Let op mijn woorden: dat roze, daar gaan we meer van zien deze week …
Om te beginnen natuurlijk in de vorm van de roze trui van Steven Kruijswijk in de Giro, maar daarnaast zullen er de komende dagen ook steeds meer echte koekoeksbloemen (Silene flos-cuculi) tot bloei komen in het Weinterper Skar …
Ja, daar gaan we zeker nog meer van zien … 🙂
Zowel in de poel aan de Nije Heawei …
… als in de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar …
… kon men de afgelopen weken regelmatig prachtige kikkerconcerten horen …
Hoewel ze over het algemeen niet graag in de schijnwerper staan …
… wilden enkele van de solisten dit jaar voor de verandering wel even meewerken aan een portretfoto …
Voor een korte impressie van de concertreeks verwijs ik u naar de website van mijn fotomaatje: Kikkers in het Weinterper Skar.
Vandaag neem ik jullie mee naar één van mijn favoriete plekjes in het voorjaar: één van de kruidenrijke velden aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Het is een heerlijk stil plekje, waar je in alle rust kunt genieten van het gezang van vogels, het zachtjes voortdrijven van de wolken en de kleurenpracht van de bloemen …
Today I’ll take you to one of my favorite places in spring, one of the fields to the south side of the Weinterper Skar. It is a lovely quiet place, where you can enjoy the singing of birds, the gently floating clouds and the colors of the flowers …
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Nadat we ons vorige week woensdag bij een van de zuidelijke vennetjes in het Weinterper Skar een tijdlang hadden vermaakt met het fotograferen van kikkers, juffers en een pas uitgeslopen libel, liepen we over het pad terug naar de weg …
Toen we halverwege het pad waren, adviseerde ik Jetske om toch vooral nog even uit te kijken naar het heidekartelblad. Heidekartelblad (Pedicularis sylvatica) is een giftige, halfparasitaire, tweejarige plant met hele kleine roze bloemetjes. De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen …
Ik wist waar een paar polletjes heidekartelblad verscholen tussen het gras staan, maar Jetske liep er – zoals ik al min of meer had verwacht – aan voorbij zonder ze op te merken. Dat is overigens niet zo gek, want die bloemetjes zijn echt heel klein. Om aan te tonen hoe klein ze zijn, heb ik een paar jaar geleden ter vergelijking eens een aansteker bij die bloemetjes gelegd …
En zo zien ze eruit als je ze eens bekijkt met behulp van een macrolens … mooi hè …!?
Terwijl ik met een rustig gangetje Poppenhuizen-Warniahuizen passeerde, zag ik al vanaf enige afstand een grutto boven de weg cirkelen. Toen ik de auto in de berm had laten uitrollen, zag ik al snel wat vermoedelijk de oorzaak van de drukte was: op de dam rechts van de weg lag een kat op de loer. Je kunt hem nog net tussen het fluitenkruid zien liggen …
Mijn aanwezigheid werd kennelijk ook niet echt op prijs gesteld, want het duurde niet lang voordat de grutto ook luid roepend over mij heen kwam vliegen. Een paar maal voerde hij een schijnaanval uit …
Korte tijd later streek hij in het lange gras van het weiland neer …
Toen pas zag ik iets verderop in het weiland nog een grutto staan, die net met zijn of haar kopje boven het lange gras uitstak …
Luid roepend begonnen ze met elkaar te communiceren. Tja, en dan ga je toch denken of daar misschien ergens jonge grutto’s tussen het lange gras scharrelen …
Terwijl één van de grutto’s regelmatig het luchtruim koos om mij en eventuele andere indringers op afstand te houden, heb ik het tafereel een half uurtje gadegeslagen. Omdat ik toen nog geen jongen had gezien, en de kans om ze alsnog onder ogen te krijgen me niet al te groot leek, heb ik mijn weg maar vervolgd …
Nadat ik eerder al een viervlek en een uitsluipende smaragdlibel had kunnen fotograferen, kreeg ik maar liefst twee juffers tegelijk voor de lens. Twee vuurjuffers in tandempositie. Dit is het begin van de paring, waarbij het mannetje (de bovenste van het stel) met zijn achterlijfsaanhangsels het vrouwtje heeft vastgepakt bij haar halsschild …
Op het moment dat ik een paar detailopnamen wilde maken, liet het mannetje de stengel die ze beide hadden vastgegrepen los, waarna hij het vrouwtje mee omhoog trok. Samen vlogen ze weg, op zoek naar een plekje waar ze in alle rust zonder pottenkijkers hun paring kunnen voltooien …
Vorige week woensdag stond er weer een dagje fotograferen met mijn fotomaatje Jetske op het programma. Jetske wilde graag weer eens een wandeling in het Weinterper Skar maken. Het belangrijkste doel van de dag: uitsluipende waterjuffers en libellen fotograferen. Het belangrijkste jachtterrein van de dag: één van de vennen aan de zuidkant it Skar …
Terwijl we samen langs de waterkant scharrelden, had ik al snel een pas uitgeslopen smaragdlibel gevonden. Bleek en kleurloos hing hij goed bereikbaar voor de camera met nog straks gesloten vleugels te drogen …
Toen ik een kwartiertje later een close-up nam, begon de libel al wat kleur te krijgen. Hij klampte zich nog altijd vast aan zijn oude jas. Heel verstandig, nooit je oude jas weggooien, voordat je weet dat de nieuwe goed zit …
Nog eens tien minuten later bleek de nieuwe jas perfect te passen. Terwijl ik tussen de foto’s door even lekker in de zon op het bankje zat, hoorde ik Jetske ineens roepen: “Hij vliegt weg, Jan … Kijk, daar gaat ‘ie …”
De smaragdlibel vloog scheef voor mij langs van het water naar een iets verderop staande boom. Daar streek hij neer. Terwijl ik mijn blik strak gericht hield op de plek waar de libel was geland, pakte ik op de tast mijn camera, die naast me op het bankje lag. Even later kon ik hem nogmaals fotograferen, zachtjes deinend in de wind had hij een fijn plekje gevonden om verder op te drogen en uit te harden …
Afanja's Weblog 