Ze zijn d’r weer … grote zilverreigers …
Het heeft even geduurd voordat ik een exemplaar tegen het lijf liep, dat wel even voor me wilde poseren binnen het bereik van mijn zoomlens …
Maar tijdens een ritje langs het Wikelslân bij Earnewâld was het onlangs toch zo ver …
Na drie foto’s vond hij het welletjes en scharrelde hij langzaam uit beeld.
In het logje getiteld “Futen bij het prieeltje” en de daarop volgende reacties van afgelopen donderdag hadden we al vastgesteld dat futen behoorlijk schuwe watervogels zijn, die zich graag verstoppen in een rietkraag of de natuurfotograaf in het ootje nemen door onder water te duiken en vele meters verderop weer op te duiken. Vorige week vrijdag had ik geluk, twee volwassen futen en een jong bleven een tijdlang ongestoord heen en weer zwemmen in de buurt van het prieeltje bij Doktersheide. Hoewel ik mijn statief in de auto had laten liggen, lukte het me met behulp van de balustrade van het prieeltje om ze een paar minuten lang op video vast te leggen. Het resultaat: vijf minuten “Futen op video” …
Sinds half augustus ben ik een keer of drie, vier even bij het prieeltje op de oever van de Leijen bij Doktersheide geweest. Elke keer zwom er een futenkoppel met een jong in de buurt van de op palen staande hut …
Over het algemeen gaven ze me niet zoveel kans om ze netjes op de foto te zetten, want zodra ze door hebben dat er één of meerdere personen in de hut zijn, zoeken de futen meestal een plekje ergens in de rietkraag …
De eerste drie foto’s heb ik op 23 augustus gemaakt. Nadat één van de ouders in rustig tempo met het jong bij de hut langs was gezwommen, kwam de andere ouder er even later als een heuse racefuut in hoog tempo achteraan …
Op 14 augustus was ik er getuige van dat één van de ouders met een pas gevangen visje in de snavel voorbij zwom, de andere fuut en het jong lieten zich op die dag niet zien …
En zo zag het jong er vorige week vrijdag uit …
In de Jan Durkspolder heb ik de laatste tijd weinig interessants voor de camera gehad, maar onlangs trof ik er een fraaie buizerd aan, die net lang genoeg wilde poseren om twee foto’s van hem te kunnen maken …
Ik zag hem op het hek zitten, toen ik aan het eind van het doodlopende weggetje bij de gaswinlocatie de auto wilde draaien. De buizerd trok zich van mijn aanwezigheid weinig aan, maar vlak nadat hij blijkbaar iets hoorde in de bosschage achter zich, vloog hij helaas weg …
Op 2 april liet ik hier zien hoe het ervoor stond met de bouw van een nieuw ooievaarsnest in de boomwal rond de gaswinlocatie bij Earnewâld, nadat daar eerder in het jaar een aantal ooievaarsnesten uit veiligheidsoverwegingen waren verwijderd …
Omdat de weg naar de gaswinlocatie een tijdlang was afgesloten, ben ik de ooievaars enige tijd uit het oog verloren. Nu de werkzaamheden achter de rug zijn werd het de hoogste tijd om weer eens te kijken wat de stand van zaken is in het boomnest …
Wel het staat er goed voor. Er zitten drie mooie, al flink gegroeide ooievaars in het nest, waarvan er twee om een volgende maaltijd leken te schreeuwen. Pa en ma zullen het er druk mee hebben om hun kroost van voedsel te voorzien, ze waren dan ook in geen velden of wegen te zien …
Terwijl ik daar zat, heb ik ze niet op vliegoefeningen kunnen betrappen, maar aangezien de snavels al mooi rood beginnen te kleuren, zullen deze jongen binnenkort hun eerste vlucht wel haast gaan maken, lijkt me …
Ook bij de andere nesten die vanaf de weg zichtbaar zijn, ziet het er goed uit. Voor zover ik heb kunnen zien, zitten er in alle nesten twee of drie al flink uit de kluiten gewassen jongen.
Razendsnel zijn ze, die kleine boerenzwaluwen (Hirundo rustica). Als miniatuurstraaljagers schieten ze op zoek naar voedsel voor hun jongen door de lucht. Bij de werkschuur van Staatsbosbeheer in De Deelen heb ik onlangs een tijdlang vruchteloze pogingen ondernomen om er eentje op de foto te krijgen. Maandagmiddag had ik in de buurt van Earnewâld eindelijk het geluk, dat er binnen het bereik van mijn camera een zwaluw op een gloednieuw hek neerstreek …
Meteen nadat ik er een eerste foto van had gemaakt, probeerde ik – zo mogelijk iets meer en profil – een tweede foto van het mooie vogeltje te maken. Maar ja … zelfs in rust zijn ze razendsnel … Het gevolg was dat er op de tweede foto enkel en alleen een leeg hek te zien was …
Er zijn van die dagen waarop de onderwerpen je bijna letterlijk komen aanwaaien. Bijna … maar je moet er nog wel even op uit om goed en ruim zicht te hebben, zoals bij de buien die donderdag over Fryslân werden geblazen. Daar heb ik in Skywatch Friday 302 al het één en ander van laten zien …
De scène met de jagende bruine kiekendief, die me die dag al voor twaalven ten deel viel, was een prachtige bonus. Toen ik een uur later de auto aan de kant van de weg had gezet om wat foto’s te maken van een bui die in de buurt van Pean over het land trok, kreeg ik nog een leuke bijvangst toegeworpen …
In de sloot naast de weg ontdekte ik een meerkoetengezin. Toen ik ze zag, was één van de ouders me al gepasseerd, de andere ouder durfde het met haar twee jonkies niet echt aan om bij me langs te zwemmen …
De kuikens werden door pa of ma naar de overkant van het slootje gedreven. Daar kropen ze ietwat moeizaam, maar toch verrassend snel de wal op om dekking te zoeken tussen het lange gras …
Mijn dag was toch al goed, want op zijn tijd ben ik gek op die zware buienluchten, maar zo’n kleine kleurige bijvangst geeft de dag nog net wat meer gloed. 🙂
Afanja's Weblog 