Gisteren kreeg ik tijdens een ritje de kans om twee synchroon grondelende zwanen te fotograferen. Ze waren gezellig samen met de kop diep onder water op zoek naar voedsel …

Gisteren kreeg ik tijdens een ritje de kans om twee synchroon grondelende zwanen te fotograferen. Ze waren gezellig samen met de kop diep onder water op zoek naar voedsel …

Niet alleen voor de graspieper is de broedtijd weer aangebroken, ook de merels hebben het er weer druk mee …

In onze tuin is het nestje van vorig jaar weer in gebruik genomen. Mevrouw merel maakt op weg naar het nest graag even een tussenstop op de heidemat-schutting …

Het is er de tijd weer voor …

Oftewel: de ooievaar is weer thuis …

Op weg van de kijkhut in de Jan Durkspolder naar huis werd ik na de onrust rond de plas verrast met de aanwezigheid van de eerste ooievaar in deze contreien dit jaar …


Enkele kilometers verderop zag ik ook dat één van de nesten langs de Kommisjewei in Opeinde weer bezet was …

Of het een zonnig en warm voorjaar wordt, valt nog af te wachten, maar alles wijst erop dat het in ieder geval weer voorjaar wordt …


Het was een winderige en donkere dag in de aanloop naar Dudley, Eunice en Franklin …

In de luwte van de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder stonden een paar ganzen te dutten in ondiep water …

Plotseling ging er verder naar het oosten aan de andere kant van de plas een grote groep ganzen de lucht in …


Een paar andere ganzen kwamen vanuit noordoostelijke richting vlak langs de hut vliegen …

Intussen was er ook onrust ontstaan aan de zuidkant van de plas, daar kwamen de smienten massaal omhoog …


Even hoopte ik dat een zeearend de veroorzaker van de onrust was, maar dat viel tegen …

Het was een buizerd die laag over kwam vliegen. Daarna keerde de rust weer …

Het was ondanks de kille wind toch weer een fijn halfuurtje in de polder.
Er viel niet veel te beleven in de Jan Durkspolder die dag. Het rad van de windmotor draaide heel rustig zijn rondjes en af en toe passeerden er een paar fietsers …

Aan de oostkant van de hut zat in de verte een aalscholver op een paaltje wat te poetsen en te pronken. En daar had hij ook alle recht toe met de sierlijke, bijna zilveren veren op zijn kop en de witte vlek bij zijn poten. Heel even ging er een tweede aalscholver op één van de paaltjes zitten …





Lang duurde dat niet. Het was duidelijk, de eerste aalscholver haalde alles uit de kast om zijn soortgenoten te imponeren. En dat lukte ook heel aardig. Een paar ijselijke kreten waren genoeg om de bezoeker te verjagen …

Via de Alle om Slachte en het Nonnepaed – meest gebruikelijke route – zette ik koers naar huis. Nog voordat ik aan de splitsing van beide wegen toe was, was er een witte vlek in de mist te zien …

Nadat ik rechtsaf geslagen was, kreeg ik de grote zilverreiger beter in beeld. Op één poot stond hij fier rechtop tussen hekkelafval langs de sloot en molshopen in de verte …


Een zuchtje wind liet zijn kuifje af en toe zachtjes heen en weer dansen, verder was er geen beweging waarneembaar …
