Zeg maar dag met je (ijs)handje

Ik doe het niet graag, maar er valt niet aan te ontkomen, het wordt tijd om de winter van 2021 uit te zwaaien. Het was een extreem korte winter, die goed bekeken in feite maar een week heeft geduurd. Maar hoe kort hij ook duurde, ik heb er alles uit gehaald en ik heb er veel napret aan beleefd met het foto- en videomateriaal dat die week me heeft opgeleverd …

Als ik me ertoe zou beperken om 1 of 2 foto’s per dag te publiceren, dan zou ik mijn weblog de rest van het jaar nog wel kunnen vullen met sneeuw en ijs. Dat zal ik echter maar niet doen. Om te beginnen zal het voor de meesten van jullie waarschijnlijk al snel minder interessant zijn. Maar het zou voor mezelf ook niet goed zijn. Ik ben mijn blog eind 2005 begonnen om mezelf ertoe te dwingen dagelijks een fotokuier te maken ten einde in beweging te blijven. Om daar een beetje aan te blijven voldoen, zwaai ik vandaag de winter uit, zodat ik me morgen over sneeuwklokjes en krokussen kan buigen …

Dat uitzwaaien doe ik dan maar met de ijzige hand, die de vijver enkele dagen heeft gesierd. Zodra de dooi zondag 14 februari inzette, begon hij zijn glans al te verliezen. Maandag de 15e heb ik de hem tussen 10:15 en 23:52 uur stukje bij beetje zien verdwijnen …

Dag winter van 2021 …

Deze diashow vereist JavaScript.

Konvooi met twee ijsbrekers

Amper 24 uur nadat ik op het ijs van de Drachtstervaart had gestaan, kwam er in korte tijd een eind aan de ijspret. Oplopende temperaturen en het draaien van de wind maakten het ijs heel snel onbetrouwbaar …

Terwijl Aafje en ik tijdens een ritje door de provincie ’s middags op de koude, kale vlakte bij het Prinses Margrietkanaal een tussenstop maakten, lieten de Friese IJswegencentrales de eerste waarschuwingen voor gevaarlijk ijs uitgaan. Dat het ijs op het PM-kanaal niet betrouwbaar was, was met één oogopslag duidelijk …

De scheepvaart had echter wel te maken met een zware ijsgang op het kanaal. Toen ik de camera verder doordraaide naar de spoorbrug Grou zag ik dat we geluk hadden. Er naderde op dat moment toevallig een klein konvooi met een paar ijsbrekers …

Als eerste kwam de kleine, stoere ijsbreker ‘Ferry-Jo’ onder de brug door, al snel gevolgd door de ijsbreker ‘Waterlelie’. Daarna volgde het eerste vrachtschip in het konvooi, het containerschip ‘Dione’ …

Terwijl de ‘Dione’ passeerde heb ik even een paar videoshots gemaakt om een indruk te geven van de snelheid waarmee hij door water ploegde, en van de waterverplaatsing die daarmee gepaard gaat. Nog even afgezien van de temperatuur van het water op dat moment …, ik zou toch niet graag tegen die stroom in willen zwemmen …

Nadat de ‘Dione’ voorbij was, kwam de tanker ‘Heidi Reich’ onder de brug door …

Aafje had het allemaal niet afgewacht, terwijl ik het konvooi nog even nakeek, was zij alvast in de auto gaan zitten. De temperatuur liep dan wel op, de wind maakte het bepaald niet warmer …

Op YouTube vond ik nog een mooi dronefilmpje van dit konvooi op het Prinses Margrietkanaal:

Vastgevroren in de Drachtstervaart

Voordat we koers naar huis zetten, wilde ik graag nog even een laatste onderwerp afvinken: een paar foto’s van het skûtsje De Jonge Trijntje’ dat vastgevroren lag in de Drachtstervaart …

De vorige keer dat we hier waren, hebben we het skûtsje vanaf de zuidkant van het Moleneind bekeken, nu benaderden we het vanaf de noordzijde …

Mijn fotomaatje keek me hoofdschuddend na, toen ik me op het gladde ijs waagde om de mooie ronde boeg van ‘De Jonge Trijntje’ even vanaf een wat lager standpunt in beeld te  brengen …

Toen ik me nadien omdraaide om even een paar foto’s te maken van de brug en het carillon aan het eind van de vaart, zag ik net een schaatser onder de brug doorgaan. Of dat nou zo verstandig was … Maar hij haalde droog de overkant, dus het viel blijkbaar mee …

Ik sluit deze mooie winterse rondrit met mijn fotomaatje langs een aantal schaatsplekjes in de gemeente Smallingerland af met een laatste foto van ‘De Jonge Trijntje’ …

IJs en sneeuw bij de Leijen

Voor de derde tussenstop tijdens onze winterse rondrit door de gemeente waren Jetske en ik naar de Leijen gereden. Veel schaatsers verwachtte ik daar niet te zien, maar we gingen er vooral voor het landschap naar toe …

vogelkijkhut 'de Blaustirns'

Het rietveld achter de kijkhut was al vroeg in het jaar gemaaid door de rietsnijders. In verte waren de bossen riet te zien. De paar bomen die in het rietveld staan, hadden een warm en sierlijk rietkraagje gehouden. In de nog bijna maagdelijke sneeuwlaag waren verschillende sporen te zien …

Al voordat we de hut betraden, nam ik door een kijkluik in de wand naast het vlonderpad een kijkje naar de sneeuwvlakte op het meertje …

In de richting van Oostermeer stond een koek & zopie tent op het ijs, ook waren er kleine groepjes schaatsers te zien. Twee wandelaars kwamen met iets meer tussenruimte dan de roemruchte anderhalve meter onze kant op …

Voor de hut deinden enkele volle rietpluimen zachtjes heen en weer in de wind …

Bij het verlaten van de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ viel mijn oog nog op een winterse verrassing. Aan de achterkant van de hut hadden wind, water, sneeuw en vorst samen een soort van spiraalvormige witte ‘stalagmieten gevormd …

Terwijl ik me met het ijs bezighield, stond Jetske een paar meter verderop te genieten van de zon, die in de luwte van de wand al lekker warm aanvoelde …

– wordt vervolgd –

Klunen in de Jan Durkspolder

Vanaf de Headammen reden Jetske en ik een paar kilometers noordwaarts om te bekijken of er in de Jan Durkspolder ook iets van ijspret te zien viel. Dat viel niet tegen …

De ijsvlakte rond de grote vogelkijkhut lag er stil en verlaten bij. Normaal gesproken wordt hier door de IJsclub Lyts Begjin een baan uitgezet en worden er kluunbruggen gebouwd waar schaatsers de sloten en de weg tussen beide ijsvlakten veilig kunnen oversteken. De fundamenten van één van de kluunbruggen kun je op de meest rechtse foto hieronder zien …

Hoe ze het gedaan hebben, weet ik niet, maar nu er geen baan op de ijsvlakte was uitgezet, kwamen er schaatsers over het sneeuwijs in de sloot op de onderstaande foto deze kant op …

Daar moest bij gebrek aan tapijt op de weg op alternatieve manier gekluund worden. Terwijl Jetske en ik het groepje van beide kanten in beeld namen, zakte een schone blondine die de beschermhoezen van haar schaatsen niet bij zich had, vlak voor me door de knieën.
“Ga je me eindelijk een aanzoek doen …?” vroeg ik lachend. Dat bleek niet de bedoeling te zijn, lachend kroop ze naar de overkant van de weg, waar ze op haar vrienden wachtte …

Maar er waren meer schaatsers die van zuid naar noord wilden oversteken. De jongedame op de foto hieronder liet haar metgezellen verder schaatsen, terwijl ze zelf aanstalten maakte om over te steken …

Ze besloot eerst nog een stukje door de berm te lopen, daarna maakte ze de oversteek op een wel heel bijzondere manier. Alsof ze nooit anders had gedaan, kloste ze zo met het metaal van haar schaatsen over het ruwe asfalt.
“Wat tochtst, moarn taait it dochs …?” (“Wat dacht je, morgen dooit het toch …?”) riep ik haar na. Lachend ging ze aan de andere kant op in de drukte …

Na een laatste blik over de noordelijke ijsvlakte, stelde ik Jetske voor om nog even bij de Leijen te kijken …

– wordt vervolgd –

Sneeuw in de Ecokathedraal (4)

We beginnen het laatste deel van deze tocht door de besneeuwde Ecokathedraal van 10 februari jl. op de plek waar ik een eerdere wandeling samen met Aafje eindigde: de rustplaats achter de twee massieve torens. Hoewel ik best zin had om even te gaan zitten, was het me op die dag te wit en vooral te koud op het bankje …

Er zat niets anders op dan mijn tocht naar achteren maar gewoon voort te zetten. Misschien zou ik verderop een droog plekje kunnen vinden waar ik even zou kunnen gaan zitten. En dus ging ik tussen de twee massieve torens door om over het lange rechte pad naar achteren te lopen …

Aan de linkerkant van het pad zag ik opnieuw een sierlijk gebogen stuk sneeuw hangen, dat de strijd met de zwaartekracht aan het verliezen was …

Af en toe draai ik me even om, zodat ik de hoge, op Inca-tempels lijkende tempels van beide kanten in beeld kan nemen. Zo vaak ligt er geen fotogenieke laag sneeuw, dus dat moet weer even goed worden gedocumenteerd …

Aan het eind van het mooie rechte pad, begin ik aan de klim naar het hoogste deel van de Ecokathedraal. Verderop let ik weer even extra op mijn stappen. Een uitglijder is snel gemaakt, en ik zit hier aan de rand van de heuvel toch een paar meter boven het maaiveld …

Zo, daar zijn we dan. Hieronder bevinden we ons op het oudste en hoogste punt, helemaal achter in de Ecokathedraal. Op dit punt heb ik gebruik gemaakt van de gelegenheid om m.b.v. zon, schaduw en sneeuw even naar jullie te zwaaien. Daarna heb ik een kwartiertje lekker op het mooi schoon geblazen zitelement op de rechter foto gezeten …

En hieronder zie je het uitzicht dat ik vanaf dat punt had. Niet slecht, toch …?

Hoe lekker ik er ook zat, onverbiddelijk kwam het moment dat ik weer in de benen moest. Hoewel er zonder twijfel nog genoeg te zien was, heb ik op de weg terug maar weinig foto’s meer gemaakt. Al snel was ik eraan toe om weer even te kunnen zitten, maar dan op de zachte bekleding van mijn autostoel …

Enige tijd later was ik weer bij de ‘porta celi’, moe maar zeker voldaan. Ik ben bij dat ik de Ecokathedraal weer eens in de sneeuw heb kunnen bekijken, en het was me een genoegen om dat met jullie te delen …

Sneeuw in de Ecokathedraal (3)

Na de ijspret die hier de afgelopen dagen centraal stond, zetten we vandaag en morgen onze tocht door de besneeuwde Ecokathedraal weer voort. Op de onderstaande foto zijn we net de trap afgedaald, die we in het vorige deel vanaf het hogere niveau zagen …

Links van de trap staat een vierkant bouwwerk met een fietsstandaard als kroon (zie de foto linksonder). De tempel die we op de middelste foto in de verte zien staan, is ons volgende doel. Als we nog wat verder afdalen, zien we op de foto rechtsonder het complex waar we zojuist nog bovenop stonden …

Ook hieronder nogmaals het complex waar we kort geleden nog op stonden. Links in de verte staat de tempel waar we aan het eind van het tweede deel even pauze hielden …

De tempel hieronder is volgens mij alleen ’s winters goed te zien. Zodra het blad weer aan bomen en struiken zit, verdwijnt hij weer goeddeels in het groen, staat me bij. Hij is alleen te bereiken over een niet al te breed, verhoogd paadje. Ik ben even voorzichtig naar boven geschuifeld …

We laten de bovenstaande tempel achter ons en lopen dan door het middelste deel van de Ecokathedraal. De al wat oudere bouwwerken die hier staan, gaan goeddeels schuil onder een sierlijk laagje sneeuw op stenen en overhangende takken …

Een stukje verderop krijgen we in de verte zicht op een bijzonder tegeltableau. Dichterbij gekomen wordt duidelijk dat we tegen de onderkant van stoeptegels aan kijken. Het effect van de cirkels is gedurende het jaar vaak erg mooi vanwege een fraaie schaduwwerking, maar mooier dan met wat sneeuw wordt het niet …

Morgen klimmen we naar het oudste en hoogste deel van de Ecokathedraal helemaal achter in het bos …

wordt vervolgd