Het ging dus even mis met de drone boven het rietland. Jammer, maar het is niet anders. Ik heb er weer van geleerd en met een beetje geluk krijg ik nog wel een herkansing om ’t werk van de rietsnijders met de drone vast te leggen …
Om de nadruk te leggen op de grijsheid in het mistige rietland, heb ik een deel van de foto’s omgezet naar zwart-wit. Die wil ik jullie niet onthouden …
Ik was er al voor gewaarschuwd dat de DJI Flip geneigd is om mist al snel als een ondoordringbare muur te zien, waar hij voor blijft hangen. Toch wilde ik zaterdagmiddag proberen een paar opnamen met de drone te maken van het werk in het rietland. Dat ging heel even goed, maar al snel bleef hij stil hangen zonder nog vooruit te willen. Ik besloot een stukje achteruit te vliegen, maar daarbij heb ik hem per ongeluk ook verder laten opstijgen …
Flip was in de mist niet meer te zien, maar wat nog erger was: Flip kon zelf ook niets meer zien. Ik zag alleen een grijs vlak op het scherm van de afstandsbediening en zelfs ‘Return Home’ werkte niet lekker in de mist Pas toen de mannen hun machines even hadden uit gezet, kon ik de drone op het gehoor weer met stukjes en beetjes naar me toe halen. Omdat de schrik er even in zat, heb ik geen tweede poging meer gewaagd. Het is het kortste filmpje geworden dat ik tot nu toe met de drone heb gemaakt …
– wordt vervolgd
Bij gebrek aan winterweer dreigen mijn weblog en ik in een winterdipje te sukkelen. Het aanhoudend grijze weer doet me tegen beter weten in verlangen naar een mooie winterse pluim …
De Waddenzee en de haven van Lauwersoog lagen er tamelijk troosteloos bij, toen we daar begin juli een paar uurtjes rond stapten …
Even na twaalven naderde de boot die de sneldienst Schiermonnikoog – Lauwersoog vv onderhoudt de haven van Lauwersoog …
Een volgend ritje bracht ons naar de noordkant van de haven van Lauwersoog. Daar deden gele en witte bloemen in en buiten roestbruine bloembakken hun best om de grijsheid van het afsalt, de stenen en de bewolking te doorbreken. Het lukte heel aardig …
Het was een grijze dag in begin november. Grijs, maar in tegenstelling tot vandaag was het wel droog. Nadat ik een ritje door de omgeving had gemaakt, besloot ik even de benen de strekken aan de Alde Ie tussen Gorredijk en Langezwaag …
Vanaf het punt waar het water van oost naar west met een duiker onder de weg door loopt, is de weg al een aantal jaren afgesloten voor auto’s en motoren. Dat vind ik persoonlijk vooral in het voorjaar spijtig, want daardoor is het achterliggende plasdrasland niet meer bereikbaar voor me. Nu viel er weinig meer te zien dan grijze verten en een passerende fietser …
Het was lekker om er in alle rust een klein stukje te kunnen lopen en vervolgens nog even op het bankje te kunnen zitten. In oktober 2022 had ik hier nog een leuke ontmoeting met een libel met bijrijder: ‘Heidelibel met ’n verrassing‘. Dat zat er nu niet in, maar dat was niet zo gek, want in oktober 2022 was het er ruim 5°C warmer dan ditmaal …
Vorige week donderdagochtend besloot ik opnieuw naar het ijs bij de Noarderkrite te rijden. Het was plotseling weer heel ander weer. De eenzame boom langs de Bûtendiken stond er die dag weer een stuk troostelozer bij in het kale grijze landschap van de ondergelopen retentiepolder …
Een stuk verderop heb ik nog eens een tussenstop gemaakt om het resultaat van de bemaling van Wetterskip Fryslân te kunnen bekijken. Een groot deel van het water in de retentiepolder is al weggepompt, daardoor is het ijs boven sloten al volledig ingestort …
Maar hoe grijs en kil het ook was, op het ijs van de Noarderkrite kon nog steeds geschaatst worden. En dat gebeurde dan ook volop. Het leek er zelfs drukker dan een dag eerder …
Ik heb me op dat moment echter niet zo zeer gericht op de schaatsers, maar meer op hetgeen er zoal rondom de ijspiste te zien was …
– morgen gaan we het ijs in het bos bekijken bij het bos in het ijs
Afanja's Weblog 