Bij de finish

Omdat er donderdag duidelijk nog veel te weinig ijs lag om van de Ryptsjerksterpolder een fotogeniek schaatsparadijsje te maken, ben ik er niet te lang blijven rondhangen. In plaats daarvan heb ik even koers gezet naar Leeuwarden om in het huis van Nils en Marianne even een kop koffie te drinken en een broodje te eten …

Omdat ik er toch langs kwam, heb ik onderweg nog even een tussenstop gemaakt bij de finishplaats van de Friese Elfstedentocht. Die plek wordt momenteel gemarkeerd met een paal in het water van de Bonke en een bord met daarop de route van de tocht en de begeleidende tekst die onder deze foto staat …

“Bij deze paal op een dan bevroren Bonke bevindt zich sinds 1985 de finishlijn van de Friese Elfstedentocht. De legendarisch schaatstocht van 200 km met start en aankomst in de hoofdstad van Fryslân, Leeuwarden, kan alleen worden gehouden dankzij de inzet van duizenden vrijwilligers – Gemeente Leeuwarden …”

Het is de bedoeling dat de finish in de loop van dit jaar een prominentere en veel mooiere markering krijgt. Die zal ik hier t.z.t. zeker nog eens laten zien, want we komen er tegenwoordig regelmatig langs.

Marathonschaatsers bij Earnewâld

Ondanks het feit dat het ook gisteren weer grijs en kil weer was, heb ik toch maar even een ommetje gemaakt. Hoewel er volstrekt geen winter in de lucht zit, kwam ik bij Earnewâld toch een paar marathonschaatsers tegen. Kijk, daar gaan ze …

Het is een beeldengroep van cortenstaal op It Wiid bij de haven van Earnewâld, dat is gemaakt door Hans Jouta. Het beeld is op een drijvend ponton geplaatst, zodat het ongeacht de waterstand altijd lijkt of er echt een paar mannen aan het schaatsen zijn …

Wie goed kijkt, kan er misschien drie oud-winnaars van ‘De 100 van Earnewâld’ in herkennen: Jeen Wester, Hilbert van der Duim en Jos Niesten. Het beeld heeft een plekje gekregen op de plaats van de start en finish van de natuurijsklassieker …

En hoe ik hier nu op kom? Wel, vandaag is het op de kop af 20 jaar geleden dat de laatste Elfstedentocht werd gereden. De wedstrijd hebben we die dag van start tot finish voor de tv gevolgd, daarna zijn we in de auto gestapt om ergens langs de route wat sfeer op te snuiven. Dat lukte perfect met een wandeling van Birdaard naar Bartlehiem en weer terug over de Dokkumer Ee. Behalve dat er een uitstekende sfeer hing langs de route, herinneren we ons vooral goed hoe koud het daar in de snijdende wind op de kale vlakte was. De gevoelstemperatuur
lag rond de -20 graden als ik het me goed herinner … brrrrrr. Maar het was enig rillen zeker waard om erbij te zijn, want die dag pakken ze ons niet meer af.

Terwijl de wind vandaag buiten om het huis huilt, vermaak ik me binnenshuis prima met de herhaling van de live-uitzending van de Elfstedentocht van 1997 op nos.nl, want dat is met behulp van de Chromecast perfect te zien op tv …

It sil (wer) heve

Nu we van het licht winterse weer van de laatste dagen weer in herfstachtige omstandigheden terecht zijn gekomen, duik ik hier de komende dagen maar op virtuele wijze de winter in. Vandaag doe ik dat om te beginnen door me lekker voor de tv te nestelen voor de integrale herhaling van de Elfstedentocht van 1985. Vandaag is het precies dertig jaar geleden, dat er na 22 jaar weer een Elfstedentocht op de schaats kon worden gehouden. In het kader daarvan zendt de NOS vandaag de integrale uitzending, waarin van 5:00 uur tot middernacht verslag werd gedaan van de wedstrijd en de tocht, nogmaals uit op NPO Best. Wie geen abonnement op NPO Best heeft, kan de integrale uitzending bekijken op: de Elfstedentocht van 1985 … It sil (wer) heve!

In 1985 hadden we de wekker gezet om in alle vroegte niks te missen van de start van de wedstrijd. Zo gek heb ik het vandaag niet gedaan, maar vanaf dit moment tot middernacht wil ik toch wel zoveel mogelijk sfeerbeelden van die onvergetelijke dag nog eens bekijken. En voor wie het na dertig jaar intussen toch vergeten was … het weer van toen leek wel op dat van vandaag. De dooi was ingevallen, zodat er in de loop van de dag op diverse plaatsen enkele centimeters water op het ijs kwam te staan …





Om nog wat in winterse sferen te blijven, zal ik hier de volgende dagen wat foto’s laten zien van de sneeuw, die we hier van 5 t/m 7 februari hadden. Ik begin daarbij klein met een paar shots van een hoekje achter in de tuin, waar o.a. een bloempotje is omgevallen …





Vanaf zondag neem ik jullie op virtuele wijze mee naar besneeuwde landschappen bij It Eilân, de Ecokathedraal en bij de Leijen …




50 jaar na dato

Omdat er in haar eigen omgeving met uitzondering van de ijsbaan nog niet geschaatst kan worden, wilde mijn fotomaatje gisteren graag schaatsers fotograferen op onze gezamenlijke fotodag in de Friese natuur …





Zelf wilde ik op deze dag graag even stilstaan bij het 50-jarig jubileum van de meest barre Elfstedentocht aller tijden, de Twaalfde Elfstedentocht die op 18 januari 1963 werd verreden onder polaire omstandigheden …





Na kort overleg besloten we eerst naar het Elfstedenmonument “It sil heve” te gaan, een tegeltjesbrug over het riviertje de Murk in de Canterlandseweg tussen Gytsjerk en Lekkum (kaartje Google Maps). Op de terugweg zouden we vast wel ergens schaatsers kunnen fotograferen …





Het Elfstedenmonument is ontworpen en gerealiseerd door de beeldend kunstenaars Maree Blok en Bas Lugthart op de Canterlandse brug over de Murk, de laatste brug op de Elfstedenroute waar de schaatsers onderdoor rijden voor de laatste kilometers naar de finish op de Bonke bij Leeuwarden …





De brug zal in zijn geheel bedekt worden met duizenden met de hand gemaakte tegeltjes, waarop in blauw glazuur de portretten zijn afgedrukt van schaatsers die ooit de Elfstedentocht hebben uitgereden. In de afgelopen eeuw zijn 15 tochten gereden, waarbij duizenden rijders de finish hebben gehaald. Zij kunnen zich met portret, naam en jaartal(len) van de tocht die zij hebben uitgereden, laten vereeuwigen op deze laatste brug voor de finish …





De aangebrachte tegels worden d.m.v. de computer zo geselecteerd dat, als men op grotere afstand van de brug staat, de duizenden kleine portretten samenvloeien tot één grote voorstelling. Op de zijkant van de brug verschijnt vaag het beeld van een groep schaatsers die in een lange sliert achter elkaar rijden. Hoe verder men zich van de brug verwijdert, hoe duidelijker de schaatsers te zien zijn …





Van dichtbij ziet men al die duizenden portretten van schaatsers, van bekenden en onbekenden, van jong en oud, van vroeger en nu. Naast de heroïsche namen uit het verleden staan de helden van nu …





Deze afbeelding van een rij schaatsers die elkaar helpen en uit de wind houden, is een karakteristiek beeld van de Elfstedentocht. De laatste brug voor de finish wordt zo een ereboog voor al diegenen die de tocht ooit hebben uitgereden en vormt een treffend symbool van de overbrugging van de tocht langs de elf Friese steden …





Tijdens onze rondgang langs de duizenden portretten troffen we hier en daar een bekend gezicht aan, zoals op de foto hieronder Klasina Seinstra, die als eerste vrouw over de streep kwam in de Elfstedentocht van 1997 …





Duizenden foto’s van deelnemers aan de 15 Elfstedentochten die de afgelopen eeuw zijn georganiseerd, ieder met hun eigen verhaal over de ruim 200 km lange tocht door het winterse Fryslân …





Aan de noordkant van de brug trof ik op de linkerzijde de foto aan van het Friese marathontalent Willem Poelstra,  die in 1999 kort na de finish van de eerste marathon van het seizoen op de Amsterdamse Jaap Eden-baan in elkaar zakte en twee uur later overleed aan de gevolgen van een hartstilstand …





De zuidzijde van de brug is nu nog leeg, het monument zal verder gerealiseerd worden na de eerstvolgende Elfstedentocht. Dan kan iedere schaatser die de tocht (weer) heeft uitgereden zich weer aanmelden en zijn of haar schaatsfoto opsturen …





Voorlopig zijn we aan die volgende tocht nog lang niet toe. Zittend op de steiger wilde Jetske wel even kijk hoe het er ter plaatste voor stond met het ijs … Nog voordat ze ook maar enige druk op het fragiele ijslaagje uitoefende, kwam er water op het ijs …





Een meter of twintig ten noorden van de brug wordt het riviertje de Murk nog over de volle breedte open gehouden door een groep eenden. Nee, de volgende Elfstedentocht komt weliswaar elke dag weer wat dichterbij, maar voorlopig hoeven we er nog niet over te denken …





Nog een laatste blik op de ereboog der schaatshelden, en daarna was het tijd om wat op te warmen in de auto, het was weliswaar lang zo koud niet als 50 jaar geleden, maar de koude oostenwind maakte het allerminst aangenaam. Op naar de echte schaatsers die Jetske zo graag wilde fotograferen …





Maar eerst gaan we hier morgen weer even terug naar de lange witte winter van 2009-2010.

Dag winter, welkom voorjaar

Het ziet er naar uit, dat het voorjaar nu echt is aangebroken. In een stuk maïsland tussen Oudehaske en Rottum is vanmorgen het eerste kievitsei gevonden, en de maximumtemperaturen lijken in de loop van volgende week tot ruim boven de 10 graden te stijgen. Daarmee is het de hoogste tijd om de winter uit te zwaaien en dat doe ik met een korte terugblik met wat cijfertjes, wat grafiekjes en nog wat kiekjes …

In oktober begon een weerman van Meteoconsult te dreigen met de komst van een horrorwinter. Wel, die horrorwinter kwam inderdaad, echter niet hier, maar vooral in het Oost-Europa, waar in januari en februari enkele honderden doden vielen als gevolg van extreme kou. Bij ons was de winter in eerste instantie vooral nat. In december en begin januari kwam de regen af en toe met bakken uit de lucht. Hoewel alle gemalen op volle kracht draaiden, dreigden diverse polderdijken te overstromen of door te breken. Om de druk op de dijken te verminderen, werden verschillende polders, waaronder it Eilân-East begin januari gebruikt als extra waterberging …

In mijn meetreeks, die is begonnen in 2003, komt de winter van 2011-2012 met een totaal van 288 mm neerslag op een verdienstelijke derde plaats. Opvallende daarbij is, dat we in tegenstelling tot de twee voorafgaande winters vrijwel geen sneeuw hebben gehad. Ik schat dat in ons tuintje al met al maximaal zo’n 8 cm sneeuw heeft gelegen. Elders in de provincie Fryslân viel begin februari helaas meer sneeuw, en dat zou een week later één van de spelbrekers blijken te zijn in de aanloop naar een Elfstedentocht …

Pas half januari kregen we te maken met een eerste winters speldenprikje, toen het gedurende vier nachten tot lichte vorst kwam. Uitgerekend na de derde nacht met lichte vorst maakte ik een lelijke uitglijder op een talud aan de oever van het Tjeukemeer. Zelf heb ik daar geen blijvende hinder van ondervonden, maar het betekende wel het einde van mijn trouwe Canon Powershot SX1 IS. Het heeft een paar Euri gekost, maar ik ben er met mijn nieuwe camera -de Powershot SX40 HS- intussen wel op vooruit gegaan …

Eind januari werd het onder invloed van het hogedrukgebied dat al geruime tijd voor extreme kou zorgde in Oost-Europa ineens ook bij ons echt winter. Op 29 januari begon het te vriezen, en met een kleine onderbreking van +0,8 ºC op 9 februari, kwam de temperatuur pas op 12 februari weer boven het vriespunt …

De eerste decade (dag 1 tot en met 10) kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op -7,4 °C. Bij het KNMI in De Bilt behoorde deze eerste decade met -6,9 °C tot de tien koudsten ooit. Van 30 januari tot en met 8 februari was er bovendien sprake van de 33e officiële koudegolf sinds 1901. Op 31 januari kon ik bij de Hooidammen de eerste schaatsers fotograferen, en vanaf dat moment kwam er dagelijks meer schaatsijs bij in Fryslân …

Zo plotseling als de kou kwam, zo snel verliet hij ons ook weer. Over de eerste 2 weken van februari kwam de gemiddelde temperatuur uit op -5,3 °C, over de tweede helft van de maand kwam de gemiddelde temperatuur uit op 5,3 °C. De gemiddelde temperatuur kwam daarmee in februari in ons tuintje precies uit op 0,0 °C …

Hoe hard er door honderden vrijwilligers ook werd gewerkt om de organisatie van de 16e Elfstedentocht mogelijk te maken, het mocht niet baten, omdat de dooi onverbiddelijk toesloeg. Met de schaatspret was het vanaf 12 februari gedaan, maar op 16 februari was er nog wel even sprake van wat ijspret. Tijdens een tochtje langs het kruiende ijs aan de IJsselmeerkust, werd de show bij Stavoren gestolen door Caudumer Hinke 97 met een fotosessie voor het vakblad “Veeteelt” …

Dat de winter van 2011-2012 m.u.v. die twee weken met strenge en zeer strenge vorst helemaal niet zo koud was, wordt duidelijk bij het bekijken van de grafiek van de temperaturen van de afgelopen tien winters. De gemiddelde temperatuur kwam in de afgelopen winter uit op 3,1 °C. Alleen de winters van 2006-2007 en 2007-2008 waren in de afgelopen tien jaar nog zachter …

Genoeg over de winter. Diverse weidevogels zijn de afgelopen week teruggekeerd naar onze contreien en het eerste kievitsei is vanmorgen gevonden. Wees welkom voorjaar!

Kind van de winter

Als kind genoot ik altijd al met volle tuigen van echt winterweer. Zodra er sprake was van vorst of sneeuw nam een zeker onrust bezit van mijn lichaam, en dan moest ik naar buiten. Dat is in de loop der jaren nooit veranderd. In de tweede helft van de jaren ’70 ging ik wekelijks één- of tweemaal per week met een paar schaatsvrienden naar het toen nog onoverdekte Thialf om kilometers te maken, ten einde goed beslagen ten ijs te komen bij de dertiende Elfstedentocht …

Aan die noeste trainingsarbeid kwam een eind toen ik in 1981 moest opkomen voor militaire dienst. Het gevolg was, dat ik geen kilometers in de benen had toen die dertiende Elfstedentocht eindelijk in 1985 kon worden georganiseerd. Meer dan een enkele toertocht had ik in de aanloop naar die tocht niet gemaakt, en dus besloot ik me niet aan te melden. Daar had ik enkele dagen later spijt van, toen bleek dat de Tocht der Tochten onder bijna voorjaarsachtige omstandigheden werd verreden …

Sindsdien heb ik alleen nog enkele kleinere tochten geschaatst. De laatste was de Deelentocht, die ik eind 1996 samen met Johan van Aken heb gereden. Daarna volgde opnieuw een lange reeks winters waarin er weinig of niet geschaatst kon worden op natuurijs.  Aan mijn schaatscarrière kwam helaas vroetijdig een eind, toen in oktober 2004 MS bij me werd vastgesteld …

Aan het plezier dat ik beleef tijdens echt winterweer is echter gelukkig nog steeds geen eind gekomen. Ook in deze korte, maar krachtige winterperiode heb ik weer volop genoten. De afgelopen twee weken heb ik vrijwel elke dag op het ijs gestaan of in de sneeuw rondgebanjerd, en daarbij heb ik honderden foto’s gemaakt …

Nu het eind van deze prachtige winterperiode in zicht is, en de dooi langzaam maar zeker over het land kruipt, wordt de vermoeienis van de afgelopen weken voelbaar. Mijn ogen hebben al de hele dag de neiging om dicht te vallen, en bij elke stap die ik maak, protesteren mijn benen heftig. Mijn lichaam schreeuwt om rust, en dat zal ik het in de komende week dan ook maar geven. Morgen zal ik hier wat weergrafiekjes en -foto’s presenteren die waren blijven liggen, en de rest van de week zal ik jullie nog wat winterse taferelen voorschotelen van de barre kou op het Wad, een wandeling naar een onbewoond eiland en vooral veel winterpret.

’t Is jammer …

… maar het kon echt niet.

Vandaag heb ik samen met Johan een ritje gemaakt naar het noordoosten van de provincie. In de buurt van Dokkum lag het ijs op de Elfstedenroute er prachtig bij …

Maar in de zuidwesthoek lag helaas veel te weinig ijs en dat was nog veelal kwalsterijs ook. Bovendien lag nergens op de route de vereiste 15 centimeter ijs om de tocht op een verantwoorde manier uit te kunnen schrijven. Het Bestuur van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden heeft er samen met honderden vrijwilligers, inzet van 50 man van de landmacht en vele anderen alles aan gedaan om de tocht mogelijk te maken. Fryslân heeft zich weer van zijn beste kant laten zien, maar de natuur liet het helaas afweten. …

Nu is het een kwestie van slikken, even zuchten, desnoods uithuilen en vervolgens weer doorgaan met het leven. Tot en met zaterdag kan er in Fryslân nog volop geschaatst worden. Profiteer ervan, ik zal zeker nog eens een kijkje op of bij het ijs nemen om nog wat plaatjes van deze toch mooie ijspret-periode te schieten.