De merel en de worm

Gistermorgen liep ik zoals gebruikelijk rond koffietijd even de tuin in. Het waaide flink, maar het was nog droog, zodat ik nog net even op het stapeltje tegels achter het fietsenhokje kon zitten …

Daar vandaan had ik mooi zicht op een merel, die net een vette regenworm uit de border bij de schutting had getrokken. Ik vraag me af of het een juveniele merel was, die nog niet goed wist hoe om te gaan met een vette kronkelende worm of dat het erg lastige en sterke worm was, maar er volgde een lange, felle strijd …

Ruim anderhalve minuut bleef de worm zich manmoedig verzetten. Met een blik die teleurstelling verried, draaide de merel zich tenslotte om, waarna ze onder de schuttingdeur door de tuin verliet. De gehavende worm bleef op de stenen achter …

Zwaar ondergewaardeerd

Een groot deel van de gezonde, frisgroene weilanden kleurde vorige al geel van de paardenbloemen. Ook bij ons stond zowel in de voor- als in de achtertuin een aantal exemplaren zacht wiegend in de wind te pronken …

Bij heit en mem thuis moest die paardenbloem zo snel mogelijk met wortel en al worden uitgestoken en weggegooid. Wij koesteren ze in ons tuintje, want ik vind het nog altijd zwaar ondergewaardeerde bloemen. Als je ze met een loep of door een macrolens bekijkt, gaat er een wereld voor je open …

Wist je dat er alleen in ons land al zo’n duizend soorten voorkomen? Fryslân heeft zelfs zijn eigen paardenbloem. Dat is de Taraxacum frisicum, een paardenbloem die nog op maar drie plekken in Fryslân voorkomt. Tot de jaren vijftig was het een vrij algemene soort, maar de Friese moeraspaardenbloem staat nu op uitsterven. De Friese moeraspaardenbloem is de meest bedreigde plantensoort in Fryslân ….

Mevrouw merel heeft ’t druk

Mevrouw merel heeft het alweer een dag of wat flink op de heupen. Ongeveer een week nadat de jongen uit het eerste nestje in de pergola waren uitgevlogen, heb ik mevrouw merel weer met nestmateriaal de pergola in zien vliegen. Daarna heb ik haar weer een aantal dagen op het nest zien zitten. De laatste tijd was het nestje weer leeg…

Sinds gistermiddag is mevrouw merel weer druk bezig met het verzamelen van vers mos rond onze vijver. Tot mijn teleurstelling vliegt ze er nu echter niet mee naar de pergola en ook niet naar de klimop rond de hazelaar. Vandaag heb ik haar een paar maal kunnen volgen. Ze duikt ermee naar een op het oog niet echt veilig plekje tegen de schutting bij de buren …

De varens rollen weer open

Mijn fotomaatje en ik hebben gisteren weer een prachtige dag gehad. Het was nog wat grijs toen we vertrokken, maar eenmaal op de plek van bestemming liepen we lekker in de zon. Toen ik daar al na enkele minuten vond waar we naar op zoek waren, kon de dag rond het middaguur al niet meer stuk. Eén dezer dagen zal ik er meer over vertellen en wat foto’s publiceren. Maar vandaag staat in het teken van rust en familiebezoek. In hoeverre die twee samen kunnen gaan, zal de dag wel leren …

De rust zoek ik eerst even lekker in eigen tuin. Daar kan ik elk voorjaar weer in alle rust met een mengeling van plezier en verwondering kijken naar het open rollen van de varens. Om jullie daar ook even van mee te laten genieten, ook vandaag weer foto’s in groot formaat…

Maak er een mooie dag van!

Een torenvalk boven de Mieden

Vandaag vlieg ik er even tussenuit. Er staat een dagje met fotomaatje Jetske op het programma. De laatste keer hebben we samen een ritje naar de Surhuizumermieden gemaakt om grutto’s te fotograferen. Vlak voordat we van die locatie zouden vertrekken, kwam er een torenvalk op ons af, die een tijdje in de buurt rond bleef vliegen. Ter compensatie van het feit dat ik hier vandaag verder niet ben, zijn de foto’s zijn vandaag allemaal aanklikbaar tot groot formaat …

We gingen die dag met donker en licht regenachtig weer van huis. Maar het bleef droog en de zon liet zich gaandeweg de dag zelfs regelmatig tussen de wolken door zien. Ik teken ervoor als het ook vandaag weer zo loopt …

Groet van een zwarte kraai

Terwijl ik op korte afstand passeerde, kon ik een paar foto’s maken van een zwarte kraai op ’n paaltje …

In eerste instantie zat hij wat nors en ongeïnteresseerd voor zich uit te kijken, zo leek het. Toen ik nog eens een paar foto’s maakte, hief hij echter een krassende groet aan …

Reeën hebben hun voorkeur

Onderweg naar de Jan Durkspolder trof ik gisteren een sprong reeën waar ik ze nog niet eerder had gezien. Zodra ik de auto in de berm had laten uitrollen, draaiden een reebok en een hinde de blik in mijn richting …

Iets verderop liep een derde ree door een droge sloot of een greppel. Al snel volgden ook de andere twee. Eigenlijk liepen ze net wat te ver weg voor mooie foto’s, maar elke ontmoeting is er één en ik geniet steeds weer van zo’n groepje reeën …

Enkele kilometers verderop zag ik een tweede sprong reeën in een stuk land lopen. Dit is een bekende groep op een bekend plekje. Vergelijk het gras op de eerste drie foto’s eens met dat op de volgende foto’s …

Ik heb de reeën van de eerste drie foto’s niet zien grazen. En dat is ook niet zo gek, want daar was niets voor ze te vreten. Ze doorkruisten dat weiland linea recta op zoek naar wat lekkers, want in die eindeloze weilanden met raaigras is niets voor ze te vinden. Er groeit geen bloemetje of wat dan ook. Nee, dan hebben de reeën het in het kruidenrijke gras in de Jan Durkspolder een stuk beter …