Vorige week heb ik hier de elfenbankjes achter in onze tuin geïntroduceerd. In oktober verscheen er een eerste elfenbankje op het stuk boomstam van de hazelaar dat we speciaal met het oog op natuurlijke processen achter in de tuin hebben laten liggen. Sindsdien is het razendsnel gegaan, de onderstaande foto’s dateren van 13 t/m 17 januari. Intussen groeien er vele tientallen elfenbankjes op het stukje stam …
Ik neem regelmatig even een kijkje bij onze schimmelcultuur. Het is niet alleen boeiend om te zien hoe snel de elfenbankjes zich vermeerderen, maar vooral ook hoe de elfenbankjes er onder invloed van het weer steeds anders uitzien. Daarnaast probeer ik er steeds wat dichter op te kruipen en dat levert ook weer interessant materiaal op. Kortom: wordt binnenkort weer vervolgd …
Dirk publiceerde op zijn weblog deze week een foto van een paar verliefde bomen. Nu houd ik op zijn tijd wel van een geintje. Ik vond dat de bomen op Dirk zijn foto eigenlijk weinig verder kwamen dan onschuldig wat met blozende wangen tegen elkaar aan leunen. Het doet me aan de eerste ‘kealleleafde’ of ‘kalverliefde’ denken. Wel lief hoor, maar het stelt weinig voor en erg lang duurt het vaak niet …
Maar ze deden me wel denken aan een paar andere bomen. Het was maart 2006, toen ik dit stel ergens langs de Beakendyk in het bos tussen Siegerswoude en Bakkeveen zag staan. Ik was meteen gefascineerd door dit koppel. Innig verstrengeld stonden ze daar vlak naast het fietspad. Nadat ik deze fotoserie van ze had gemaakt, vervolgde ik mijn wandeling. Ik was nog maar nauwelijks op weg, of er liep een rilling over mijn rug. Ik wendde mijn hoofd nog eens in hun richting … ze leken echt te dansen …
Ze waren in 2006 duidelijk al op leeftijd. Weer, wind en natuur knaagden al flink aan hun bestaan als stel. Ik weet waar ze 17 jaar geleden ongeveer stonden. Zouden ze er nog steeds staan? Ik vrees het ergste, maar misschien ga ik binnenkort ter plekke eens op verkenning …
Een klein gaatje in het wolkendek was genoeg om het buitenkerststuk, dat nog steeds fris groen en rood op een terrastafeltje staat te pronken, even subtiel in het zonnetje te zetten …
Omdat ik op dat moment toevallig buiten was, kostte het weinig moeite om er even een paar foto’s van te maken. Genoeg kleur om even het grijze weerbeeld te doorbreken …
Het aanhoudend grijze weer lokt me nog steeds niet voor mijn plezier naar buiten. Gisteren moest ik er twee keer op uit omdat ik afspraken buitenshuis had. Van die gelegenheid heb ik toch maar gebruik gemaakt om een ritje naar de Jan Durkspolder te maken. Op en rond het water viel niks te beleven, maar mijn ritje werd toch beloond …
Ik was net aan de terugweg over de Westersânning begonnen, toen ik in een aantal bruine vlekken in de verte een groepje reeën meende te herkennen. Om vrij zicht over het weiland te hebben reed ik een klein stukje achteruit, daar zette ik de auto met de rechterwielen in de berm …
Ze stonden ver weg, maar door afstand heb ik me nog nooit laten weerhouden om iets te fotograferen. Wazige of anderszins slechte foto’s kun je altijd nog weggooien, zeg ik altijd maar. Het werden ondanks het grijze weer nog alleszins acceptabele foto’s waar ik me niet voor hoef te schamen…
Normaal gesproken vind ik het op zo’n moment vaak wel aardig om dan wat langer te blijven zitten kijken. Daar had ik gisteren met het waterkoude weer geen zin in. Het was mooi om deze sprong reeën weer eens aan te treffen, want ik had ze al een paar maanden niet meer gezien, maar daarmee was het eerst ook wel weer klaar …
In maart 2021 heb ik een paar delen van de pas uitgedunde hazelaar in de tuin gelegd. Op het stuk stam dat sindsdien achter in de tuin vlak naast het paadje ligt, ontdekte ik op 19 oktober 2022 een elfenbankje. Toen ik er een foto van maakte, zag ik dat het niet bij dat ene elfenbankje leek te zullen blijven …
Ik besloot het in de gaten te houden en daarbij kwam ik niet bedrogen uit. In rap tempo verschenen er meer en meer elfenbankjes op de stam …
27 oktober 20224 november 202213 november 2022
De onderstaande foto is de laatste die ik er vorig jaar van heb gemaakt, deze foto dateert van 22 december. Sindsdien heeft de ontwikkeling allerminst stil gestaan. Vanaf half januari heb ik de macrolens er een aantal keren op los gelaten. Ik kom hier binnenkort op terug …
Vanaf het moment dat Elon Musk vorig jaar voor het idiote bedrag van 44 miljard dollar Twitter overnam, had ik daarover zo mijn twijfels. En dat bleek al snel terecht te zijn. Elon ging er met gestrekt been in en ontsloeg eind oktober meteen per Tweet de top van het bedrijf. En daar bleef het niet bij, begin november kregen duizenden medewerkers ontslag aangezegd …
Elon wil van Twitter een bastion voor de vrijheid van meningsuiting maken, een absolute vrijplaats, ook voor onwelgevallige meningen, zoals die van de van Twitter verbannen Donald Trump en andere idioten en complotdenkers. Dat staat mij niet aan. Begrijp me goed, ik ben voor vrijheid van meningsuiting, maar er zijn grenzen …
De druppel is dat Elon het sinds ruim een week onmogelijk heeft gemaakt om zogenaamde 3rd party apps te gebruiken. Al snel na mijn registratie bij Twitter in november 2010 ben ik overgestapt van de originele Twitterapp naar de app Tweetbot. Deze app werkt wat mij betreft veel fijner en bevat geen reclame. Elon wil zijn miljarden natuurlijk terugverdienen met nog meer advertenties van intussen en masse weglopende adverteerders. Maar ik vertik het om vanaf nu de eigen app van Twitter te moeten gebruiken en te worden doodgegooid met reclame. Nu ik Tweetbot niet meer kan gebruiken, heeft Elon voor mij de grens bereikt. Elon heeft Twitter kapot gemaakt …
Begin november heb ik een account aangemaakt op Mastodon. Mastodon is vergelijkbaar met Twitter, maar het is gedecentraliseerd en heeft geavanceerde privacy- en contentmoderatie-opties. Verder kent Mastodon geen reclame en in tegenstelling tot Twitter gelden op Mastodon de standaard eigendomsrechten voor gepubliceerd materiaal, zoals foto’s, video’s, tekst en andere inhoud die door gebruikers worden gepost. Dit betekent dat degene die de inhoud publiceert, de eigenaar is en blijft van die inhoud en bepaalt hoe die inhoud wordt gebruikt en gedeeld. Bij Twitter schijnt alles nu eigendom te zijn van Elon, ik wens hem er veel plezier mee. Na ruim 13.600 Tweets kap ik ermee …
Toegegeven, het moest in het begin even wennen, maar intussen voel ik me wel op mijn plaats bij Mastodon. Het is er in ieder geval een stuk gezelliger dan bij Twitter. De makers van Tweetbot zijn intussen bezig met de ontwikkeling van de app Ivory voor Mastodon. Ik gok erop, dat je daarmee binnenkort helemaal goed zit bij Mastodon. Ik ben daar in ieder geval vanaf nu te vinden op: https://mastodon.nl/@JanKaliasAfanja …
Maar wees gerust, op mijn weblog verandert niets. Hoewel ik de afgelopen week weinig op pad geweest ben, zit er nog genoeg materiaal mijn fotoarchief om voorlopig rustig door te kunnen gaan. Hieronder een paar details van foto’s die nog op publicatie wachten…
Ik pak de draad van het verhaal nog een keer op bij de wirwar van wortels en mossen naast het vlonderpad dat door een moerasachtig deel van De Deelen voert. Mossen zijn een belangrijke schakel in ecosystemen: ze produceren zuurstof, beschermen tegen erosie, scheppen een gunstig microklimaat voor het ontkiemen van allerlei soorten zaden en vruchten en bieden leefruimten aan vele kleine insecten …
Ook de mens heeft in de loop der jaren veel gebruik gemaakt van mossen voor o.a. brandstof, vloerbedekking, matrasvullingen, isolatiemateriaal en tegenwoordig ook de bloemsierkunst. Van dichtbij bekeken zijn het vaak verrassend mooie plantjes, maar ik kon er hier niet dicht genoeg bij komen voor een paar mooie macrofoto’s …
Nog even over het laatste deel van het vlonderpad en een stukje door het struikgewas, daarna kwam ik weer uit op de parkeerplaats. Maar dan wel aan de andere kant van de parkeerplaats. Bij Staatsbosbeheer gaat men er kennelijk van uit dat alle wandelaars aan deze kant beginnen. Hier staat namelijk een informatiebordje over het drijvende vlonderpad en over ‘de wonderlijke wereld van mos’. Als ik het had geweten, was ik aan deze kant begonnen …
Het was in ieder geval een prima ervaring en een aangenaam weerzien met De Deelen. Onderweg naar de auto aan de andere kant van de parkeerplaats hield ik nog even halt bij het tweede petgat. In de verte ligt het drijvende vlonderpad …
Ik sluit af met een dromerige weerspiegeling van het bruggetje drijvende vlonderpad en de bomen aan het eind van het petgat. Ik denk, dat ik hier in de loop van het jaar nog wel een paar keer een kuier zal maken …
Afanja's Weblog 