met frisse tegenzin op de fiets gestapt om haar werk weer eens op te zoeken. Ook voor mij als bloggende MS-er is het tijd om het normale levensritme weer op te pakken. Hoewel ik de afgelopen weken wel rustig ben blijven bloggen, merk ik, dat ik de laatste tijd te weinig beweging heb gehad. Het is tijd om mijn dagelijkse fotokuiertjes weer op te pakken. En dat is vandaag meteen goed gelukt.
Tot het reguliere levensritme behoren ook de kuiers met mijn fotomaatje Jetske. Zij troonde me vandaag in twee etappes mee De Wieden in. Ik begin nu eens een keer met het mooiste en meest vermoeiende tweede deel: een kuier bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij St. Jansklooster. Een paar jaar geleden hebben Jetske en ik hier het Vlonderpad eens gelopen. Vandaag stond het Laarzenpad op het programma. Om dat Laarzenpad te bereiken, moesten we met een wankel trekpontje een vaart oversteken. Een schilderes had dit plekje uitgezocht om het landschap in aquarel vast te leggen …
Eenmaal aan de overkant liepen we een tijdlang door niets dan ruisend riet. Na enige tijd werd het geruis overstemd door een of ander machinaal geluid, en nog weer even later de bron ervan zichtbaar …
Bij de volgende vaart die het Laarzenpad kruist, was een aantal vrijwilligers van Natuurmonumenten aan het werk. We zijn even blijven staan om het werk in ogenschouw te nemen en wat foto’s te maken …
De mannen waren bezig met het vervangen van de walbeschoeiïng op de plaatsen waar het trekpontje aan wal kwam. Het was alleszins duidelijk dat het een pittige klus was. Vooral het lostrekken van de oude palen was zwaar werk …
Maar met vereende krachten lukte het toch om de oude palen aan de linkerkant op de wal te krijgen. Aan de rechterkant werd intussen het nieuwe houtwerk voor de walkant aan die zijde uitgeladen …
Nadat één van de mannen ons behulpzaam was geweest om het pontje hier naar toe te trekken, en vervolgens ook nog een helpende hand toestak bij het opstappen, vervolgden we onze weg aan de overkant van de vaart. Nou ja … ‘weg’ is hier een groot woord. Het trilveen deinde op verschillende plaatsen heerlijk onder onze voeten op en neer. Dat maakte het lopen er niet echt makkelijker op, integendeel, het begon al snel extra kracht van mijn benen te vergen. Gelukkig stond er na verloop een bankje naast het pad.
Daar hebben we een tijdje gezellig zitten keuvelen over ditjes en datjes. Over het riet heen turend trachtten we een inschatting te maken hoe het pad verder zou lopen, en hoe lang het ongeveer zou zijn. Na rijp beraad besloten we op safe te spelen, want mijn onderdanen maanden me tot voorzichtigheid. En dus stonden we een uurtje later weer bij het pontje waar de vrijwilligers nog steeds hard aan het werk waren …
We hadden best rond kunnen lopen, zei één van de mannen toen we de overkant weer droog hadden weten te bereiken. Ik vertelde dat ik het genoeg vond bij het bankje. Volgens één van de mannen waren we bij het bankje op de helft van de rondgang, maar dat vertrouwde ik eerlijk gezegd niet helemaal …
Het werk dat door deze mensen overal in het land op vrijwillige basis in de natuur wordt verricht kan wat mij betreft niet genoeg worden gewaardeerd. Zonder deze harde werkers zouden veel natuurgebieden niet of op zijn minst veel minder toegankelijk zijn. Hulde daarom voor deze vrijwilligers …
Bijna terug bij de auto hebben we het informatiebord bij de ingang van het bezoekerscentrum maar eens even bekeken … Toen zagen we dus dat het Laarzenpad 3 km lang is. Dat red ik zelfs niet als ik in topvorm ben. Misschien moet ik er toch maar ’n gewoonte van maken om eerst zo’n informatiebord eens te bekijken … 😉
Enfin, ik weet in elk geval weer dat mijn onderdanen het nog doen, en dat het best eens zou kunnen, dat ze morgen recht hebben op een eerste snipperdag na de vakantie. Het was de vermoeidheid weer dubbel en dwars waard, want het was een prachtige kuier …
Tot slot nog even een opmerking t.b.v. de betreffende vrijwilligers: mochten jullie belangstelling hebben voor één of meerdere foto’s in groter formaat, stuur dan maar even een mailtje, dan komt het helemaal voor elkaar.
Aan het eind van de zaterdagochtend belde Nils om te vertellen dat Pepijn een huil- en pruildag had. Of wij het onder deze omstandigheden wel zagen zitten om -zoals was afgesproken- ’s middags als kinderopvang te dienen, luidde de vraag aan het eind van het gesprek. Dat leek ons geen probleem, we zouden er wel mee redden. En zo geschiedde …
Toen het mannetje even na tweeën bij ons was gebracht, begon hij meteen aan een inspectieronde door kamer en keuken. Daarbij bleek hij de tijgergang inmiddels te hebben ingeruild voor het betere kruipwerk …
Nadat alles in orde was bevonden, nestelde het mannetje zich met een boekje op het tapijt in de voorkamer …
Daarbij was hij best bereid om tussendoor even een blik in de camera te werpen …
Nadat hij even een middagslaapje had gedaan, was het tijd om een nieuw kunstje te vertonen …
Pepijn zette zijn eerste stapjes bij de bank, en even … heel even stond hij met een stralend gezicht voor het eerst een momentje los op eigen benen … 🙂
Nee, dit logje gaat niet over 9/11. Dat het Vrijheidsbeeld op deze dag op de eerste foto staat, berust op toeval. Ik zag dit beeld staan, toen we op 2 september bij de Blauwe Hand vanaf de Belterwijde de Beulakerwijde op voeren …
Het had er alle schijn van dat ze op het punt stond om het startsein te geven voor een zeilwedstrijd op de Beulakerwijde …
Op een afstand hebben we een tijdlang liggen kijken naar het lange lint van witte zeilen …
Het was een mooi plekje en een goed moment om al dobberend een broodje te eten en wat te drinken …
Na verloop van tijd was het veld voldoende uiteen getrokken om er tussendoor te kunnen varen …
Dat gaf mij de kans om de zeilboten van wat dichterbij te kunnen fotograferen …
Zelf vond ik deze laatste foto wel één van de mooiste …
Eenmaal aan de andere kant van het meer, hebben we via smallere wateren in De Wieden koers gezet naar Dwarsgracht …
Ik neem jullie nog maar weer even mee terug naar de vaartocht die we op vrijdag 2 september samen met mijn fotomaatje maakten in de omgeving van Giethoorn. Dat was tenslotte een heerlijk zonnig hoogtepunt van de vakantie.
Toen we een half uurtje hadden gevaren, werd het tijd voor een bakje koffie. We waren van plan om daartoe aan te leggen bij een recreatie-eilandje in het Bovenwijde, maar om de meeuwen niet te storen bij hun zonnebad op de aanlegplaats, besloten we ons een eindje daar vandaan maar lekker te laten drijven …
Onder het genot van een smakelijk bakje was een tijdlang alleen het zachte geklots van het water tegen de sloep hoorbaar. Erg lang duurde die rust echter niet. Al snel vlogen de meeuwen één voor één op …
De Gieterse jeugd van tegenwoordig maakte zijn opwachting …
Het zachte geklots van de golfjes tegen de sloep werd tamelijk ruw overstemd door het geronk van een paar kleine bootjes, waar pittige buitenboordmotortjes achter hingen …
Elders ontmoeten jeugdigen elkaar met ronkende brommertjes of zwaar dreunende en getunede auto’s, hier doen ze dat blijkbaar met snelle bootjes …
En ik kan me best voorstellen dat ze daar plezier aan beleven … 🙂