Gelukkig Nieuwjaar!
Tagarchief: riet
Vlaggen als veldwachters
Er was weinig te beleven op en rond De Leijen gistermiddag. Er zaten een paar aalscholvers op een strekdammetje in de richting van het paviljoen bij Rottevalle en er vloog af en toe een meeuw langs. Meer vogels waren er niet te zien …
Mijn gedachten dwaalden terug naar de vlaggen in het rietland achter me. Waar zouden die toch voor dienen? Voor zover ik weet, zie ik die vlaggen elk jaar eigenlijk alleen hier bij Doktersheide in het riet verschijnen …
Het leek me niet erg waarschijnlijk dat ze dienen als routemarkering voor de rietsnijders, dat ze om de bomen heen moeten rijden, zal ook zonder die vlaggen duidelijk zijn …
Even om het hoekje van het prieeltje gluren … Kijk, daar kwamen de mannen net weer aan. De bak zat nog niet helemaal vol, daarom reden de rietsnijders de zon nogmaals tegemoet …
Omdat het nooit lang meer zou kunnen duren voordat de bak vol was, besloot ik alvast terug te lopen naar de weg. Voetje voor voetje schuifelde ik over het vlonderpad, dat hier en daar nog bedekt was met een verraderlijk laagje ijs …
Toen ik weer vaste, maar nog steeds glibberige grond onder mijn voeten had, maakte ik onderweg nog even een tegenlichtopname van een boom en de steeds donkerder wordende bewolking …
Even later kwam de rupsmaaier me zacht ronkend voorbij. De bak was vol, de 100 bossen riet werden -in afwachting van verder vervoer- in de achteruit naar de weg gebracht …
Bij de weg werden de losse bossen riet bijeengebonden tot een grote rol, die daarna uit de bak werd gekiept. Toen de mannen de bak hadden geleegd, knoopten we even een praatje aan …
Al snel kwam het gesprek op de film over de rietcultuur waar ik aan werk. De interesse van de beide mannen was meteen gewekt, en er ontspon zich een aardig gesprek. Na enige tijd kwamen ook de vlaggen in het rietland ter sprake …
Die vlaggen dienen -zoals Wieneke al vermoedde- als vogelverschrikkers. Om nog wat preciezer te zijn: ze worden -zoals Klaas al dacht- gebruikt om te voorkomen dat grote groepen (kolonies) spreeuwen het riet als rustplaats gebruiken. Hier en daar een vogeltje als de rietzanger of de kleine karekiet in het riet kan geen kwaad, maar als er een grote groep spreeuwen in het rietland neerstrijkt, dan knakt en breekt het riet, dat daarmee zijn waarde verliest …
Zo lang het om niet al te grote groepen spreeuwen gaat, zal er best een afschrikwekkende functie van die vlaggen uit gaan. Maar als honderdduizenden spreeuwen hun avonddans opvoeren en vervolgens een plekje voor de nacht zoeken -zoals dat in het voorjaar van 1994 het geval was bij Jubbega- dan is er geen houden aan … Dan helpen nog geen honderd vlaggen …
Tot slot nog even dit: het spreekt voor zich, dat Klaas als geboren rietsnijder buiten mededinging deelnam. De hoofdprijs -een gratis voettocht rond De Leijen- gaat dan ook naar Wieneke. 🙂
Vlaggen in het riet
Ook vandaag was de lucht hier een groot deel van de dag weer staalblauw. Alleen enkele vliegtuigstrepen brachten aan het begin van de middag hier en daar wat tekening aan …
Omdat ik mijn benen ook vandaag nog niet helemaal vertrouwde, besloot ik even naar De Tike te rijden. Het prieeltje dat bij Doktersheide (kaartje) met zijn voeten in het water van De Leijen staat, zou net bereikbaar zijn, leek me zo …
Dat viel nog niet eens mee, want het eerste deel van het pad langs het rietland lag er knap drassig bij met glibberige sporen van rupsbanden. Zo te zien waren er rietsnijders aan het werk …
Het leek wel feest in het rietland. Waar ik ook keek, overal hingen kleurige wapperende en ritselende vlaggetjes …
Straks maar eens even aan die mannen vragen wat daar de bedoeling van is, want ik heb de laatste twee jaar al heel wat geleerd over de rietcultuur, maar hier weet ik het fijne nog niet van …
Eerst maar eens even mijn benen rust geven in het prieeltje. En natuurlijk even genieten van het uitzicht over De Leijen en van de gouden gloed die over de rietkragen werd gelegd…
Morgen meer over de vlaggen in het rietland …
Buien komen en gaan
Ook vandaag was het weer een komen en gaan van buien …
Nadat ik in verband met een gebrek aan vervoer vrijwel de hele week binnen had gezeten, heb ik vanmiddag even een ritje gemaakt …
Van een echte fotokuier is het niet gekomen, omdat de buien elkaar in hoog tempo opvolgden …
Tussen de buien door heb ik de auto een paar keer in de berm gezet, zoals hier bij de Hooivaartsweg, niet zo ver van De Deelen …
Terwijl ik de bui aan de overkant van de vaart nawuifde (foto 1 en 2), naderde vanuit het noordwesten de volgende bui alweer. Maar snel verder …
Spiegeltje, spiegeltje bij de wei
Spiegeltje, spiegeltje bij de wei … wie staat er het mooiste bij …
Zo achter dat riet zie ik ’t niet … doe eens een stap opzij …
Skywatch Friday 163
Dinsdag liep ik om 13:53 uur langs deze tjasker in De Wieden, het was er grijs en winderig op dat moment …
Tuesday I passed this old so called tjasker mill around 13:53 o’clock, it was grey and windy at the moment …
Toen ik er bijna anderhalf uur later weer langs liep, brak het zonnetje door, het landschap zag er ineens een stuk vriendelijker uit …
Let ook even op de vlinder die net voorbij fladdert … 🙂
When I passed the mill again about an hour and a halve later, the sun started to shine, suddenly the landscape seemed much more friendly …
Don’t forget to look at the by chance passing butterfly … 🙂
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!
Zwemmend sprinkhaantje
Terwijl ik gistermorgen in het Weinterper Skar wat langs de waterkant scharrelde, sprongen er bij elke stap die ik maakte diverse sprinkhaantjes weg. De meeste kwamen een stukje verderop weer in het lange gras terecht, maar af en toe was er eentje die de verkeerde kant op sprong en zo in het water terecht kwam …
Dat bleek geen enkel probleem te zijn, want sprinkhaantjes zijn met iets wat het midden houdt tussen zwemmen en lopen over het water heel goed in staat om al snel een rietstengel te bereiken en daar vervolgens tegenop te klauteren …
