Categorie archief: Ditjes en datjes

Een veld vol konijnen

Geplaatst op door

Drachten probeert zichzelf weer eens op de kaart te zetten, ditmaal met een lichtfestival met de originele titel ‘Licht op Drachten’. In het centrum van Drachten is een route uitgezet langs ruim 20 lichtkunstwerken. De route leidt grotendeels door het voetgangersgebied en ligt daarmee goeddeels buiten mijn actieradius. Daarom heb ik gisteravond even een kijkje genomen bij een paar kunstwerken aan de rand van de voetgangersgebied.

Om te beginnen het kunstwerk ‘Field of Moon Gazing Rabbits’, dat op een plantsoen bij de passantenhaven in het centrum te zien is …

Lichtfestival Drachten - Field of Moon Gazing Rabbits - AM Yang en Nelly Blessinga

In het programma van ‘Licht op Drachten’ staat: ‘Al eeuwenlang gelooft de mens dat de maan een speciale mysterieuze kracht bezit. Mythen en legendes hierover zijn te vinden in talloze culturen over de hele wereld. In Oost-Aziatische folklore bestaat er een bijzondere relatie tussen de maan en één bepaald dier: het witte konijn. In China vertegenwoordigt het witte konijn onzelfzuchtigheid, trouw en opoffering en het wordt vaak afgebeeld als de metgezel van Chang’e, de godin van de maan. Wanneer je goed naar de volle maan kijkt, kun je de silhouet van een staand konijntje zien …’

Lichtfestival Drachten - Field of Moon Gazing Rabbits - AM Yang en Nelly Blessinga
Lichtfestival Drachten - Field of Moon Gazing Rabbits - AM Yang en Nelly Blessinga
Lichtfestival Drachten - Field of Moon Gazing Rabbits - AM Yang en Nelly Blessinga
Lichtfestival Drachten - Field of Moon Gazing Rabbits - AM Yang en Nelly Blessinga
Lichtfestival Drachten - Field of Moon Gazing Rabbits - AM Yang en Nelly Blessinga

‘Field of Moon Gazing Rabbits’ is een project van AM Yang (China) en Nelly Blessinga (Amsterdam). Het kunstwerk viert het leven van een prachtig wit konijn en zijn bijzondere relatie met de maan.

Rond het vogelbad

Geplaatst op door

Ik heb mezelf altijd een ‘kind van de winter’ genoemd. Het kon me niet koud genoeg worden, ik heb altijd van ijs en sneeuw gehouden. Vandaag de dag voel ik me nog steeds een ‘kind van de winter’, ik heb alleen wat meer tijd nodig om aan de kou te wennen. Als gevolg van de MS is mijn inwendige thermostaat helaas defect geraakt. Dat betekent dat ik ’s zomers meer tijd nodig heb om aan hitte te wennen en ’s winters heb ik meer tijd nodig om aan kou te wennen. De afgelopen dagen ben ik daarom nog niet verder gekomen dan de tuin …

Daar is het voor de vogels ook wennen aan de licht winterse omstandigheden. Voer is er genoeg voor ze hier, dat is het probleem niet. Ze moeten alleen hun bad missen, terwijl daar tot halverwege deze week dagelijks door diverse vogels gebruik van gemaakt werd. Om te voorkomen dat ze er bij lichte dooi toch een duik in nemen, heb ik er gisteren een steen in gelegd. De mussen en mevrouw merel keken er eerst wat vreemd tegenaan, maar ik geloof dat ze de boodschap wel hebben begrepen …

Vanmorgen lag er een heel dun laagje minuscule ijskorreltjes in de tuin. Intussen ligt de temperatuur rond het vriespunt. Straks maar eens een laagje lauw water rond de steen gieten, dan kunnen de vogels hun snaveltjes er weer in dippen als ze daar behoefte aan hebben …

Sierlijk winterweer

Geplaatst op door

Hoewel de meteorologische winter vandaag pas begint, kon ik gisteren al een winterse dag noteren in de tuin. Het bleef de hele dag licht mistig en met een maximumtemperatuur van -0,2°C was het een echte ijsdag …

weerstation met berijpt spinnenweb gezien vanaf het terras

Toen ik het gordijn van de slaapkamer opende, zag ik meteen dat er een mooi spinnenweb met een laagje rijp aan het weerstation hing. Het is de hele dag sierlijk zacht in zuchtjes wind blijven wapperen …

een berijpt spinnenweb aan mijn weerstation gezien vanuit de slaapkamer
close-up van het berijpte spinnenweb aan mijn weerstation gezien vanuit de slaapkamer

Wat lager in de tuin hingen de lampionnetjes met een fijn laagje rijp. Van de lampionnetjes verlegde ik mijn aandacht vervolgens naar een spinnenweb in aanbouw dat aan één van de terrasstoelen hing …

lampionnetje met licht rijp
close-up van een berijpt spinnenweb aan een terrasstoel

Toen ik het hart van dat spinnenweb in beeld isoleerde, leken de ijskristallen op fonkelende edelstenen. Jammer dat de zon er niet even door kwam om het beeld feestelijk af te maken …

ijzige kristallen
ijzige kristallen als fonkelende sieraden

Toekomst voor de Tuinbouwschool

Geplaatst op door

Aan de achterkant van het kassencomplex van de oude Tuinbouwschool stapten we het volle zonlicht weer tegemoet. Daar liepen we tussen een aantal gekandelabeerde bomen door. Ik heb geen idee wat voor bomen het waren. Maar dat is ook weer niet zo heel vreemd, want er schijnen zo’n 500 vreemde soorten bomen en struiken op het terrein te staan …

gekandelabeerde bomen achter de kassen

We waren na ruim uur nog geen van beiden uitgekeken geraakt, maar voor mij kwam er een eind aan de tocht. De trekkingstokken zorgden weliswaar voor een betere balans tijdens het lopen, mijn benen werden er niet sterker door. Terwijl Jetske nog even naar de Franse tuin liep, nestelde ik me op een mooi bankje met zicht op de herfsttinten bij de uitgang. Een fijn plekje om wat te mijmeren over verleden, heden en toekomst …

een bankje met zicht op de ingang van de Tuinbouwschooltuin
de figuur van een planter

De oude Tuinbouwschool lijkt onder de naam ‘De Proef’ een mooie toekomst tegemoet te gaan. Zeven partijen hebben de handen ineengeslagen om de Tuinbouwschool onder handen te nemen. De vereniging wil onder andere erfgoed en educatie terugbrengen naar het centrum van het dorp en de oude tuinen herstellen. “Het bestuur hebben we zo samengesteld dat er op alle vlakken zoals kunst en cultuur, educatie, tuinbouw en ecologie iemand aanwezig is. Iedereen kan op zijn of haar eigen manier bijdragen en heeft ook een netwerk om dat te realiseren,” aldus bestuurslid Kim van den Belt. Het hele verhaal kun je hier lezen: ‘Weg vrij voor nieuwe plannen Tuinbouwschool Frederiksoord’ …

de in- en uitgang van de oude Tuinbouwschooltuin

Er zit niks anders op dan nog maar weer eens terug te gaan naar Frederiksoord. Ik heb even een geel kader in het kaartje op het informatiepaneel getekend. Binnen dat kader hebben wij ons bewogen, we hebben dus amper een kwart van de oude Tuinbouwschooltuin gezien. We hadden wel het geluk dat we er alleen waren. Dat schijnt al een paar jaar niet zo veel meer voor te komen, in dit verborgen pareltje voor fotografen …

Restjes techniek in de kassen

Geplaatst op door

Ik sluit onze rondgang door de kassen van de oude Tuinbouwschool in Frederiksoord af met een blik op de laatste restjes van indertijd ongetwijfeld hoogstaande technische snufjes …

oude techniek in de kassen van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord

Ik ben volstrekt atechnisch, maar van oude leidingen, schakelkasten, bedrading en wat dies meer zij kan ik altijd wel genieten. De dode uitlopers van woekerende planten maken het beeld hier af …

oude techniek in de kassen van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord
oude techniek in de kassen van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord
oude techniek in de kassen van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord
oude techniek in de kassen van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord
oude techniek in de kassen van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord
oude techniek in de kassen van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord
oude techniek in de kassen van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord

– morgen rond ik deze serie af met een blik op de toekomst van de oude Tuinbouwschooltuin

Een overdekte wildernis

Geplaatst op door

Nadat Jetske zich weer bij me had gevoegd ter hoogte van de leiperenallee, vervolgden we onze weg weer samen. Al snel ontdekten we een stukje verderop langs het pad de onderstaande deur. Eens even door de ontbrekende ruitjes kijken wat daar achter verborgen zat. Even voelen aan de deur volstond om te merken, dat die niet was afgesloten …

Zodra we de deur hadden geopend, stapten we een wonderlijke overdekte wildernis binnen. Al wat ik had verwacht, dit toch niet. Geruime tijd dwaalden we van de ene kas naar de andere …

een overdekte wildernis
een overdekte wildernis
een overdekte wildernis
een overdekte wildernis
een overdekte wildernis
een overdekte wildernis

– wordt vervolgd

De Tuinbouwschool Frederiksoord

Geplaatst op door

Ik neem jullie vandaag mee terug naar het uitstapje dat fotomaatje Jetske en ik vorige week vrijdag hebben gemaakt. Terwijl we bij de koffie de mogelijkheden bespraken, opperde Jetske het idee om eens naar Frederiksoord te rijden. Eenmaal daar startten we onze fotokuier bij het standbeeld van de onderstaande figuur. Johannes van den Bosch, ook wel de ‘kolonieman’ genoemd, wees ons vanaf de parkeerplaats de weg …

Johanes van den Bosch, de kolonieman

Het eerste wat we op onze kuier tegenkwamen, was het oude hoofdgebouw van de vroegere Tuinbouwschool van Frederiksoord. Omdat we daar getuige de borden op het hek niet met open armen werden ontvangen, liepen we een klein stukje verder tot we bij de ingang van de oude tuinbouwschool zelf kwamen (Google Maps).

De Tuinbouwschool werd in 1884 gesticht in opdracht van de Kolonie van Weldadigheid. De oorspronkelijke school, tevens woonhuis van de directeur, was eenvoudig van opzet en bevatte slechts één lokaal voor twaalf leerlingen. Tegen het eind van de vorige eeuw bezochten ruim vijfhonderd leerlingen de school in Frederiksoord. Daarna werd door fusies, wetswijzigingen en een andere wijze van financiering een neergaande teneur in gang gezet. Langzaam liep het aantal leerlingen terug, waarna de deuren in 2005 voorgoed werden gesloten. De Tuinbouwschooltuin raakte langzaam in verval …

hoofdgebouw van de oude tuinbouwschool Frederiksoord
hoofdpad door de oude tuinbouwschool
informatiepaneel van de oude tuinbouwschool

Terwijl we over het lange rechte pad het terrein op liepen, kwamen we al snel langs een eerste afslag. Aan de linkerkant van dat pad stonden een paar oude houten gebouwtjes, aan rechterkant was een foto-expositie ingericht op een aantal panelen …

dit pad en de bouwwerken laat ik eerst even links liggen
fototentoonstelling (1)
fototentoonstelling (2)

Terwijl Jetske naar de panelen met foto’s liep, besloot ik dit pad eerst maar even links te laten liggen. Ik liep een stukje door en kwam bij de volgende afslag op de oudste leiperenallee van ons land terecht. Aan dit unieke laantje werden tussen 1884 en 1902 rond de 100 perenbomen geplant …

Op een infopaneel valt te lezen dat er een link is met België. De vader van de eerste directeur van de Tuinbouwschool, dhr. A.C. Ide, was directeur van de Tuinbouwschool Ruiselede in België. Het leiperenconcept was indertijd erg populair op Belgische en Franse landgoederen. In Nederland was dit concept vrijwel onbekend, totdat de heer Ide de leiperenallee introduceerde in Frederiksoord. In 2020 waren er nog maar 18 gehavende perenbomen over. Deze bomen worden nu in de watten gelegd door een oud-docent van de Tuinbouwschool en een aantal andere vrijwilligers …

de oudste leiperenallee van ons land

– wordt vervolgd