Tijdens ons laatste ritje door de omgeving van de Weerribben en de Wieden kwamen fotomaatje Jetske en ik langs een oud plaatselijke café, dat erom vroeg gefotografeerd te worden. Het pand dateert van 1870, maar er was op deze plek al in de 17e eeuw een herberg gevestigd. Er lijkt sindsdien niet eens zo gek veel veranderd … 😉
– wordt vervolgd
Zo, dat was weer een winterprikje van korte duur. De minimumtemperatuur steeg gisterochtend vroeg weer boven tot boven het vriespunt. Voeg daarbij mistig en vochtig weer, dan weet je dat het met de draagkracht van het ijs snel gedaan was …
De vaste meelezers weten dat ik me zelden zorgen maak over schaatsers op dun ijs in het ondergelopen polderland. Maar zo af en toe maak ik wel eens een uitzondering. Zo zag ik Eerste Kerstdag o.a. een paar volwassenen die met een kind achter een stoel op het ijs bezig waren. Ook zag ik een paar kinderen die zo te zien ongeveer voor het eerst op de schaats stonden. Verder werd er een klein kind op een slee voortgetrokken, als het gezelschap al in beweging was tenminste. Met meerdere personen op één plekje stilstaan, is op dun ijs helemaal uit den boze.
In dat soort gevallen vind dat ondergelopen land toch een slecht gekozen locatie. Er lopen tenslotte ook wat slootjes door het gebied waar het wel wat dieper is dan een halve meter. Je wilt toch niet dat kind en slee daar door het ijs zakt. Een ijsbaan lijkt me in dergelijke gevallen een geschiktere locatie om na anderhalve nacht met licht tot matige vorst het ijs op te gaan …
In februari 2012 heb ik me eens echt opgewonden over onverantwoord gedrag op het ijs.
Als je dit in Fryslân na een nachtje met matige vorst aan de bevroren waterkant ziet liggen, dan kan dat maar één ding betekenen: er wordt geschaatst …
En zo was het ook! Rond 10 uur vanmorgen waren de eerste schaatsers actief op de Wolwarren bij Oudega en in de Jan Durkspolder bij Earnewâld. En natuurlijk stond ik meteen met mijn camera langs de kant …
Niet wit, wel koud …
.
Vanaf het bruggetje over de Dwarsgracht (kaart OpenStreetMap) hadden we in alle richtingen uitzicht over de kenmerkende grachten van de Weerribben en de Wieden …
De huizen en bedrijven die aan de verkeerde kant van één van de grachten wonen, zijn alleen bereikbaar over het water, te voet of op de fiets. De aan- en afvoer van (bouw)materialen en ook verhuizingen gaan er over het water. Rond het beeld ‘de Baggeraar’ van beeldhouwer Jarno Petter en het huis erachter wordt al geruime tijd hard gewerkt. Daar liggen ook een paar rechthoekige vaartuigen in het water. Deze zogenaamde ‘bokken’ worden in deze streek gebruikt voor het vervoer van materiaal over het water …
Het beeld van ‘de Baggeraar’ heb ik hier in verleden al meerdere keren zien staan tijdens een rondvaart door het gebied met Jetske (foto linksonder). Vanaf de brug op de foto rechtsonder heb ik vrijdag de bovenstaande foto’s gemaakt …
Van Giethoorn reden we naar Dwarsgracht (kaart OpenStreetMap). Dit lintdorpje, dat langs de Dwarsgracht is gebouwd, is per auto alleen bereikbaar vanuit het oosten over een doodlopende weg. Daarna zijn inwoners en gasten aangewezen op de fiets, een boot of de benenwagen …
Wij staken de Dwarsgracht te voet over via een tamelijk haveloos bruggetje. Aan de overkant sloegen we rechtsaf om een stukje naar het westen te lopen. Al snel stonden we voor een tweede bruggetje. Daar boven het kruispunt van de Dwarsgracht en de Cornelisgracht stond een gestileerde kerstboom op het bruggetje in de Jonenweg (kaart OpenStreetMap) …
Dat tweede bruggetje werd het standpunt voor de volgende foto’s …
Gisteren ben ik voor het laatst dit jaar met mijn fotomaatje Jetske op pad geweest. Het werd ditmaal een ritje in de Kop van Overijssel, waarin het accent op de Wieden kwam te liggen. De eerste fotostop maakten we in de buurt van Giethoorn …
‘DIEP WATER’, stond er op een bordje aan een paal, die een paar meter van de oever in een meertje stond. Bijzonder, want het zag er allerminst diep uit. Toen ik mijn camera over een rietkraagje naar links draaide, zag ik wat verderop een tjasker staan. In een poging die wat beter in beeld te brengen, liepen we die kant even op. Echt dicht konden we er niet bij komen, maar ik vond het toch wel even de moeite waard …
Afanja's Weblog 