Nadat ik onlangs in het Weinterper Skar al een paar vliegen had gefotografeerd, waarvan de een de ander lekker zat op te peuzelen, trof ik vorige week dit sinistere duo aan in De Deelen …
Volgens mij mogen we dit met recht een dodelijke omhelzing noemen …
Behalve het mooie kleine vlindertje ’t groentje, waarvan ik hier gisteren een paar foto’s liet zien, behoort ook de groene zandloopkever (Cicindela campestris) tot de vaste bewoners van de Merskenheide …
Op het zuidelijke pad had ik al een paar maal een vruchteloze poging gedaan om een macrofoto van één van die beestjes te maken. Hierbij was niet de wind, maar de snelheid waarmee de groene zandloopkevers van hot naar her rennen en vliegen …
Op het oostelijke pad had ik uiteindelijk geluk, daar was een paartje actief. Ze namen er alle tijd en rust voor om aan hun nageslacht te werken, zodat ik er maar op de knieën bij ben gaan zitten om ze rustig en zo laag mogelijk met de camera te kunnen benaderen …
Ik ben altijd wat dubbel over deze groene rovers. Hun metaillic groene dekschilden zijn prachtig in het zonlicht, maar man man … wat hebben ze een lelijke kop. Dat laatste was goed te zien in een logje over de groene zandloopkever van 14 april 2011 …
Met 25,1 ºC op de thermometer beleven we vandaag zo waar op de valreep nog een echte zomerdag in juni, de eerste en meteen ook de laatste. Aan het eind van de ochtend ben ik naar de Merskenheide gereden, daar heb ik een tijdlang bij het vennetje rond gestruind …
Het werd tijd mijn macrolens weer eens te richten op de kleine zonnedauw, een klein vleesetend plantje. De kleine zonnedauw staat op de Nederlandse Rode Lijst van planten als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen. Rond het vennetje bij de Merskenheide kleurt het op sommige plaatsen rood van dit bijzondere plantje …
Zonnedauw genoeg dus, nu was het alleen nog de kunst om een plantje te treffen dat een insect had weten te vangen. Hier en daar hingen de resten van deels verteerde vliegen en vlindertjes. maar dat was me nog niet fotogeniek genoeg …
Kijk, nu begint het er op te lijken. Ik moet me al sterk vergissen als deze zonnedauw niet een waterjuffer heeft weten te vangen met zijn kleverige, maar voor insecten o zo aantrekkelijke tentakels …
Jawel, hij heeft niet één, maar zelfs twee juffertjes weten te vangen. Beide juffertjes leefden nog en deden al kronkelend verwoede pogingen om zich te bevrijden van dat kleverige goedje …
Al dat geworstel was echter tevergeefs, hoe meer ze bewogen, hoe meer vooral de vleugels ten prooi vielen aan nog meer tentakels. Deze juffertjes gaan een wrede dood tegemoet, want ze zullen langzaam worden leeggezogen en verteerd door de zonnedauw …
De hele situatie deed me denken aan woensdag 18 augustus 2010. Toen stuitte ik op dezelfde plek op een zonnedauw die meerdere waterjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen. Het filmpje dat ik daarvan heb gemaakt is inmiddels opgenomen in de educatieve collectie van het Natuurmuseum Brabant. Hier nogmaals dat filmpje …
Al bijna zes jaar trekken mijn fotomaatje en ik er regelmatig samen een dagje op uit om afwisselend in Fryslân en in de kop van Overijssel wat natuurfoto’s te maken. Vandaag was Drachten onze uitvalsbasis. Op basis van het weerbeeld en de gesteldheid van mijn benen stelde ik voor om er een dagje met wat bermtoerisme van te maken …
Vorige week had ik gezien dat de eerste brede orchissen in bloei stonden in het Weinterper Skar, en dus werd dat onze eerste bestemming. Terwijl Jetske zich meteen al prima vermaakte in de kleurrijke berm, zocht ik even een plekje in de luwte om wat plaatjes van het fluitekruid te schieten …
Langs het pad naar de dobbe stonden een paar bossen fluitekuid die niet al te veel in de vlagerige wind heen en weer leken te wiegen. Dichterbij gekomen bleek dat nogal tegen te vallen, de momenten van windstilte waren schaars en duurden over het algemeen niet lang, maar ik hield er behalve de nodige mislukkingen toch een paar acceptabele foto’s aan over …
Terug bij de weg zag ik dat Jetske intussen al een heel eind verderop -bijna plat op haar buik- tussen de bloemen liggen. Ik richtte me nu op een bosje fluitekruid dat aan de andere kant van de weg in de beschutting van het struikgewas stond …
Ik had het niet beter kunnen treffen, want er streek meteen een insect op het fluitekruid neer en het bleef nog even windstil ook …
Nadat de bovenstaande gast was vertrokken, zag ik iets verder een ander insect zitten. Ook daar was ik weer niet ongelukkig. De bloemetjes zijn wat overbelicht, maar het insect staat er lekker scherp op, en daar ging het me in dit geval om …
En de brede orchissen dan …?
Die bewaar ik nog even. Laten we het er maar op houden, dat ik als goede gastheer mijn fotomaatje eerst de kans geef om wat foto’s te tonen van deze prachtig plant, die op de Nederlandse Rode Lijst van planten staat. 🙂
Omdat ik gistermiddag niet alleen in het Weinterper Skar ben geweest, maar ook nog een aardig autoritje en een kuiertje elders heb gemaakt, doe ik het vandaag maar weer even rustig aan …
Dat is en was overigens helemaal geen straf, want op deze stralende zondagmiddag is er in en rond ons tuintje ook genoeg te zien en te fotograferen …
Vooral bij de klimop is het met dit weer nog steeds een komen en gaan van insecten …
Rond half twee heb ik een klein kwartiertje met de camera rondgescharreld bij de klimop aan de buitenkant van de schutting …
Als je bedenkt dat ik bij eerdere sessies deze maand de wesp en de atalanta er al heb gefotografeerd, was het vandaag weer een mooie score …
Het beestje van gisteren was niet zo moeilijk te benoemen, want een vuurjuffertje is een tamelijk bekende verschijning …
Dat ligt met een kever die ik onlangs aantrof op een boterbloem in de berm van de Alde Ie bij Gorredijk heel anders …
Het meest opvallend zijn de geribbelde dekschilden, waar een mooie metallic glans overheen ligt …
Ook de nek van beestje wordt beschermd door een glanzend schild …
Maar ook de zwarte bolvormige facetogen en de voorkant van zijn kop, die wat doet denken aan de radiateur van een auto, mogen er zijn …
Heeft iemand enig idee wat voor beestje dit is?
Bij gebrek aan vervoer zat er gisteren niet meer in dan een paar rondjes door de tuin …
Erg veel was er in eerste instantie niet te zien, maar tijdens mijn tweede rondgang kreeg ik toch een onderwerp in het vizier …
Achter in de tuin zaten twee langpootmuggen innig verstrengeld op het paadje …
Het grijze wolkendek liet maar weinig licht door, maar omdat ze er een verstild liefdesspel van maakten en omdat ik de camera lekker op de stenen kon laten rusten, lukte het toch om er een paar plaatjes van te schieten …
Omdat dit blog ook toegankelijk moet blijven voor onbedorven kinderoogjes, breng ik bepaalde delen maar niet al te expliciet in beeld …
Wat zijn ze lelijk, en wat zitten ze ingenieus in elkaar …
Afanja's Weblog 