Waar kijken we hier naar?
Klikken om te vergroten helpt misschien (maar misschien ook niet) …
Raadplaat 2301
Maandelijks archief: januari 2023
Elfenbankjes in de tuin
In maart 2021 heb ik een paar delen van de pas uitgedunde hazelaar in de tuin gelegd. Op het stuk stam dat sindsdien achter in de tuin vlak naast het paadje ligt, ontdekte ik op 19 oktober 2022 een elfenbankje. Toen ik er een foto van maakte, zag ik dat het niet bij dat ene elfenbankje leek te zullen blijven …
Ik besloot het in de gaten te houden en daarbij kwam ik niet bedrogen uit. In rap tempo verschenen er meer en meer elfenbankjes op de stam …
De onderstaande foto is de laatste die ik er vorig jaar van heb gemaakt, deze foto dateert van 22 december. Sindsdien heeft de ontwikkeling allerminst stil gestaan. Vanaf half januari heb ik de macrolens er een aantal keren op los gelaten. Ik kom hier binnenkort op terug …
Twitter is kapot
Lang leve Mastodon
Vanaf het moment dat Elon Musk vorig jaar voor het idiote bedrag van 44 miljard dollar Twitter overnam, had ik daarover zo mijn twijfels. En dat bleek al snel terecht te zijn. Elon ging er met gestrekt been in en ontsloeg eind oktober meteen per Tweet de top van het bedrijf. En daar bleef het niet bij, begin november kregen duizenden medewerkers ontslag aangezegd …
Elon wil van Twitter een bastion voor de vrijheid van meningsuiting maken, een absolute vrijplaats, ook voor onwelgevallige meningen, zoals die van de van Twitter verbannen Donald Trump en andere idioten en complotdenkers. Dat staat mij niet aan. Begrijp me goed, ik ben voor vrijheid van meningsuiting, maar er zijn grenzen …
De druppel is dat Elon het sinds ruim een week onmogelijk heeft gemaakt om zogenaamde 3rd party apps te gebruiken. Al snel na mijn registratie bij Twitter in november 2010 ben ik overgestapt van de originele Twitterapp naar de app Tweetbot. Deze app werkt wat mij betreft veel fijner en bevat geen reclame. Elon wil zijn miljarden natuurlijk terugverdienen met nog meer advertenties van intussen en masse weglopende adverteerders. Maar ik vertik het om vanaf nu de eigen app van Twitter te moeten gebruiken en te worden doodgegooid met reclame. Nu ik Tweetbot niet meer kan gebruiken, heeft Elon voor mij de grens bereikt. Elon heeft Twitter kapot gemaakt …
Begin november heb ik een account aangemaakt op Mastodon. Mastodon is vergelijkbaar met Twitter, maar het is gedecentraliseerd en heeft geavanceerde privacy- en contentmoderatie-opties. Verder kent Mastodon geen reclame en in tegenstelling tot Twitter gelden op Mastodon de standaard eigendomsrechten voor gepubliceerd materiaal, zoals foto’s, video’s, tekst en andere inhoud die door gebruikers worden gepost. Dit betekent dat degene die de inhoud publiceert, de eigenaar is en blijft van die inhoud en bepaalt hoe die inhoud wordt gebruikt en gedeeld. Bij Twitter schijnt alles nu eigendom te zijn van Elon, ik wens hem er veel plezier mee. Na ruim 13.600 Tweets kap ik ermee …
Toegegeven, het moest in het begin even wennen, maar intussen voel ik me wel op mijn plaats bij Mastodon. Het is er in ieder geval een stuk gezelliger dan bij Twitter. De makers van Tweetbot zijn intussen bezig met de ontwikkeling van de app Ivory voor Mastodon. Ik gok erop, dat je daarmee binnenkort helemaal goed zit bij Mastodon. Ik ben daar in ieder geval vanaf nu te vinden op: https://mastodon.nl/@JanKaliasAfanja …
Maar wees gerust, op mijn weblog verandert niets. Hoewel ik de afgelopen week weinig op pad geweest ben, zit er nog genoeg materiaal mijn fotoarchief om voorlopig rustig door te kunnen gaan. Hieronder een paar details van foto’s die nog op publicatie wachten…
Het rondje voltooid
Ik pak de draad van het verhaal nog een keer op bij de wirwar van wortels en mossen naast het vlonderpad dat door een moerasachtig deel van De Deelen voert. Mossen zijn een belangrijke schakel in ecosystemen: ze produceren zuurstof, beschermen tegen erosie, scheppen een gunstig microklimaat voor het ontkiemen van allerlei soorten zaden en vruchten en bieden leefruimten aan vele kleine insecten …
Ook de mens heeft in de loop der jaren veel gebruik gemaakt van mossen voor o.a. brandstof, vloerbedekking, matrasvullingen, isolatiemateriaal en tegenwoordig ook de bloemsierkunst. Van dichtbij bekeken zijn het vaak verrassend mooie plantjes, maar ik kon er hier niet dicht genoeg bij komen voor een paar mooie macrofoto’s …
Nog even over het laatste deel van het vlonderpad en een stukje door het struikgewas, daarna kwam ik weer uit op de parkeerplaats. Maar dan wel aan de andere kant van de parkeerplaats. Bij Staatsbosbeheer gaat men er kennelijk van uit dat alle wandelaars aan deze kant beginnen. Hier staat namelijk een informatiebordje over het drijvende vlonderpad en over ‘de wonderlijke wereld van mos’. Als ik het had geweten, was ik aan deze kant begonnen …
Het was in ieder geval een prima ervaring en een aangenaam weerzien met De Deelen. Onderweg naar de auto aan de andere kant van de parkeerplaats hield ik nog even halt bij het tweede petgat. In de verte ligt het drijvende vlonderpad …
Ik sluit af met een dromerige weerspiegeling van het bruggetje drijvende vlonderpad en de bomen aan het eind van het petgat. Ik denk, dat ik hier in de loop van het jaar nog wel een paar keer een kuier zal maken …
Mossen en varens
Nadat ik het bruggetje achter me had gelaten, had ik weer enige tijd vaste grond onder mijn voeten, zoals dat bij de meeste paden gebruikelijk is. Al snel werd het het pad echter vervangen door een vlonderpad dat er al jaren ligt …
Dat is op zich geen probleem, maar echt breed is dat vlonderpad niet. Ik loop dan wel een stuk stabieler dan een halfjaar geleden, maar op een pad van drie planken breed voel ik me toch niet echt op mijn gemak. En dat werd er niet beter op, toen ik halverwege het eerste deel van het pad, (foto linksonder) achter me meerdere keren het langgerekte ‘kieuwww … kieuwww’ van de buizerd hoorde. Ik bleef even staan en draaide me voorzichtig om. Er cirkelden twee buizerds boven me. Vlak voordat ik er een foto van kon maken, naderde er vanaf de andere kant een wandelaar. “Moai no …,” zei hij. Gelukkig kon ik me vasthouden aan een berkje langs het pad, terwijl we langs elkaar schuifelden …
Het vlonderpad, dat uit meerdere delen bestaat, voert door een moerasachtig deel van het gebied. Het is een plek waar vooral varens en diverse mossen het goed doen …
De wortels van struikgewas dat gewend is het de voeten in het water te staan vormen in drogere tijden mooie plekjes waar mossen zich kunnen vestigen …
Ik sluit dit deel vandaag af met een klein natuurlijk stilleven. Morgen bereiken we het eindpunt …
– wordt vervolgd
Een drijvend bruggetje
Aan het eind van het pad langs het eerste petgat gekomen, kon ik maar één kant op: linksaf over het korte bruggetje naar het tweede petgat …
Daar kon ik kiezen uit twee mogelijkheden. Ik kon meteen linksaf slaan en dan langs het tweede petgat terug naar de parkeerplaats lopen. Dat was de kortste en makkelijkste route. De tweede keuze was om het tweede petgat over te steken over het nieuwe bruggetje …
Ik koos voor de derde optie: eerst maar even lekker zitten op het bankje, dat ’s zomers lekker in de schaduw staat en nu in half zon, half schaduw. Daar vandaan kon ik mooi een blik werpen op het nieuwe bruggetje. Het mag volgens Staatsbosbeheer overigens niet meer de naam bruggetje hebben, het wordt nu een drijvend vlonderpad genoemd …
Hoe dan ook, er was weer een mogelijkheid om het petgat over te steken en daar moest ik dan maar gebruik van maken. Zacht wiebelend liep ik, kleine golfjes veroorzakend, naar de overkant. Halverwege heb ik nog even halt gehouden om een paar foto’s te maken …
Wiebelend en wel kwam ik aan de overkant, dat kon ook weer afgevinkt worden. Dan nu via het bekende pad terug naar af. Dat was ook nog wel even een uitdaging …
– wordt vervolgd
Terug in De Deelen
Vorige week woensdag was het een stralende dag in Fryslân. Ik besloot onder een strakblauwe hemel een fotokuier te maken in De Deelen. Sinds ik in januari 2019 ontdekte dat het bruggetje over het tweede petgat in onbruik was geraakt, had ik daar geen echte kuier meer gemaakt. Deze dag had ik er zin in om het weer eens te wagen. En ik was niet alleen, ik werd vergezeld door de lange donkere man …
Terwijl ik langs het eerste petgat aan de wandeling begon, zag ik in de verte een grote zilverreiger op het paadje staan. Op de foto linksonder is hij slechts als een klein wit stipje te zien, op zo’n moment komt de sterke zoomlens weer goed van pas …
Het duurde niet lang voordat de zilverreiger mij ook zag. Hij liet me niet veel dichterbij komen en zocht al snel zijn heil aan de andere kant van het petgat. Daar ging hij op een grote pol zitten …
Op dat moment passeerden toevallig ook de heer en mevrouw grote zaagbek. Hij zwom voorop, maar zij maakte beter gebruik van het licht om netjes op de foto te komen …
Ik naderde intussen het eind van het pad langs het eerste petgat. Daar kreeg ik zicht op het bruggetje aan de andere kant van het Alddeel (Google Maps). Dat zou voorlopig nog wel buiten mijn bereik blijven. Maar dat maakt niet uit, ik was al lang blij dat ik dit punt na jaren weer had gehaald …
– wordt vervolgd
Afanja's Weblog 