Eigenlijk had ik de auto in de berm laten uitrollen, omdat er een stukje verderop een grutto op een dampaal stond te pronken. Op het moment dat de auto tot stilstand kwam, vloog de grutto echter op …
Tot mijn geluk streek er vrijwel meteen een kwikstaartje op de paal neer. Als een volleerd model liet het vogeltje me beide zijden zien. De grazende koe op de achtergrond kreeg ik er als bonus bij …
Ik wist wel dat er nog wat was, maar wat dan …
Vanmiddag schoot het me ineens te binnen, ik had nog een laatste kleine fotoserie van mijn rondrit op Koningsdag liggen …
Tussen Nes en Aldeboarn kwam ik langs dit fraaie tafereel in een weiland …
Het geheel was het aanzien al waard, maar mijn aandacht werd vooral getrokken door een pony en een kauw op de voorgrond …
De kauw verzamelde zijn nestmateriaal bij de pony, en die leek dat maar wat lekker te vinden …
Een weiland vol bloemen is mooi …, heel mooi!
Een weiland vol bloemen met een ree aan de slootkant is zo mogelijk nog mooier …
Dit fraaie tafereel speelde zich onder fluks voorbij drijvende wolken af in een weiland net ten zuiden van het Weinterper Skar …
Je hebt van die dagen, waarop je het ene na het andere mooie tafereeltje op je pad treft. Koningsdag was weer eens zo’n dag, en daarvoor hoefde ik me niet eens in de drukte van een of ander stadscentrum te begeven …
Ik zat nog niet eens een minuut weer in de auto, nadat ik de overstekende kiekendief had gekiekt, toen ik amper 500 meter verderop aan de andere kant van de Peansterdyk een paar reeën bij de rietkraag langs de Botmar zag staan …
Meneer de bok had me al snel gezien, maar hij trok zich niets aan van mijn aanwezigheid en bleef rustig staan grazen …
Mevrouw geit leek wat meer verontrust, want na een paar hapjes hief ze steevast haar kop even op om de omgeving even in ogenschouw te nemen …
Nadat ik me gistermiddag weer even op de hoogte had gesteld van de stand van zaken bij de tunnelbouw aan de Peelrug, ben ik via het Weinterper Skar huiswaarts gekeerd …
Ik was er al bijna aan voorbij gegaan, toen ik aan de bosrand bij het Koningsdiep een ree zag, die rustig stond te grazen. Al snel stak het schrandere dier de kop op om even de omgeving in ogenschouw te nemen …
Mijn aanwezigheid leek geen bedreiging te vormen, want nadat ze me even had opgenomen, hervatte ze haar belangrijkste bezigheid van het moment: lekker grazen …
En dat gold ook voor de reebok, die pakweg twintig meter verderop stond te grazen. Behalve mij leek hij ook de reegeit goed in de gaten te houden …
Tijdens één van mijn ritjes zag ik afgelopen week ergens op geringe afstand van de weg twee hazen parmantig in een weiland zitten. Zodra ik de auto tot stilstand had gebracht en het linker portierraam naar beneden liet zoeven, kozen ze zigzaggend het hazenpad. Kansloze missie om nog een aardige foto te kunnen maken …
En opnieuw had ik vrijdagmiddag geluk. Op ongeveer een kilometer afstand van de vieze lammetjes lag een haas lekker in een flets zonnetje in een weiland aan de Sodumerdyk tussen Soarremoarre en Nes. In tegenstelling tot de twee hazen eerder in de week, bleef deze haas lekker ontspannen liggen …
De afgelopen weken heb ik diverse malen uitgekeken naar lammetjes in de wei. Ik heb ze weliswaar ook wel een paar maal gezien, maar dat was steeds op een plek waar ik niet even kon stoppen om wat plaatjes te schieten …
Gistermiddag had ik meer geluk. Op het onvolprezen landweggetje tussen Pean en Soarremoarre (spreek uit als Swarre-mwarre) kwam ik langs een weiland waar ik in het verleden wel vaker lammetjes heb gefotografeerd …
Zo te zien hebben deze lammetjes tijdens of vlak na het regenachtige weer van de afgelopen tijd heerlijk in de modder liggen donderjagen …
Niet eerder zag ik zulke vieze lammetjes … Maar dat maakt niet uit, ze zijn en blijven leuk …
En hoewel we het nog zonder aangename voorjaarstemperaturen moeten stellen, lammetjes horen er toch wel bij in deze tijd van het jaar, ook als ze vies zijn … 🙂
