Deze watersporter doorkruiste vorige week per kano de Jan Durkspolder …

Ik moet er niet aan denken, want het ijs lag hier en daar nog in de sloten …

Deze watersporter doorkruiste vorige week per kano de Jan Durkspolder …

Ik moet er niet aan denken, want het ijs lag hier en daar nog in de sloten …

Nadat de blauwe reiger eindelijk ruimte voor me had gemaakt, vervolgde ik mijn weg in de richting van de Earnewarre en de Dominee Bolleman van der Veenweg ten noorden van Earnewâld. Daar had ik kort van tevoren een grote bergingstruck van de fa. Broekhuizen naar toe zien rijden, wellicht dat daar wat te beleven en te fotograferen was …
Eenmaal ter plekke was al snel duidelijk dat een chauffeur van de fa. Reym het spoor even bijster was geraakt bij een kleine gaslocatie, die daar midden in een weiland ligt. Zijn zware truck was met de linkerwielen naast de rijplaten terechtgekomen, er zat geen beweging meer in …
Er werd wat gekeken, er werd wat gegraven en gerekend … Uiteindelijk leek men tot de conclusie te komen dat de bergingstruck het in zijn eentje niet zou redden zonder de truck van Reym uit elkaar te trekken. Daarom werd na enige tijd besloten om een mobiele kraan en een vrachtwagen met extra rijplaten te laten komen. Dat duurde mij allemaal wat te lang, daarom heb ik tussendoor maar even een ritje gemaakt, waarbij ik nog een lunchende zilverreiger kon kieken. Toen ik ruim een half uur later terugkwam, werd de bergingstruck via de vers aangerukte rijplaten achter de gestrande truck gezet en de mobiele kraan werd aan de voorzijde gezet. Met vereende kracht werd de truck van Reym bevrijdt, waarna hij tegen half drie ’s middags op eigen kracht het weiland kon verlaten …
De trouwe volgers van mijn weblog die hier al wat langer meelopen, weten wellicht nog dat ik in de periode 2009-2011 door de seizoenen heen filmopnamen heb gemaakt van de werkzaamheden van de rietsnijders in De Weerribben vroeger en nu. Uiteindelijk heb ik dat project begin 2012 afgerond met de presentatie van de DVD “Werk in het Weerribbenriet” aan Klaas Pen en zijn toenmalige compagnon Jan Driezen, die de DVD mede mogelijk hebben gemaakt. Met deze video, waarvan ik in de afgelopen jaren een aantal DVD’s heb verkocht, rond ik deze serie over het werk in het Weerribbenriet voorlopig af. Wellicht kom ik in de loop van het voorjaar nog eens terug met wat foto’s van de verdere verwerking van het riet …

Omdat ik de volledige versie van 54 minuten wat al teveel van het goede vind voor op YouTube, heb ik er een korte trailer van 4 minuten van gemaakt. Wellicht komt er nog eens een moment dat ik de complete film in 2 of 3 delen op YouTube zet, voorlopig zit dat er echter niet in. Heb je belangstelling voor de volledige film, neem dan even contact op via de mail, wellicht valt er voor € 10,- + verzendkosten iets te regelen …
Ik kom zo langzamerhand aan het eind van deze fotoserie over het werk in het rietland in De Weerribben. Voor het laatste werk waar ik even de focus op leg – het verbranden van het afval waar de rietsnijder niets mee kan – zouden ze mij ook nog wel mogen inhuren, want ik ben altijd gek geweest op fikkie stoken. Stoeltje erbij, af en toe even het vuurtje wat opporren … Ja, dat lijkt me wel wat …
Dat stoeltje is wel een noodzaak, want aan mijn zitstok heb ik in het rietland weinig, ontdekte ik op die dag. Terwijl Jetske en ik even een praatje maakten met de mannen, zette ik mijn stok neer om er even genoeglijk op te leunen, en zo mijn benen even wat rust te gunnen. Daar kwam echter weinig van terecht, want vrijwel meteen zakte de stok pijlsnel een meter diep in de kragge en lag ik achterover op mijn rug. Gelukkig hield ik aan mijn buiteling geen schade over, juist omdat die bodem zo zacht is.
Kragge is een dikke laag veen, ook wel trilveen genoemd. Het is een zeldzaam bodem- en vegetatietype dat bestaat uit een dunne en uiterst slappe ‘bodem’, die vooral uit zegge- en graswortels bestaat en op water of slappe modder drijft. Als je er overheen loopt, voel je de bodem onder je voeten veren. Ik kan je zeggen dat het een bijzondere gewaarwording is als je dat voor het eerst voelt.
Overigens zou het best eens zo kunnen zijn, dat het verbranden van het afval in het rietland zijn langste tijd heeft gehad, want er schijnt te worden gewerkt aan een verbod. Als dat doorgaat, dan zal de rietsnijder het afval van het rietland moeten afvoeren, en dat zal het riet alleen maar weer duurder maken. Ook op andere fronten wordt het de rietsnijders niet gemakkelijk gemaakt, wellicht kom ik daar later nog eens op terug. Eerst maar even fikkie stoken, het kan nu nog …
Als het riet in grote bossen bijeen is gebonden, volgt voor de rietsnijders het zwaarste werk: de bossen riet moeten vanuit het veld naar de wagen worden gedragen en daar opgestapeld. En dan moet de hele vracht vervolgens bij de werkplaats weer worden afgeladen en opnieuw opgestapeld. Een jaar of vier, vijf geleden heb ik zo’n bos nog eens op mijn schouder gegooid, daar zou ik nu voor geen geld meer aan beginnen, want ik kan je verzekeren dat die bossen echt zwaar zijn …
De kleine bosjes riet die, zoals hier gisteren te zien was, eerst op schoven bijeen zijn gezet, worden door de rietsnijders stuk voor stuk door een kammachine gehaald …
De foto’s in dit logje kunnen worden vergroot door erop te klikken …
Terwijl de rietsnijders aan de lunch zaten, verkenden Jetske en ik het gemaaide rietveld. Op de foto hieronder is een deel van het materieel van de rietsnijders te zien …

Zodra het riet gemaaid is, worden de kleine bosjes riet eerst in schoven bijeen gezet, wachtend op verdere verwerking …

Jetske heeft zich even tot de rand van het gemaaide deel gewaagd …

Een voorbij vliegende ooievaar leek het einde van de lunchpauze aan te kondigen, want meteen daarna gingen de rietsnijders weer aan het werk …

– wordt vervolgd –