Toch nog samen op pad

Jetske en ik hadden onze afspraak voor vrijdag weliswaar gecanceld vanwege het weer, maar we hadden wel een mogelijkheid open gelaten om zaterdag evt. iets te doen. Op basis van de informatie die we ’s ochtends hadden ingewonnen over de toestand op de weg, durfde Jetske het gisterochtend wel aan om rond koffietijd naar Drachten te komen …

Na de koffie maakten we een ritje in noordelijke richting tot It Heechsân. Onderweg zagen we dat veel sloten vol driftsneeuw gewaaid waren. En waar een sloot gevuld was, stoof de sneeuw de weg op. Met beleid waren de meeste plattelandswegen redelijk tot goed te berijden.

Bij de haven van Rottevalle streek er een hongerige grote zilverreiger vlak voor ons neer. En verder hebben we o.a. genoten van de vele sierlijke sneeuwranden in sloten. In de buurt van It Heechsân was een medewerker van een loonbedrijf bezig met het sneeuwvrij maken van een weg. Noordelijker besloten wij veiligheidshalve niet te gaan, want hoe noordelijker, hoe meer sneeuw op de weg …

Onderweg terug naar huis kwamen we bij De Tike langs een weiland waar een paar kitesurfers actief waren in de sneeuw. Hoewel het minder hard waaide dan afgelopen nacht, bereikten ze af en toe een flinke snelheid …

Eigenlijk houdt Jetske niet minder van de winter dan ik. Dat hebben we in de afgelopen 19 jaar al vele malen bewezen. Het was daarom fijn om ook in deze bijzondere winterweek nog een dagje samen op pad te kunnen.

Visser tussen oud roest

Al fotograferend liep ik rustig een stukje verder, zodat ik behalve de grote zilverreiger ook de stalen constructie van de IJmuider havenwerken meer in beeld kreeg …

Tot mijn verrassing kreeg ik daarbij ook nog een blauwe reiger in beeld, die vanuit mijn eerste positie schuil ging achter laag struikgewas. Nadat ik me voorzichtig weer wat had verplaatst, kon ik nog een paar mooie foto’s maken van de vissende blauwe reiger bij de oude roestige constructie …

Roest en ’n grote zilverreiger

De eerste interessante plek, die we na de Deltagoot langs het pad aantroffen, was een open plek met een grote plas water. Natuur, cultuur en techniek raakten elkaar hier meteen heel mooi …

De roestige restanten van een of andere constructie wijzen erop, dat hier onderzoekswerk is gedaan. En zo is het ook, op deze plek onderzochten de ingenieurs hoe de zeearmen van de haven van IJmuiden eruit moesten komen te zien. Maar voor ons was er nog wat anders te zien …

Aan de andere kant van de plas zat een grote zilverreiger tussen de oeverbegroeiing. Af en toe voorzichtig van positie veranderend, konden we hem mooi portretteren …

Terug in het Waterloopbos

Vrijdag zijn Jetske en ik voor de derde keer naar het Waterloopbos bij Marknesse geweest. Hoewel het verleidelijk was, hebben we bij binnenkomst paviljoen ‘Het Proeflab’ eerst toch maar links laten liggen …

De eerste keer dat we er samen waren, was in 2011. Toen verkeerden veel van de proefopstellingen, waarmee belangrijk waterloopkundig onderzoek is gedaan, nog in originele en verwaarloosde staat. Het terrein bleek toen al snel te uitgestrekt voor me te zijn …

Om die reden hebben we het in 2019 beperkt tot het bekijken en uitgebreid fotograferen van de oude Deltagoot, die toen pas was omgevormd tot het 250 meter lange kunstwerk ‘Deltawerk//’

Met de komst van Whilly, is mijn actieradius zoals bekend weer een stuk groter geworden. Daarom konden we gisteren de 3,3 km lange rolstoelvriendelijke route volgen. We hebben ons anderhalf uur ondergedompeld in de natuur die er behalve waterwerken ook een breed scala aan vogels en libellen herbergt …

Een sierlijke visser

Opnieuw op zoek naar weidevogels, zag ik tijdens een ritje al op grote afstand een grote zilverreiger scherp afgetekend in het water staan …

Tot mijn grote geluk was hij zo geconcentreerd bezig, dat ik de auto rustig kon laten uitrollen. Eenmaal tot stilstand gekomen, kon ik deze scène schieten …

Het boompje en de zilverreiger

Ik heb nog een paar foto’s gemaakt bij het eerste petgat bij de parkeerplaats, waarbij het me niet direct om de kleuren van lucht, water en riet ging …

Het was nog steeds droog en Jetske vermaakte zich daar ergens bij het eind van het petgat prima, vermoedde ik. Ik besloot me nog even uit te leven met het meerstammige boompje en de grote zilverreiger die daar ver achter stond …

’t Laatste ritje van 2024

Tenzij het morgen mooi weer is, heb ik vanmorgen waarschijnlijk het laatste ritje van het jaar gemaakt. Het werd een ritje naar de Jan Durkspolder waar het kil en winderig was. Vanuit de vogelkijkhut waren alleen op grote afstand wat groepjes ganzen en eenden te zien. Daar was ik dan ook al snel weer weg …

Toen ik terug reed in de richting van Oudega, stond er in het weiland waar ik regelmatig een sprong reeën heb gefotografeerd, een grote zilverreiger. Nadat ik het autoraampje had laten zakken, leek hij net een lekker hapje weg te slikken …

Daarna vond hij het ook meteen welletjes, hij dook even ineen om af te zetten en spreidde daarna zijn grote witte vleugels om naar elders te vertrekken. Ik besloot nog even langs de Leijen te rijden, ook daar viel echter weinig te beleven. Maar met die smetteloos witte zilverreiger op de laatste in 2024 gemaakte foto kan ik best leven …

Morgen sluit ik het jaar hier op kleurrijke wijze af.