En rust roest …
Dat geldt ook en zeker wanneer je zoals ik behept bent met MS. Er zijn nog steeds mensen die denken dat MS een spierziekte is, maar dat is een hardnekkig misverstand. MS is een ziekte in het centrale zenuwstelsel, waarbij het misgaat in de aansturing van de spieren, en dan in mijn geval met name in de aansturing van de beenspieren. Het gevolg daarvan is dat het lopen af en toe nogal wankel gaat, en dat het ook al snel vermoeiend is. Om ervoor te zorgen dat ik behalve met de aansturing van mijn benen ook nog problemen krijg met de kracht in mijn benen, is regelmatige en gedoseerde beweging van groot belang. En juist daar is de schoen de laatste weken toch wel wat gaan wringen. Het aanhoudende grijze weer en het feit dat Aafje de afgelopen twee weken kerstvakantie had, lokte me maar zeer weinig naar buiten … eigenlijk te weinig …

Hoewel het ook vandaag weer grijs en druilerig was, heb ik mezelf er vanmiddag toch maar toe gedwongen om weer eens op pad te gaan. Echt aanlokkelijk was het niet, maar het is toch altijd nog beter dan het alternatief waarmee de neuroloog dreigt: als ik niet aan mijn dagelijkse ommetje toekom, dan dreigt een aangepast programma in de sportschool …

Goed, tot zover de aanleiding voor deze grijze kuier. Gezien de weersomstandigheden leek het me wel wat om even bij het meest zuidelijke ven in het Weinterper Skar te kijken. Misschien zou ik daar wat weerspiegelingen in grijstinten kunnen vangen …

Toen ik aan mijn kuier over het duidelijke pad begon, verliet de boswachter het terrein net per auto. Dat gaf mij de gelegenheid om een alternatieve route te kiezen: tussen de twee vennen door dwars over de heide, zodat ik het meest zuidelijke ven weer eens vanaf de andere kant zou kunnen bekijken …

Het werd een hele klauterpartij, want het laatste stuk rond het ven was erg nat. Hier en daar moest ik behoedzaam van pol naar pol stappen, maar het loonde de moeite. Echt fijne weerspiegelingen zaten er niet in, daarvoor ontstonden er net wat teveel kleine golfjes op het wateroppervlak. Maar ondanks de grijsheid bood het ven vanaf de noordwest kant best een aardige aanblik …

Gelukkig had ik mijn plastic tasje weer keurig opgevouwen in mijn broekzak zitten, zodat ik op weg terug naar de auto nog even droog op het natte en vooral koude bankje aan het pad kon zitten …

Met pijnlijke en vermoeide benen kan ik intussen tevreden terugblikken op deze kuier, want niet alleen de opgedane beweging, maar ook de foto’s stemmen gezien de omstandigheden best tot tevredenheid. Nu maar afwachten hoe mijn benen hier morgen op reageren, maar dat zien we dan morgen wel weer.