Zo lang de F in de maand zit, is de winter nog niet voorbij, wel zitten we even in een dipje met dooi en mist …
Gistermiddag heb ik even een klein ommetje gemaakt bij De Veenhoop (kaartje Google Maps)…
Veel verder ben ik ook niet gekomen, want ik had nog maar net een paar foto’s gemaakt, toen het zachtjes begon te regenen …
Hopelijk krijgen we volgende week de zon weer wat te zien.
De afgelopen jaren heb ik al verschillende keren geprobeerd om de scheve kerktoren van Aldeboarn te fotograferen met daarachter de ondergaande zon …
In recent years I have several times tried to photograph the leaning churchtower of Aldeboarn with the setting sun behind it …
Iedere keer zakte de zon vroegtijdig weg achter de wolken of een dichte nevel …
Every time the sun sank away behind the clouds or dense mist …
Een paar weken geleden had ik eindelijk geluk …
A few weeks ago I was lucky at last …
Hoewel er ook nu weer nevel hing, bleef de zon zichtbaar terwijl hij achter de toren langzaam naar de horizon zakte …
Although there was some mist, the sun stayed visible behind the tower as it slowly sank to the horizon …
Met een tevreden gevoel vervolgde ik mijn weg naar huis … 🙂
This time I could continue my way home with a satisfied feeling … 🙂
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Onder een flets zonnetje wacht ik samen met de vissen en de katjes op de sneeuw die naar ons onderweg is …
De katjes aan de boom, de vissen onder het ijs en ik lekker bij de cv achter de schuifpui …
In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …
In deel 13 van “De lange witte winter” maken we o.a. een wandeling door het natuurgebied De Deelen, waar half januari 2010 nog een dik pak sneeuw lag. Daarna nemen o.a. nog een kijkje bij de dobbe in het Weinterper Skar. Intussen begint de winter zijn glans te verliezen, het ijs begint hier en daar te breken en het landschap kleurt langzaam maar zeker meer grijs dan wit. En toch is de lange witte winter nog lang niet voorbij …
Zondag 17 februari volgt deel 14: “Sneeuwballen”. In dit deel zien we hoe de winter opnieuw opbloeit en zich weer van zijn mooiste kant laat zien met een helder blauwe lucht boven een vers sneeuwdek …
Precies een kilometer ten zuiden van het ‘Tempeltje van Ids‘ staat de ‘Kleilânsmole’ (kaartje Google Maps). Deze poldermolen, die is gebouwd in 1865, is voor het laatst in 2010 geheel gerestaureerd …
Door wat uit te zoomen en de camera iets meer naar links te richten, wordt duidelijk dat de molen niet helemaal alleen staat in de kale en koude vlakte ten noorden van Marrum …
Na een jarenlange juridische strijd zijn er enkele jaren geleden tussen het Tempeltje en de Kleilânsmole zeven grote windturbines gebouwd, die zowel het Tempeltje -dat op de bovenstaande foto nog net als een stipje op de horizon te zien is tussen de eerste en de tweede windturbine- als de Kleinlânsmole nietig doen lijken …
Zowel omwonenden als de kunstenaar Ids Willemsma -de ontwerper van het Tempeltje- vinden het maar helemaal niets, en ik sluit me daar graag bij aan. De rust en ruimte van het gebied worden door het windmolenpark aangetast, en dat geldt ook voor de uitstraling van het Tempeltje …
Er is nog steeds discussie gaande, om te kijken of het windmolenpark weer weggehaald kan worden, maar dit is helaas een verloren strijd …
Enigszins tegen beter weten in hoopte ik ten noorden van Marrum het ‘Tempeltje van Ids’ op een smetteloos witte dijk aan te treffen, daarvoor lag de dijk echter teveel in oost-west richting, waardoor alle sneeuw er door de oostenwind was weggeblazen …
Het Tempeltje is in opdracht van Wetterskip Fryslân ontworpen door de Friese beeldend kunstenaar Ids Willemsma ter gelegenheid van de afronding van het op deltahoogte brengen van de Friese zeedijken in het kader van de landelijke Deltawerken. Het kunstwerk werd op 6 oktober 1993 onthuld door de toenmalige Commissaris der Koningin Hans Wiegel …
Het Tempeltje wordt gedragen door twaalf pilaren, die de twaalf Nederlandse provincies voorstellen. Bovenop de stalen pilaren ligt een dak, waar 200 ton klei op is aangebracht, dat begroeid is met hetzelfde gras als de zeedijk. Het Tempeltje heeft de hoogte van de oude zeedijk …
Als je dan toch aan de voet van het Tempeltje staat, dan moet de trap natuurlijk wel even worden beklommen om vanaf de dijk even te kunnen genieten van het uitzicht over het buitendijkse land …
Om te voorkomen dat de schapen, die de dijk gedurende een groot deel van het jaar begrazen, het Tempeltje in bezit nemen, is het bouwwerk omgeven door een hek dat in de sneeuw extra opvalt …
Op een mooie dag in voorjaar of zomer lopen er koeien, paarden en schapen te grazen in het buitendijkse land en kun je tot aan Ameland over het Wad kijken. Op deze winterdag lag het besneeuwde landschap er stil en verlaten bij en reikte het zicht een stuk minder ver …
Hier zie je het landschap in zijn meest pure vorm, teruggebracht tot wat lijnen en vlakken. Lang heb er ik ditmaal niet van genoten, want de noordoostenwind blies de vrieskou dwars door mijn broek heen …
Als we ons omdraaien naar ‘het oude land’, dan zien we tussen de pilaren door in de verte vaag een aantal windturbines staan. Daar nemen we morgen nog even een kijkje …
Tijdens mijn tocht door het hoge noorden van Fryslân heb ik ergens in de buurt van Holwerd een paar foto’s gemaakt van de grote leegte tussen de oude en de nieuwe zeedijk …
Hier en daar een rietkraagje en een rij paaltjes, veel meer valt er niet te zien in de licht besneeuwde vlakte …
Aan het eind van een doodlopend weggetje, dat niet met de auto toegankelijk is, ontwaar ik in de verte de nieuwe zeedijk …
Op een mooie voorjaarsdag zou het wellicht de moeite zijn om hier te midden van kwinkelierende weidevogels naar de dijk te lopen, daar was het nu echter te koud voor .
Afanja's Weblog 