Nadat de grote zilverreiger (Ardea alba) aan de slootkant een visstekje leek te hebben gevonden, startte ik de auto om hem heel voorzichtig voort te laten rollen tot ik net voorbij het midden van de haaks op de weg liggende sloot was …
Tot mijn grote blijdschap liet die mooie, sneeuwwitte vogel zich ook nu niet door mij storen. Tot het uiterste geconcentreerd stond hij lange tijd aan de zacht rimpelende waterkant, om dan ineens …
“Shit … weer mis …!”
wEen uurtje nadat ik de reeën die ik hier gisteren toonde achter me had gelaten, zag ik in de buurt van Earnewâld een grote zilverreiger parmantig door het land stappen …
Meestal gaan ze er wiekslags vandoor zodra ze ook maar op grote afstand een auto zien stoppen, maar tot mijn verwondering trok dit exemplaar zich er niets van aan dat ik ons Golfje rustig in de berm liet uitrollen …
Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, leek hij het echter toch welletjes te vinden, want door weg te duiken in de slootkant, probeerde hij aan mijn camera te ontkomen …
Dat liet ik op mijn beurt echter niet over mijn kant gaan …
– wordt vervolgd –
Omdat er weinig vaart zat ik het bergingswerk bij de gaslocatie, heb ik tussendoor maar even een rondje gereden ten noordoosten van Earnewâld …
Vlakbij de plek waar ’s ochtends op de Bolderen een blauwe reiger doodgemoedereerd over de weg kuierde, spotte ik ditmaal een grote zilverreiger …
Ik was net op tijd om vast te kunnen leggen dat hij een hapje wegwerkte, zo te zien was het een mol, maar het kan ook een vette muis geweest zijn …
Kijkend naar de manier waarop hij even later zijn weg vervolgde, zag het er naar uit dat zijn honger nog niet was gestild. Dat heb ik echter niet meer afgewacht …
Nadat ik vorige week vrijdag wat van het onstuimige weer had opgesnoven bij de Leijen, ben ik nog even doorgereden naar de Jan Durkspolder …
Daar scharrelde bij de grote vogelkijkhut een grote zilverreiger rond …
Statig stapte hij door het water, voortdurend scherp om zich heen kijkend of er nog wat te eten was, maar dat leek tegen te vallen …
Nadat de zwanen uit beeld waren verdwenen, liepen Jetske en ik dinsdag via een door struikgewas omgeven paadje naar de vogelkijkhut aan de rand van het natuurgebied de Rottige Meente …
Daar nestelden we ons op de eerste verdieping samen voor één van de kijkgaten …
Dat leverde dit mooie, maar grijze uitzicht over de Rottige Meente op …
Door wat meer in te zoomen, werden de herfsttinten van de bomen op de legakkers zichtbaar. Niet eens zo gek ver bij ons vandaan was een grote zilverreiger neergestreken in een boom. De foto’s van zijn vlucht en de landing in de boomtop zijn vanwege onscherpte helaas niet door de ballotage gekomen …
De close-up van die zilverreiger is het aanzien gelukkig wel waard. Wonderlijk, dat zo’n grote vogel zo lang, zo roerloos op een dunne tak in een boomtop kan zitten …
En al die tijd wist ik bijna zeker dat ik hier al eens eerder was geweest. “Volgens mij is het al bijna 20 jaar geleden, maar ik weet bijna zeker dat ik eens in een winter in deze vogelkijkhut heb gezeten,” zei ik tegen Jetske.
Intussen ben ik gisteren in mijn rijk gevulde fotoarchief gedoken om daar bewijs voor te vinden. En jawel, ik ben er inderdaad eerder geweest. Ten bewijze daarvan zal ik in het weekend een paar foto’s tonen, die ik daar op 22 februari 2003 heb gemaakt.
Eigenlijk had ik me donderdagmiddag voorgenomen om even een fotokuiertje te maken naar de vogelkijkhut aan de zuidelijk plas in de Jan Durkspolder, maar daar kwam ik niet aan toe. Terwijl ik over de Geau in de richting van de vogelkijkhut reed, zag ik een grote zilverreiger aan de rand van de plas neerstrijken …
Nadat ik de auto in de berm had laten uitrollen, zag ik hoe de grote witte vogel op gracieuze wijze tussen de beplanting door schreed …
Een stukje verderop stonden twee aalscholvers op een paar paaltjes. Met gespreide vleugels trachtten ze hun veren te drogen …
En zo had ik – zonder dat ik er al teveel voor hoefde te doen – ineens een mooi zicht over de zuidelijke plas in de Jan Durkspolder met een grote zilverreiger en twee aalscholvers. De windmotor aan de andere kant van de plas maakte het beeld compleet …
Ze zijn d’r weer … grote zilverreigers …
Het heeft even geduurd voordat ik een exemplaar tegen het lijf liep, dat wel even voor me wilde poseren binnen het bereik van mijn zoomlens …
Maar tijdens een ritje langs het Wikelslân bij Earnewâld was het onlangs toch zo ver …
Na drie foto’s vond hij het welletjes en scharrelde hij langzaam uit beeld.
Afanja's Weblog 