In één van de eerste logjes over de meivakantie vertelde ik al dat we vanuit huis en vanaf ’t terras zicht hadden op het nest van een koppeltje meerkoeten. Op de derde dag van ons verblijf kreeg ik voor het eerst de jonkies te zien …
Sommige mensen vinden het oerlelijke beestjes, anderen vinden ze prachtig. Ik behoor tot de laatste categorie. Elk jaar kijk ik er weer naar uit om die guitige, roodzwarte koppies met hun gele piekhaartjes te kunnen fotograferen. Dat lukt het ene jaar beter dan het andere, spreekt voor zich dat het dit jaar een cadeautje was om een week lang zicht op het nest en de jonkies te hebben … 🙂
Toen het ouderpaar korte tijd later het nest even had verlaten, kreeg ik kans om de jonkies te tellen, omdat ze als op commando in de rijtje alle zes het water opzochten …
Dat leek toch niet helemaal de bedoeling te zijn, geloof ik. Al snel was één van de ouders terug op het nest, waarna de jongen zo te zien te horen kregen om zich ten spoedigste weer te melden op de thuisbasis …
Terwijl ik vanaf het dakterras intussen had gezien dat er nog één ei in het nest lag, meldde ook het laatste jonkie zich onder toeziende blik van pa of ma weer op het nest …
Met in ieder geval regelmatig een aantal overvliegende kauwen die de buurt onveilig maakten, hielden de ouders hun kroost de eerste dagen zoveel mogelijk op of in de directe omgeving van het nest …
Voor het ouderpaar was er een drukke tijd aangebroken, voortdurend waren ze bezig met de aanvoer van het broodnodige voedsel voor de jonkies, het leek niet aan te slepen …
Vind-ik-leuk Aan het laden...
Afanja's Weblog 