Ondanks het grijze weer werd het toch een kleurrijk weekend. Dat begon al met de sperwer, die zaterdagochtend tegen half twaalf in ons tuintje bezig was een prooi te verschalken. Maar er was meer, Tijmen kwam namelijk logeren, en die had wel zin om er ’s middags even met pake op uit te gaan …
Het leek me een goed plan om Tijmen kennis te laten met het begrip ‘vogelkijkhut’, en dus togen we gistermiddag allebei gewapend met onze fotocamera naar de Jan Durkspolder (kaartje Google Maps). Terwijl we tussen de knotwilgen door naar de eerste vogelkijkhut wandelden, sprak Tijmen zijn verwondering uit over het pad: “Wat een gek paadje, het lijkt wel van hout …”
Eenmaal binnen richtte Tijmen zijn aandacht eerst op het interieur van de vogelkijkhut. Om te beginnen bestudeerde hij de kaart van Earnewâld en omstreken, die aan één van de wanden in de hut hangt …
Nadat ik op de kaart had aangewezen waar we nu waren, maakte Tijmen een rondgang door de hut, waarbij hij de platen met de vogels die aan de pilaar midden in de hut hangen, van alle kanten op de foto zette …
Toen hij het interieur aan alle kanten had bekeken en gefotografeerd, was het tijd om eens te bekijken wat er buiten de vogelkijkhut zoal te zien en te fotograferen was …
Zoals ik in eerder dit logje al schreef, was het voornamelijk grijs buiten de hut. Meer dan veel water en riet was er volgens Tijmen eigenlijk niet te zien, maar we hadden geluk …
Al snel zwommen er een paar wilde eenden voorbij, maar het werd nog mooier toen er een paar bergeenden niet zo ver bij de hut vandaan een plekje zochten om hun veren te poetsen. Tijmen genoot van het beeld dat dit opleverde …
En nog was het niet gedaan, want toen ik mijn ogen nog eens langzaam over het wateroppervlak liet glijden, zag ik ten oosten van de hut een grote witte vogel in het water staan. In eerste instantie dacht ik dat het om een grote zilverreiger ging, maar nadat ik wat verder had ingezoomd, zag ik dat het een lepelaar was …
Met wapperende kuif wendde dit wel erg vroege exemplaar zijn blik even naar de vogelkijkhut, alsof hij ons wilde groeten. Nadat Tijmen het dier een tijdje had bekeken via het lcd-schermpje van mijn camera en we een minimars hadden verorberd, werd het tijd om verder te gaan …
