Spiegeltje, spiegeltje bij de wei … wie staat er het mooiste bij …
Zo achter dat riet zie ik ’t niet … doe eens een stap opzij …
Categorie archief: Dieren
Buffels in de wei
De mannen met de helikopter en de plaats waar in de wei gewerkt wordt, waarvan ik hier gisteren en eergisteren wat foto’s liet zien, bevonden zich aan de zuidzijde van het riviertje de Tjonger. Toen ik enige tijd later mijn weg vervolgde via de Tjongervallei, trof ik ook aan de noordzijde een niet alledaags tafereel aan …
In een weiland liep een kudde buffels, waarvan er vorige week nog eentje het regionale nieuws haalde. Speels, lenig en avontuurlijk als ze zijn, was het een paar buffels in de nacht van dinsdag op woensdag gelukt om zich onder het schrikdraad door te werken en aan de wandel te gaan …
Een 54-jarige inwoonster van Oudehorne zag ’s ochtends in alle vroegte in de duisternis te laat dat er een losgebroken buffel op de weg liep en reed tegen het dier aan, meldde de politie vorige week woensdag. De auto liep schade aan de voorzijde op, de buffel kwam er met enkele schrammen vanaf, aldus de eigenaar van het dier …
Het lijken me overigens net als koeien vriendelijke en goedaardige dieren. Met hun naar achteren gerichte horens lijken ze weinig kwaads in de zin te hebben, en ze zijn net zo nieuwsgierig als pinken …
Zodra een paar van de buffels zaterdagmiddag in de gaten hadden, dat er iemand in de berm stond te fotograferen, kwam het hele gezelschap al snel in volle draf op me af …
Het duurde dan ook niet lang of bijna de hele kudde stond samengedromd voor me. Het was maar goed dat er een sloot tussen mij en het weiland lag, anders had ik waarschijnlijk heel wat natte neuzen tegen de camera gehad … 😉
De buffelhouderij is in Fryslân overigens een relatief nieuwe tak in de veehouderij. De buffelmelk wordt in Zevenaar verwerkt tot mozzarella, een van oorsprong Italiaanse zachte kaassoort, die onder andere wordt gebruikt als pizzabeleg.
Een witte buizerd en twee reeën
Nee, ik ben niet echt een liefhebber van de herfst. De steeds vroeger invallende duisternis, de lagere temperaturen, de grijsheid en het vocht doen me vaak geen goed. Toch heeft het najaar ook zo zijn lichtpuntjes. Neem nu buizerds … De hele zomer zie je ze eigenlijk alleen maar vliegen dan wel zweven, maar zodra het herfst is, kun je ze ineens weer langs de kant van de weg op een paal zien zitten. Zo ook gistermiddag …
Terwijl ik vanaf De Leijen via de kleinst mogelijke landweggetjes in de richting van Earnewâld reed, zag ik onderweg een prachtige witte buizerd op een straatlantaarn zitten …
Behoedzaam liet ik de auto uitrollen, waarna ik eerst een foto door de voorruit heb gemaakt. Daarna heb ik het raampje naar beneden laten zoeven en heb ik mijn camera voorzichtig uit het geopende raam gestoken …
Tot slot lukte het me ook nog om de auto een paar meter vooruit te laten rollen zonder de buizerd te storen. Nadat ik de derde foto had gemaakt, was het uit met de pret, omdat ik opzij moest voor een passerende auto …
Met reeën is het al weinig anders. Gedurende de zomer laten ze zich hoegenaamd niet zien, maar zodra de maïs van het land is, verschijnen er ook ineens weer reeën in beeld …
Terwijl ik in de buurt van Earnewâld stapvoets over de Bolderen reed, zag ik een paar reeën, die tussen de weg en het rietland stonden te grazen, attent als altijd …
Zo lang ik af en toe dit soort cadeautjes gepresenteerd krijg, kom ik die donkere en natte herfst wel weer door. Maar ik kijk wel alvast uit naar het echte winterweer, want dat heb ik toch liever …
Pootjebadende runderen
Terwijl we vrijdag rustig door de Wieden tuften, stuitten we op een bepaald moment op een paar pootjebadende runderen …
Als een koe te water is geraakt in een sloot met hoge walkanten, dan moet er meestal hulp komen om het dier weer op het droge te krijgen …
Daar was hier geen sprake van, ze stonden rustig wat om zich heen te kijken en namen de voorbijgangers in zich op …
Daarna kuierden ze op hun gemak door de rietkraag het land weer op …
Na dit intermezzo hadden we weer vrije doorgang op de kanoroute …
Ree in pas gemaaid land
Het was alweer een tijdje geleden dat ik een ree op mijn pad trof …
Vandaag had ik dat genoegen opnieuw …
Tussen Opeinde en Oudega scharrelde zo’n rank beestje rond in een pas gemaaid weiland …
We stonden een tijdlang oog in oog, maar toen ik ruimte moest maken voor een passerende veevoederwagen, ging het schrandere dier er vandoor …
Terug bij de boomwal draaide ze zich bij wijze van groet nog eenmaal om, daarna verdween ze uit beeld …
Voorjaar in de wei
De laatste tijd heb ik weer meer foto’s gemaakt dan ik hier in korte tijd kan publiceren, daarom spring ik van dag tot dag wat van de hak op de tak. De foto’s die ik maandag bij Lauwersoog heb gemaakt, kunnen nog wel even blijven liggen, want die zijn niet echt tijdgebonden. Voor het ontluikende leven in natuur en landschap ligt dat wat anders …
De laatste weken was ik al een paar maal langs een weiland gekomen waar lammetjes rond dartelden, maar dat was steeds op een plaats en tijd waarop ik niet kon stoppen om even wat foto’s te maken …
Terwijl ik gistermiddag via een omweg op weg was naar de garage, kwam ik langs een weiland met dat kleine dartele spul, waar ik wel kon stoppen. En dus heb ik de auto even in de berm gezet om even het ultieme lentegevoel over me te laten komen …
Het is elk jaar weer een mooi gezicht om te zien hoe die lammetjes af en toe een tijdje stilletjes om zich heen staan te kijken, om vervolgens geheel onverwacht weer rennend en huppelend in beweging komen …
Amper honderd meter verderop werd ik opgewacht door een tweede lentebode …
De eerste grutto – de kening fan’e greide – die ik dit jaar op acceptabele wijze heb kunnen fotograferen …
Een ree in ’t riet
Langzaam trok er woensdagmiddag een grauwsluier over het rietland bij Earnewâld …
Terwijl ik mijn blik rustig over het veld liet glijden, verscheen er aan de andere kant van een smal reepje riet ineens een ree in beeld …
Zodra ze mijn camera hoorde, wendde het schrandere diertje het hoofd in mijn richting …
Even stonden we oog in oog tegenover elkaar, daarna vervolgde de ree met sierlijke tred haar weg …
Af en toe boog ze even voorover om een hapje van het een of ander te nemen, of om gewoon even aan de grond te snuffelen …
Toen ze een volgend rietkraagje naderde, keek ze nog eens om, alsof ze me gedag wilde zeggen …
Enige tijd later zag ik haar nog even door het riet schemeren …
Omdat de vermoeidheid zich intussen flink liet voelen, heb ik maar niet meer gewacht tot ze aan het eind van de strook riet weer tevoorschijn zou komen. Het was goed zo.
Afanja's Weblog 