In een tempo en met een souplesse dat sterk aan mijn eigen manier van voortbewegen deed denken, stak deze blauwe reiger vorige week dinsdag uiterst bedaard stapje voor stapje de weg De Bolderen bij Earnewâld over …

In een tempo en met een souplesse dat sterk aan mijn eigen manier van voortbewegen deed denken, stak deze blauwe reiger vorige week dinsdag uiterst bedaard stapje voor stapje de weg De Bolderen bij Earnewâld over …

Je kunt geen ritje over het Friese platteland maken, of je ziet wel ergens een blauwe reiger, ielreager in het Fries …

En altijd zijn ze op zoek …, op zoek naar één of ander lekker hapje, zo ook dit exemplaar in de Jan Durkspolder …

Om maar eens met een Friesisme af te sluiten: met honger in de hals vloog hij even later naar elders. 🙂
Echt zonnige dagen hebben we hier in het noorden maar weinig gehad in november, veel meer dan vijf zijn het er zeker niet geweest. Maar wanneer de zon scheen, was het over het algemeen ook meteen lekker weer voor de tijd van het jaar …

Na een rustige start werden lagedrukgebieden in november bepalend voor het weer in onze omgeving en werd het wisselvalliger en onstuimiger. Omdat de wind overwegend uit het zuidwesten kwam, waren de temperaturen vooral in de eerste drie weken uitzonderlijk hoog voor de tijd van het jaar. In De Bilt werd de hoogste temperatuur bereikt op 7 november: 18,5 graden. De gemiddelde temperatuur kwam in De Bilt uit op 9,9 ºC, tegen 6,2 ºC over de periode 1971-2000 …

Ook in ons tuintje werd de hoogste temperatuur op 7 november bereikt: 16,3 ºC. De gemiddelde temperatuur kwam in ons tuintje uiteindelijk uit op 8,9 ºC, tegen normaal ca. 5,8 ºC over de periode 1971-2000. Het ene nachtje waarin de temperatuur tot -1,2 ºC daalde, kon dus duidelijk niet verhinderen dat november recordwarm was …

Behalve warm was november ook regelmatig stormachtig en nat. Ik heb voor ons tuintje maar vijf droge dagen kunnen noteren. Aan het eind van de maand was er welgeteld 135 mm door de regenmeter gegaan, tegen normaal over de periode 1971-2000 ca. 80 mm …

November was niet alleen uitzonderlijk warm en nat, het was ook een tamelijk stormachtige maand. Driemaal trok er een (gelukkig niet al te zware) herfststorm over (delen van) ons land …

Samen met deze blauwe reiger, die eind oktober vanaf een keet in De Deelen zijn territorium eens goed in ogenschouw nam, kijk ik even terug op het weerbeeld in oktober. Dat wordt ook hoog tijd, want eigenlijk had hier het overzicht van november al moeten staan. Maar ja, als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan …

Ik heb oktober ervaren als een mooie, tamelijk rustige herfstmaand. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur uit op 10,2 ºC. Daarmee was het bij ons net wat warmer dan het langjarig gemiddelde van 9,9 ºC over de periode 1971-2000. Maar het verschil met vorig jaar is wel erg groot, toen was het in oktober in ons tuintje gemiddeld 13,1 ºC …

Over het aantal paddenstoelen in de afgelopen herfst hoor ik verschillende geluiden, sommige mensen zeggen dat er maar weinig paddenstoelen waren vanwege de droogte, anderen hebben juist erg veel paddenstoelen gezien. Omdat het betere knielwerk me steeds minder goed afgaat, had ik me voorgenomen om me dit jaar niet teveel met paddenstoelenfotografie bezig te houden. Terugblikkend kwam ik er achter dat ik toch weer veel meer paddenstoelen heb gekiekt dan ik me had voorgenomen …

Normaal gesproken valt er in ons tuintje in oktober ongeveer 74 mm neerslag, ditmaal bleef dat beperkt tot 38 mm. Ook landelijk was het met gemiddeld 34 mm neerslag een droge maand. Die relatieve droogte werd in november weer helemaal goedgemaakt, maar daar kom ik later nog wel op terug …

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje gemaakt naar de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Er viel bar weinig te beleven. Waar in voorgaande jaren rond deze tijd van het jaar steevast tientallen juffers en libellen te zien waren, bleef dat nu beperkt slechts enkele azuurjuffers en een lantaarntje. En die wilden ook nog niet eens allemaal meewerken aan een foto. De enige die zich in eerste instantie liet fotograferen, was een reiger die aan de overkant van het vennetje tegenover het bankje vruchteloze pogingen deed om een visje te verschalken …

Terwijl ik lekker op het bankje zat, zag ik na enige tijd vanuit mijn linker ooghoek iets bewegen op een boom die wat verderop aan het pad stond. Omdat ik niet meteen goed kon zien wat er had bewogen, liep ik voorzichtig naar de boom toe. Daar bleek dat mijn aandacht was getrokken door een atalanta die op de stam was neergestreken …

Nadat ik van weerszijden een profielfoto van de vlinder had gemaakt, ben ik nog een tijdje in de buurt van de boom gebleven, want ik hoopte nog een foto van de mooie gespreide vleugels te kunnen maken. Dat zat er echter niet in, want het eigenzinnige beestje hield zijn vleugels straks gesloten …

Het was maandag in de buurt van Earnewâld een echte vogeldag. Nadat ik bij één van de opnieuw uitgegraven petgaten een ooievaar had gekiekt en vóórdat ik een foto kon maken van een buizerd op zijn paaltje, vloog er nog een blauwe reiger door het beeld …

Maandagmiddag wilde een grote zilverreiger in de buurt van Earnewâld niet even poseren voor de foto. Een paar minuten lang liet hij me alleen zijn witte koppie zien, daarna vloog hij onherroepelijk weg op zijn witte wieken …

Toen ik woensdagmiddag nogmaals over dezelfde weg reed, trof ik slechts een klein stukje verderop opnieuw een grote zilverreiger aan, waarschijnlijk gaat het om hetzelfde exemplaar. Terwijl hij aan de rand van het rietland stond, kon ik een paar foto’s van hem maken, maar zodra hij mij in de gaten had, vloog hij weer op. Ditmaal streek hij een stukje verderop aan de waterkant neer. Daar kon ik hem ten voeten uit portretteren …

En weet je wie ik ietsje verderop ook weer zag …? Jawel, de zwarte ree, maar die bewaar ik nog even tot morgen … 🙂