“Een Toyota met pech aan de kant van de weg, dat maak ik niet zo vaak mee,” zei de man van de Wegenwacht lachend, terwijl hij gisterochtend rond 10:30 uur uit zijn gele auto stapte en zijn oranje jas aantrok. “Tja, het is voor mij ook de eerste keer in de bijna 30 jaar dat ik Toyota rijd,” antwoordde ik.
Een kleine 20 minuten eerder was me door een vreemd geluid en een achter me rijdende automobilist die me lichtsignalen gaf duidelijk geworden dat er iets niet helemaal in de haak was met onze ouwe trouwe Corolla. Nadat ik de auto met de alarmlichten aan op de vluchtstrook van de A32 ter hoogte van hectometerpaaltje 30,4 Li tot stilstand had gebracht, werd duidelijk wat er aan de hand was. De beugel die de uitlaat aan de achterzijde omhoog moest houden, was losgeraakt …
Blijkbaar had ik zondagavond iets dergelijks aan voelen komen, want ik had mijn mobieltje niet alleen bij me, maar ik had het apparaat nog opgeladen ook. En dus konden het thuisfront, de Wegenwacht en mijn fotomaatje -naar wie ik op weg was- op de hoogte worden gesteld van mijn malheur. Omdat ik tussen Wolvega en Steenwijk stond, stelde mijn fotomaatje voor om me daar maar even gezelschap te komen houden. Aangezien de Wegenwacht eerder ter plaatse was dan Jetske, maakte zij echter een vergeefse rit naar Wolvega. De man van de Wegenwacht bond de uitlaat provisorisch vast met ijzerdraad en stelde voor om vervolgens over de vluchtstrook naar de afslag Steenwijk-Noord te rijden. Terwijl hij de zaak daar verder vastzette, wist Jetske ons op weg terug naar huis te lokaliseren. En dus werd het pechgevalletje meteen even op beeld vastgelegd …
Al met al zaten Jetske en ik een uurtje later dan gepland aan de koffie. Omdat er intussen ook een paar fikse regenbuien passeerden, besloten we de plannen voor de rest van de dag maar te wijzigen. We hadden gepland om een vaartochtje te maken in de buurt van Giethoorn, maar dat leek ons gezien de (weers)omstandigheden toch niet verstandig. Nadat Jetske me een rondleiding door de volledig opgeknapte tuin had gegeven en we een hapje hadden gegeten, besloten we een fotokuiertje te maken in de Weerribben …
Onderweg naar een zogenaamde ‘observatiewand’, zeg maar een vogelkijkhut zonder dak, kwamen we langs een oude keet die midden in het rietland stond. Mogelijk wordt de keet in winter en voorjaar gebruikt als schaftkeet van rietsnijders …
Van achter de observatiewand hadden we mooi uitzicht over een groot petgat. Erg veel was er overigens niet te zien, de meeste vogels hielden zich schuil. Het beeld werd bepaald door de donkere wolken die in hoog tempo over de watervlakte dreven …
Eén vogeltje wilde wel even een uitzondering maken door zich met een leuk, maar kortdurend showtje aan ons te vertonen. Driftig naar vliegjes happend trippelde het kwikstaartje heen en weer over de grote bladeren van waterlelie en gele plomp …
Terwijl het riet door de harde wind bijna plat tegen de grond werd geblazen, waren wij enige tijd later net op tijd terug bij de auto, want al snel sloeg een striemende regen tegen de autoruiten. Het was een andere dag geworden dan we ons hadden voorgesteld, maar het was er weer niet minder gezellig om …
Aan het eind van de middag heb ik onze ouwe trouwe Corolla gisteren afgeleverd bij de garage. Daar wordt de uitlaat vandaag weer vakkundig vastgezet, en hopelijk komt ons voertuig ook meteen zonder andere problemen door de APK.
