Omdat volgens planning omstreeks half december de slagbomen aan beide kanten van de Nije Heawei geplaatst worden, heb ik vrijdagochtend weer eens een kijkje genomen in het Weinterper Skar …
Van een slagboom viel nog geen spoor te bekennen, maar er viel me wel iets anders op. Hoewel we hier in december tot dusver slechts zo’n 21 mm neerslag hebben gehad (met als natste dag 11 december met amper 10 mm), staat er al veel water langs en deels op het zandpad dat aan de oostkant toegang tot het Weinterper Skar geeft. We kunnen hier momenteel zonder overdrijving spreken van plas-drasland …
Dat kan nog wat worden als we weer eens een ècht natte periode krijgen … Voor een dergelijke situatie mag ik wel ergens een kayak op de kop zien te tikken …
Dinsdag heb ik hier al getoond dat het aan de westkant van het Weinterper Skar lekker opschiet met de herinrichting van het gebied. Vandaag een 10-delige diashow van de werkzaamheden aan het nieuwe pad op de heide aan de oostkant. Met tractor en wagen wordt de ene karrevracht zand na de andere aangevoerd, waarna het zandbed met behulp van een rupskraan wordt geëgaliseerd. In ons tuintje zou zo’n vracht zand voor een onoverkomelijke ravage zorgen, hier lijkt het zand keer op keer in het niets te verdwijnen …
“Kom, laat ik eens kijken hoe ver ze zijn met het verwijderen van het wegdek van de Nije Heawei …,” dacht ik vanmorgen na de koffie. Een half uurtje later stond me een verrassing te wachten … het asfalt is gisteren in één keer volledig van oost naar west verwijderd. Nadat eerder al een deel van de oude Opperhaudmare uit het landschap is verwijderd, is ook het oostelijk deel van Nije Heawei nu dus voorgoed verleden tijd. En zo ziet het er nu aan de westkant uit …
Dit is dus de plek waar vandaag precies drie weken geleden een boomwal uit het landschap is gerukt. Ik veronderstelde toen al dat de heide aan de noordkant op deze manier veel mooier op het landschap aan de zuidkant zou aansluiten, zodra de weg en de bermen eenmaal weggehaald zijn. Die veronderstelling lijkt nu wel te kloppen …
Verderop wordt nog hard gewerkt. Daar ben ik vandaag niet aan toe gekomen, want met de zware fotosessie van gisteren nog in mijn benen, liep het vandaag over het nieuwe zandpad dubbel zo zwaar …
Woensdag eindigde ik hier met de foto van een latje in de berm van de Nije Heawei aan de oostelijke kant van het Weinterper Skar. Vandaag pak ik de draad weer op bij dat stokje met het opschrift “Niet frezen” …
De Nije Heawei wordt teruggeven aan de natuur. Het asfalt en een overbodig geworden waterafvoerbuis naast de weg worden verwijderd. Ook de bermen worden aangepakt. Het stuk berm ten zuiden van de weg, dat grenst aan een stuk blauwgrasland, bevat kwetsbare vegetatie zoals wonderschone brede orchissen. Daarom krijgt de berm hier een speciale behandeling, de bovenste laag wordt voorzichtig geplagd met een kraan, zodat deze toplaag na het verwijderen van het asfaltwegdek weer teruggelegd kan worden. Of het handig is om die plaggen op de eveneens kwetsbare vegetatie daar vlak achter te leggen, is maar de vraag …
“Maar,” zo zei de kraanmachinist”, “Pieter hat sein dat it sa moat, en dan bart it sa.”
En Pieter kan het denkelijk weten, want dat schijnt een van de regionale opperhoofden van Staatbosbeheer te zijn … En dus gebeurt het zo 😉
Boswachter Herman had niets te veel gezegd, toen hij me vorige week vertelde dat er deze week begonnen zou worden met de herinrichting van de Nije Heawei, want maandagochtend vond ik meteen na het opstaan al een mailtje van projectmanager N381 Anne Meijer in mijn mailbox:
“Goedemorgen Jan,
Het is al weer een tijdje geleden dat we voor het laatst contact hebben gehad.
Deze week (hoogstwaarschijnlijk vandaag) wordt gestart met de herinrichtingswerkzaamheden van de Nije Heawei.
De werkzaamheden worden uitgevoerd door Aannemersbedrijf Lolkema.
Ik hoop je hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.
Mei freonlike groetnis,
– Anne Meijer”
En dus ben ik aan het begin van de middag in de auto gestapt om verslag te doen van het begin van de werkzaamheden op dit zo geliefde plekje. De onderstaande foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken, linksonder de foto’s verschijnt daarbij een korte omschrijving …
De bermen die de Nije Heawei flankeren, zijn over de hele lengte gefreesd, behalve dat ene stukje van pakweg 100 meter kwetsbare berm aan de oostkant van het Weinterper Skar. Dat stuk berm is niet gefreesd. Het is de bedoeling dat de berm hier voorzichtig wordt geplagd en dat die plag later weer netjes op zijn plek wordt gelegd. Waarom …? Omdat dit van nature een uitermate kruidenrijke berm is, waar elk jaar vele tientallen orchissen en andere bloemen tot bloei komen, zoals ik hier o.a. op 3 mei 2014 hebben getoond in “Orchissen in de berm” …
Vorige week maandag bekroop mij ineens het gevoel, dat men binnenkort best eens zou kunnen beginnen met het verwijderen van het wegdek van de Nije Heawei in het Weinterper Skar. Dat project in het kader van natuurcompensatie rond de verdubbeling van de N381 van Drachten in de richting van de Drentse grens staat al geruime tijd in de planning, maar heeft intussen een jaar vertraging opgelopen. Met die gedachte ben ik ’s middags in de auto gestapt om her en der langs de Nije Heawei nog maar weer eens wat landschapjes te kieken …
Mijn voorgevoel werd in de loop van de middag helaas bevestigd, nadat boswachter Herman van Staatsbosbeheer zijn wagen bij de mijne tot stilstand had gebracht. Herman vertelde me dat er een week later – vandaag dus! – begonnen zou worden met de herinrichting van de Nije Heawei, zoals dat zo mooi heet. Het komt erop neer, dat het asfalt wegdek plaats maakt voor een zandpad. Het zandpad wordt ter hoogte van beide parkeerplaatsen aan de oost- en westkant afgesloten met slagbomen, die nota bene via electronische weg geopend kunnen worden door de aanwonenden van de Nije Heawei en medewerkers van Staatsbosbeheer …
Maar ja … daar heb ik dus niks aan. Diverse prachtige plekjes langs de Nije Heawei waar ik de afgelopen 12 jaar ontelbare uurtjes in de natuur heb doorgebracht, zullen voor mij in de toekomst nog slechts bij hoge uitzondering bereikbaar zijn. Boswachter Herman heeft mij vorig jaar al eens toegezegd, dat hij me volgend voorjaar – ergens in mei of juni wanneer de natuur in It Skar op zijn mooist is – wel eens mee wil nemen op een ritje door het gebied. Het spreekt voor zich, dat ik graag gebruik maak van dat sympathieke aanbod. En wie weet, misschien kan ik ook ooit nog wel eens een stukje meerijden op het koetsje van Marcel Ritsma … 😉
Bij die ene middag in het Weinterper Skar is het vorige week overigens niet gebleven, ik ben er bijna elke dag geweest om foto’s en wat video-opnamen te maken ter herinnering aan mijn favoriete plekjes. En dat is maar goed ook, want m.i.v. vandaag is de weg inderdaad afgesloten. Vanmiddag heb ik de eerste foto’s van het werk gemaakt, daarover later meer …
Voor vandaag sluit ik af met een foto van de afsluitboom voor het noordelijke pad waar ik de afgelopen jaren zo vaak heb gezeten. Van Staatsbosbeheer en de Provinsje Fryslân heb ik vorige jaar februari de toezegging gekregen dat hier ergens een bankje geplaatst zal worden, zodat ik uiteindelijk toch ook een heel klein beetje gecompenseerd word voor het verlies van mijn favoriete weggetje …
Het mag wel in de krant … Gistermiddag lukte het zowaar om binnen anderhalf uur vier verschillende vlinders te fotograferen. Dat zijn er meer dan in het hele eerste halfjaar van 2016 bij elkaar! De foto’s van het dikkopje, het koevinkje en de distelvlinder zijn in eerste instantie niet goed genoeg bevonden om hier meteen een plekje te krijgen, maar een paar heideblauwtjes wilden wel even meewerken aan een kleine fotosessie …
Niet ver van het bankje aan het pad bij de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar zag ik bij mijn nadering een aantal blauwtjes omhoog fladderen. Nadat ik een tijdje stil was blijven staan, streek er weer een vlindertje neer. Heel voorzichtig benaderde ik hem met het macrolensje op de camera, dat resulteerde al snel in een paar aardige foto’s. Tijd om eerst maar even op het bankje plaatse te nemen om te genieten van zon en rust …
Intussen bleef ik mijn blik wel af en toe even op dat plekje een stukje verder op het pad richten. Zo af en toe streek er weer een vlindertje neer. Het duurde niet lang voordat ik een déjà-vu kreeg. In juni 2007 heb ik op vrijwel hetzelfde plekje een vrij grote groep witjes op het pad gefilmd. Wijlen Frans54 van “Goin’ broke Broke” (een kenner op het gebied van insecten) schreef destijds in een reactie, dat er op die plek zeer waarschijnlijk een hond of een andere dier had geurineerd: “Bij dergelijke verzamelingen gaat het de vlinders in het algemeen niet om het samenzijn maar om vocht. Vaak gaat het dan om b.v. urine van dieren die essentiële zouten levert, maar het kan ook b.v. gemorste (suikerhoudende) drank betreffen …”
Ik filmde destijds nog niet in HD-kwaliteit, maar desondanks is het feestelijke gefladder en gesnoep van een 15-tal vlinders, die moeite hebben om in de stevige wind overeind te blijven, toch wel de moeite waard om hier nog eens te tonen. Het filmpje duurt 2:41 min en de eigenlijke vlindermeeting begint op 1:10 min …
Toen ik gistermiddag na een aantal mislukte pogingen enige tijd later opnieuw de kans kreeg om een heideblauwtje te fotograferen, leek dat verhaal te worden bevestigd. Kijk maar eens naar de foto’s hieronder, dit blauwtje lijkt duidelijk bezig te zijn om met zijn lange tong het zand of wat daarin zit te proeven …
Ik heb nog geprobeerd om daar nog wat video-opnamen van te maken, maar vermoeid als ik op dat moment al was, lukte het niet meer om de camera stil te houden en scherpe opnamen te maken. Omdat ik ook nog weer terug moest naar de auto, heb ik het vervolgens maar bij deze en nog wat andere foto’s gelaten. Het was in elk geval eindelijk weer een mooie zomerse middag, waarop het goed toeven was in het Weinterper Skar …
Afanja's Weblog 