Terug naar de oorsprong

Vandaag ga ik met Nils en de beide jongens terug naar mijn geboortegrond. Aan de hand van de onderstaande foto’s hoop ik ze ter plaatse wat te kunnen vertellen over hoe het leven er voor mij als opgroeiend kind eind jaren 50, begin jaren 60 uitzag op het Friese platteland …

Op mijn weblog heb ik het hele verhaal al eens uit de doeken gedaan in een 3-delige serie. Voor de gemiddelde blogger voldoet dat prima, maar voor de jongens zal een stukje ‘aanschouwelijk onderwijs’ op locatie vast beter beklijven. Voor belangstellenden die het nog niet kennen, is de driedelige serie hier terug te vinden:

> Echten – Commissiepolle <

Slakkenseks, een triootje

Van de snelle wip van de reeën is het even omschakelen naar de trage en zwoele vrijpartij van een drietal naaktslakken op het paadje in onze tuin …

Toen ik die avond rond middernacht mijn gebruikelijke rondje door de tuin maakte, zei ‘iets’ me halverwege het paadje om mijn voet net wat verder neer te zetten dan normaal gebruikelijk zou zijn. Alsof ik voelde dat er iets op het paadje lag, en dat bleek te kloppen. Zodra ik het zaklampje van mijn mobieltje had aan gedaan, zag ik dit slijmerige drietal liggen …

Ik doe het niet vaak meer tegenwoordig, maar hier ben ik midden in de nacht toch maar even voor door de knieën gegaan. Wetend dat slakkenseks enkele uren kan duren, heb ik er maar geen filmpje van gemaakt. Maar als je er toch een filmpje van zou willen zien, dan is dit een goed startpunt: ‘Slakkenseks van begin tot eind’

Hitsig rennende reeën

Even leek de reegeit rust te krijgen, maar schijn bedriegt. Vanaf de andere kant van de sloot en het rietkraagje hield de reebok haar nauwlettend in de gaten …

De geit leek hem uit te dagen door strak terug te kijken, terwijl ze tussendoor een hapje gras nam …

En weg was ze weer … natuurlijk bleef hij niet lang achter …

Plotseling maakte zij een scherpe wending, waardoor de rollen speels werden omgedraaid …

Zo ging dit spel nog een tijdje door, totdat ze uiteindelijk in of achter wat struikgewas uit mijn zicht verdwenen …

Geloof me, dergelijke ontmoetingen vervelen nooit. Mij niet in ieder geval … 🙂

Overigens is dit voor reeën wel zo ongeveer de gevaarlijkste tijd van het jaar. In de bovenstaande fotoserie rennen ze zonder enig gevaar door de weilanden. Maar ook eventueel tussenliggende plattelandswegen worden zonder op- of omkijken in volle vaart overgestoken. Als automobilist kun je daar maar beter rekening mee houden door je snelheid te minderen.

Bronstige reeën in de wei

Onlangs had ik op weg naar de Jan Durkspolder opnieuw een ontmoeting op afstand met een paar reeën. Tot nu toe had ik ze iedere keer rustig ergens in een weiland zien staan grazen, ditmaal ging het anders. Het begon met een reebok, die bij een sloot ergens naar stond te kijken …

Plotseling kwam er vanuit de slootkant een tweede ree tevoorschijn. Het was een geit, die er als een hazewindhond vandoor ging, op de voet gevolgd door de reebok. Heel even bleven ze allebei staan …

Als in een soort ‘stare down’ stonden ze – ieder aan een kant van de sloot – tegenover elkaar. Dan draaide de reegeit zich met een sierlijke sprong om, waarna ze er opnieuw in volle vaart vandoor ging. Het was duidelijk: de bronsttijd was hier in volle gang …

Een stuk verderop minderde de geit vaart. Bij een dun rietkraagje bleef ze even staan …

  • morgen meer …

Sneu en vroeg levenseinde

Het seizoen is eigenlijk nog niet eens echt begonnen …

En toch bungelde dit spinnetje zondagmiddag in de tuin al triest en troosteloos aan zijn zelf gesponnen draadje …

Als dat geen sneu en wel heel vroeg levenseinde is …

Zij zagen de bui hangen

Terwijl ik maandagochtend een ritje maakte, zag ik een grote groep ooievaars in een weiland neerstrijken. Net als ik hadden ze een fikse bui zien naderen …

Huiverig bleven ze staan waar ze stonden, behalve die ene … Die maakte gebruik van de tussenlanding om te kijken of er nog wat te bikken was …

Al snel sloot hij tevergeefs weer aan bij de rest van het reisgezelschap om toch eerst de bui maar uit te zitten. Lang hoefden ze niet te wachten, want daar was hij al …