De vijver bij sneeuw en vorst

Toen het diep in de nacht van zaterdag op zondag licht begon te sneeuwen, lag de vijver nog open. Omdat een pompje lucht in de vijver blaast, had de lichte vorst er tot dat moment nog geen vat op gekregen …

Zondagochtend rond koffietijd was er nog maar een klein rond wak overgebleven. Halverwege de middag was dat wak nog wat kleiner geworden, daarom heb ik het vastgevroren sneeuwijs – kwalsterijs noemen we dat hier ook wel – er maar een afgeschept met behulp van de sneeuwschuiver …

Terwijl het nog steeds stilletjes door bleef sneeuwen, was de vijver aan het eind van de zondagavond alweer dichtgewaaid en -gesneeuwd, zoals op de onderstaande foto is te zien. De wind hield het paadje in de tuin mooi schoon, dus daar had ik geen werk van. Tegelijkertijd werd er een fotogeniek duintje gevormd op het terras. Maar ook de vijver was alweer mooi dichtgewaaid …

Vanmorgen kon ik weer opnieuw aan de slag, want de vijver lag nu echt bijna helemaal dicht …

Vanmiddag heb ik dus de strijd met het ijs nogmaals aangebonden. Zonder hakken, maar met gepast geweld, heb ik het intussen al dik aangekoekte sneeuwijs weer weggehaald. Voor vannacht worden er opnieuw wat sneeuwbuien verwacht, in dat geval zal ik morgen waarschijnlijk nog eens aan de slag moeten. Als het niet weer gaat sneeuw, dan laat ik het vanaf nu maar aan de natuur over. Wanneer we echt strenge vorst krijgen, dan lukt het zonder hakken toch niet meer om de vijver open te houden. En dat hakken wil ik de vissen niet aandoen …

Wachtend op de winter

Nog steeds wijst alles erop dat we vandaag de winter in duiken. Maar of het tot de helse winter komt, die ons de afgelopen dagen in de landelijke media is voorgespiegeld, dat moet allemaal nog. De onderstaande druppel geeft niet echt een helder beeld over de toekomstige ontwikkelingen, maar ik weet wel dat de temperatuur hier intussen is gedaald tot 0,3 ºC en de gevoelstemperatuur ligt rond -4 ºC …

Voor de schaatsers lonkt er zeker perspectief voor de komende week. Het ondergelopen land bij De Headammen ligt er helemaal klaar voor. Na twee nachten met matige vorst verschijnen hier vaak al de eerste schaatsers om zich op glad ijs te wagen. En als het vervolgens nog een paar dagen lekker koud blijft, kun je hier vandaan via Earnewâld alle kanten op. En daar ziet het zeker naar uit met overdag lichte en ’s nachts matige tot strenge vorst. De sneeuw lijkt hier geen spelbreker te zijn om de ijsgroei te temperen, nu alleen nog hopen dat de wind na morgen snel gaat liggen. Maar hoe het ook uitpakt, de kenners kiezen niet meteen voor die uitnodigende route richting Earnewâld op de middelste foto, dat is een sloot en die zou wel eens verrassend diep kunnen zijn …   😉

Maar goed, ik schaats niet meer. Ik verheug me meer op fotogenieke sneeuwwandelingen. Samen met het eerste bloeiende sneeuwklokje heb ik daaromtrent vanmorgen echter een paar traantjes weggepinkt. Het eerder deze week aangekondigde pak sneeuw sneeuw lijkt ons namelijk opnieuw niet te worden gegund. Van een centimeter of 30 is het voor onze omgeving intussen teruggebracht tot 5 à 10 centimeter. En van lekker wandelen is in een sneeuwjacht ook al geen sprake …

Maar goed, het is en blijft natuurlijk wel weer, en dat kan zeker in een situatie als vandaag en morgen knap grillig zijn. Ik blijf de ontwikkelingen volgen en ik laat me graag verrassen. Voor wie op de hoogte wil blijven van de actuele temperaturen, dit is het linkje naar mijn weerstation: Meteo Afanja – Drachten (ook terug te vinden in de linker kolom onder het kopje ‘Afanja op internet’.

Lampionnetjes boven ’t ijs

Toen we hier in het noorden in december 2009 een pak sneeuw hadden, hingen er boven de dik besneeuwde vijver nog een aantal fris en vrolijk uitziende lampionnetjes …

Op een echt pak sneeuw wachten we deze winter nog steeds. Maar ik kreeg zondag wel de kans om een paar van de lampionnetjes opnieuw in winterse omstandigheden te fotograferen. Ditmaal hingen ze boven het dunne laagje ijs op de vijver …

De lampionnetjes hangen er nog, maar het ijs is sinds vanmorgen weer uit de vijver verdwenen. Gelukkig heb ik de foto’s nog, zodat ik tot de volgende koude periode nog wel vooruit kan met wat ijzige en vooral ook kleurige foto’s …

Spelen met licht en sneeuw

Aafjes’ afscheid van het werk ging gepaard met een leuke financiële meevaller, dat hebben we deels geïnvesteerd in verlichting in huis en tuin. Bij de vijver stond nog altijd een zware, energie slurpende spot, die we maar zelden meer gebruikten. Daar staat nu een nieuwe Hue spot …

Gebruik makend van de beplanting op het heuveltje achter de vijver, ben ik van achter in de tuin stapje voor stapje naar voren gelopen. Zowel de minuscule sneeuwvlokjes als de kleine sneeuwrandjes deden het goed in het tegenlicht, naar mijn idee …

De heksenbol die tussen de vijver en het heuveltje staat, was ook bij deze lichte sneeuwval het kleurige middelpunt van de tuin. Jammer dat er geen echte sneeuwvlokken vielen. Ik stel me zo voor dat de ijskristallen, waaruit die zijn opgebouwd, in tegenlicht op die rode bol best mooi kunnen zijn …

Toen ik na mijn omzwervingen bij de vijver was aangekomen, heb ik vanaf het terras nog wat foto’s gemaakt, waarbij het accent op de weerspiegelingen ligt …

De sneeuw was van erg korte duur ditmaal, maar het zal duidelijk zijn dat ik er volop van heb genoten. Voor het geval dat het de rest van de winter herfst blijft, heb ik zelfs nog wat foto’s in reserve kunnen houden.

Verlaten witte straten

Nadat ik een tijdje in de tuin had gespeeld met sneeuw en camera, heb ik even een klein ommetje gemaakt. Dat hoort er nu eenmaal al sinds mensenheugenis bij als het sneeuwt of gesneeuwd heeft …

Ik had gehoopt de straat nog smetteloos wit aan te treffen, een paar auto’s waren me echter alweer voor geweest. Toch heb ik maar even een klein rondje gemaakt. Met uitzondering van een vader en zoon, die bij het speeltuintje in een sneeuwbalgevecht verwikkeld waren, was het stil op straat …

Tegen de tijd dat ik ’s nachts naar bed ging, was er van het dunne laagje sneeuw op straat al niets meer over …

Eindelijk wat sneeuw

Als ik me niet vergis, hadden we gisteren voor het eerst sinds 1 februari 2019 landelijk weer een laagje sneeuw …

En als ik dan ook goed heb geteld, is dat pakweg zo ongeveer 714 dagen … ’t Is toch om te janken …

Als ‘kind van de winter’ heb ik natuurlijk wel weer geprobeerd om alles eruit te halen. Maar dat viel niet mee …

Met amper twee cm sneeuw in je tuintje doe je niet zoveel, de beltsjeblommen (fuchsia’s) stalen er de show …

Daarmee had ik het in de tuin eerst wel bekeken. Tijd voor een klein ommetje, maar dat is voor morgen …