Kieviten in de regen

Van de kijkhut bij de Leijen reden we naar de hut in de Jan Durkspolder. Daar was het zo mogelijk nog stiller dan op en rond de Leijen. En de wolken waren er nog wat donkerder …

Helemaal tegen de oostelijke oever van de plas stonden een paar grote groepen kieviten. De vogels verzamelen zich in deze tijd van het jaar om op te vetten en daarna samen de trek naar zonniger oorden aan te vangen. Een paar maal vlogen de kieviten massaal op. Vaak is dat een teken dat er een grote roofvogel in de buurt is, maar die hebben we niet kunnen ontwaren …

Zodra de vogels weer in het water stonden, keerde de rust in en om de plas terug. Er vloog nog een blauwe reiger voorbij, die een stukje verderop in het water landde. Als in een poging om een naderende bui te ontwijken, trok hij zich terug achter een klein bosje dat aan de westkant van de hut in het water staat. Die poging om droog te blijven is jammerlijk mislukt, vrees ik. Amper een minuut later begon het zachtjes te regenen, en die zachte regen ging al snel over in een hele stevige regenbui …

Zodra het even droog werd, besloten Jetske en ik onze biezen te pakken. Vlak voordat een volgende bui losbarstte, waren we weer bij de auto. Pas toen we ons huis naderden werd het weer droog. We lijken hier een soort abonnement op te hebben, want ons vorige bezoek aan de Jan Durkspolder eindigde op 1 augustus op dezelfde manier

Een visarend en twee roeken

De zon scheen nog flauwtjes, toen Jetske en ik op de laatste vrijdag van augustus in de auto stapten om even een ritje te maken. Omdat er regen in de lucht hing, besloten we er een vogelkijkhut-dagje van te maken. De eerste stop was bij de vogelkijkhut bij de Leijen …

Terwijl we onze blik over het meertje lieten glijden, viel ons in eerste instantie niets bijzonders op. De enige andere fotograaf die in de hut zat, wees ons echter op het rechterdeel van de laatste restanten van het eilandje. Daar zat een visarend in de boom …

Tijd om even in te zoomen, want de visarend ontbrak tot dat moment nog in mijn foto-archief. Voor onze komst zat er nog een tweede visarend in de boom, maar die was net weggevlogen, vertelde de andere fotograaf. ‘Opgestaan plaatsje vergaan’, zo leek het, want nu verschenen er twee roeken of kraaien in de boom …

Door hinderlijk heen en weer te vliegen en te wisselen van tak, leken de zwarte vogels met hun pesterige gedrag een reactie van de visarend uit te lokken …

De enige reactie die daarop kwam, was dat de visarend een paar maal zijn vleugels uitsloeg. Dat gaf even een mooi beeld van het formaat van de visarend. Wat een vleugels heeft die vogel, hij is duidelijk groter en slanker dan de gemiddelde buizerd …

Omdat deze status quo voorlopig in stand leek te blijven, en er verder weinig te beleven was op de Leijen, besloten wij eens elders te kijken.

De laatste zonsondergang

Met de onderstaande zonsondergang uit augustus 2004 komt er een eind aan deze korte virtuele vakantie in het departement Lot-et-Garonne. Het was leuk om aan de hand van een aantal foto’s weer even in Franse sferen te verkeren. Maar ook aan virtuele vakanties komt een eind. Vanaf morgen richt ik me hier weer op foto’s die ik in juli en augustus in eigen omgeving heb gemaakt …

De bastide Monpazier

Ook in Zuid-Frankrijk is de lucht niet altijd strakblauw. Bewolkte dagen gebruikten we graag om eens een stadje te bekijken. In het departement Lot-et-Garonne kun je veel kleine vestingstadjes vinden, de zogenaamde ‘bastides’. Eén van de mooiste bastides vind ik Monpazier (Google Maps). Veel Franse dorpjes en stadjes bieden van bovenaf een rommelige indruk. Bastides zijn vaak het tegendeel daarvan, zij hebben vaak een strak, rechthoekig stratenplan. Monpazier is daar een schoolvoorbeeld van, dat is goed te zien op Google Maps, maar ook een video met drone-opnamen laat dat mooi zien. Let er daarbij vooral ook op hoe dicht alle huizen en andere gebouwen tegen elkaar aan zijn gebouwd …

Een warm weerzien

Aafje en ik besloten dinsdagmiddag op tijd naar het Zuiderend te rijden. Ik had het bankje bij het informatiebord over ‘de Forten’ (Google Maps) gekozen als ontmoetingsplek met Matroos Beek. Het eerste wat me ter plekke opviel, was dat er vanwege een andere windrichting meer geluid van de A7 naar het bankje werd geblazen dan de vorige keer dat ik hier was …

’s Ochtends had de zon volop geschenen, maar rond het middaguur verschenen er langzaam maar zeker meer wolken aan de lucht. De weerapps die ik gebruik lieten allebei zien dat een buienlijn, die vanuit Zeeland in noordoostelijke over het land trok, rakelings ten zuiden van ons langs trok. En dat was ook tijdelijk merkbaar aan een wel erg frisse wind en een dreigende lucht. Aafje keek met een zorgelijke blik naar de naderende wolken …

Tegen vieren begon de lucht gelukkig weer op te klaren. Donkergrijs maakte plaats voor het veel vriendelijkere lichtblauw. Het leek toch nog goed te komen, en het kwam goed …

Een directe relatie zal er waarschijnlijk niet zijn, maar tegelijk met de zon verscheen ook Matroos Beek, Bea voor intimi. Fier fietsend en vrolijk om zich heen kijkend kwam ze vanuit de donkere voetgangerstunnel onder de A7 op ons af …

Na een warm weerzien en een hartelijke kennismaking nestelden we ons op het bankje. Pratend over ieders welzijn en wedervaren vloog de tijd weer eens om. Genoeglijk pratend over van alles en nog wat, vroeg Bea na verloop van tijd hoe laat het eigenlijk was. Een blik op mijn horloge leerde dat het al tegen kwart voor zes liep. Om te voorkomen dat ze als vermist zou worden opgegeven door haar echtgenoot, die ergens aan de andere kant van de snelweg in Drachten zat, was het ineens al hoog tijd om een eind aan ons gezellige weerzien te maken …

Het eerste stuk naar en door de tunnel onder de A7 fietsten we samen op. Tussen een oude woonboerderij uit 1900 en de nieuwste uitbreiding van het ziekenhuis, hielden we even halt. Nog even de laatste aanwijzingen m.b.t. de route (drie maal rechtsaf slaan op een rotonde en dan een keer naar links). Dat zou best lukken, meefietsen was niet nodig, verzekerde Bea ons. Dat gezegd hebbend, zwaaiden we elkaar uit en gingen we ieder onze eigen weg …

Bedankt voor de gezellige uurtjes, Bea, we vonden het erg gezellig. Je bent een prachtig mens, dat ik zeker nog wel eens hoop te treffen.

Skûtsjesilen bij Stavoren

Het skûtsjesilen kwam dit jaar met horten en stoten op gang. Na twee massale valse starts volgde zaterdag 5 augustus een mooie eerste wedstrijd. De 2e en 3e wedstrijd bij De Veenhoop en Earnewâld werden afgelast i.v.m. de weersomstandigheden. Vanaf woensdag is het skûtsjesilen echt op gang gekomen met spannende wedstrijden en met dagelijks één of meerdere valse starts …

Gisteren kreeg ik mail van ‘Andere Jan’, een stille volger die me zo af en toe eens een mooie fotoserie stuurt van een gebeurtenis in Fryslân. Een mooi voorbeeld daarvan was een serie van de Tall Ship Races Harlingen in juni 2014.

Zaterdag was Jan naar het skûtsjesilen bij Stavoren geweest. Daar heeft hij een aantal foto’s gemaakt van de mooie en spannende wedstrijd op het IJsselmeer, die uiteindelijk werd gewonnen door het skûtsje van Grou. Dankjewel, Andere Jan, het wordt gewaardeerd!

Om een indruk te geven van de publieke belangstelling, stuurde Andere Jan nog een foto mee van van de goed gevulde dijk bij Stavoren, die jaarlijks als tribune dient. Voor het schamele bedrag van € 3,00 heb je bij het skûtsjesilen een prachtige middag met een mooie mengeling van Friese sport en cultuur …

Ook voor de thuisblijvers is het skûtsjesilen goed te volgen. De wedstrijden worden de komende twee dagelijks vanaf 14:00 uur live uitgezonden door Omrop Fryslân op radio, tv en online.

Alle wedstrijdverslagen en foto’s kun je hier lezen en bekijken: SKS skûtsjesilen 2023

Leven tussen de druppels

Het lijkt wel feest. Nadat we hier in augustus al welgeteld 3 droge dagen op rij hebben gehad, en één dag met een maximumtemperatuur boven de 20°C dag, staat er vandaag alweer regen op het programma. Dat biedt mij mooi de gelegenheid om wat druppelfoto’s te publiceren, die ik vorige week heb gemaakt …

Zit ik op een bepaald moment weer eens uiterst geconcentreerd druppels te fotograferen, stapt er ineens een groene schildwants van achter een blad tevoorschijn. Omdat ik hem niet had zien aankomen, deinsde ik zowaar even achteruit, toen ik hem plotseling vol in beeld had …

Enkele dagen later zag ik ook nog wat kleine beestjes onder een blad met druppels hangen. Die waren wat minder schrikwekkend, want een stuk kleiner en verder weg … 😉

En terwijl ik me tot slot richtte op de grote druppel op de laatste foto, eiste ook daar weer een heel klein insect de belangrijkste bijrol op …

Zo zie je maar: water is leven!