“Ik dacht toch nog wel aan ons uitstapje naar De Leijen met harde wind …,” zo beëindigde mijn fotomaatje Jetske gisteren haar reactie naar aanleiding van mijn logje over het stormachtige weer. Sinds september 2006 gaan Jetske en ik gemiddeld eenmaal per maand samen op pad, de ene keer maken we een fotokuiertje ergens in Fryslân, de volgende keer doen we dat ergens in de Kop van Overijssel. Hoewel onze gezamenlijke kuiertjes steeds wat korter worden, kun je van Jetske zeggen wat je wilt, maar ze is er altijd, weer of geen weer …

In die zeven jaar hebben we slechts een enkele keer moeten besluiten om maar niet op pad te gaan, omdat het weer echt te slecht was. Diverse keren hebben we samen regen, sneeuw, vorst, mist en harde wind getrotseerd. Dat was o.a. in februari 2007 het geval, toen het riet op de noordelijke oever van de Leijen horizontaal werd gelegd door een stormachtige zuidwesten wind …

Wat ik alleen niet zo snel zou doen, hebben we in september 2007 eens samen gedaan: op een uitermate grijze en regenachtige dag zijn we vanuit Drachten samen naar De Deelen gereden, waar we ieder gewapend met een paraplu toch een mooie en gezellige fotokuier hebben gemaakt. Het was wat lastig fotograferen met de extra ballast van een paraplu en een tas, maar het was toch allemaal goed te doen. En zo kreeg ik dankzij mijn fotomaatje toch ook op die regenachtige dag mijn portie beweging en frisse lucht weer …

Het zal duidelijk zijn, dat ik Jetskes vriendschap in de loop der jaren steeds meer ben gaan koesteren. Waarom ik haar echt enorm waardeer, heeft ze gisteren zelf heel mooi weten te omschrijven in een ontroerend mooi logje getiteld “Overdenking”. Ik wil jullie dit logje van harte aanbevelen, je kunt het lezen door op de titel te klikken: “Overdenking” …