Na een wel erg korte Ecokathedrale fotokuier samen met een vriend in december 2005, heb ik februari 2006 weer een langere rondgang door de Ecokathedraal in Mildam gemaakt. Tijd voor het zondagse moment van rust met beeld en muziek uit de Ecokathedraal …
Maandelijks archief: maart 2019
Wolken, wind en zon
Maart in beeld …
Skywatch Friday 456
Onder de rook van schaats- en sportstad Heerenveen staat in het kleine dorpje Terband een grote vierkante fabriekshal. Midden in het vlakke Friese polderland bouwt de firma Mondial Rides hier enorme attracties zoals reuzenraden, observatietorens en diverse thrillrides …
Under the smoke of skating and sports city Heerenveen in the small village of Terband is a large square factory hall. In the middle of the flat Frisian polder land, Mondial Rides builds enormous attractions here such as ferris wheels, observation towers and various thrill rides …
De attracties van Mondial Rides zijn te vinden in pretparken op diverse continenten. Het bedrijf uit Terband tekende onder meer voor de ‘Roue de Paris’ op de Place de la Concorde in Parijs, met 70 meter het hoogste verplaatsbare reuzenrad ter wereld. Meestal zie je er weinig of niets van, maar toen ik er half februari langs kwam, waren ze aan het proefdraaien met het nieuwste eindproduct …
The attractions of Mondial Rides can be found in amusement parks on many continents. The company from Terband signed for the ‘Roue de Paris’ at the Place de la Concorde in Paris, with 70 meters the highest mobile ferris wheel in the world. Usually you see little or nothing of it, but when I came by mid-February, they were testing with the latest end product …
Mondial Rides, Terband (1)
Mondial Rides, Terband (2)
Mondial Rides, Terband (3)
Mondial Rides, Terband (4)
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Wishing you all a wonderful weekend
Terug bij de pijnpoli
Ruim twee maanden na mijn vorige qutenza-behandeling tegen de almaar aanhoudende buikpijn ten gevolge van de Acnes waarmee ik sinds een kleine 3 jaar ben behept, hadden we gistermorgen weer een afspraak op de pijnpoli …
Die afspraak kwam ook niets te vroeg trouwens, want de qutenza-pleister had zijn werking alweer een paar weken verloren. Voor mijn gevoel was de werking ditmaal wat minder diepgaand en minder effectief geweest. Mijn theorie dat de MS mogelijk een nadelige invloed heeft op de werking van de qutenza, werd wel gedeeld door de anesthesioloog …
Daarnaast verandert pijnbeleving naar mate de pijn zich meer chronisch in het lichaam nestelt, aldus de anesthesioloog. Afijn, tweemaal chronische klachten, dat gaat dus weer lekker dubbel op. Zo groen van pijn en ellende als de giraf in de wachtkamer bij de pijnpoli ben ik gelukkig nog niet. Dat gevoel heb ik dankzij de qutenza-behandeling al een klein half jaar niet meer gehad. Het blijft behelpen, maar dat zie ik dan toch maar als winst …
Op dit moment pas ik mijn activiteiten en levenswijze weer even wat extra aan, en dat is geen enkel probleem sinds de weeromslag. Volgende week maandag mag ik me weer een uurtje uitstrekken op de pijnpoli om weer een pijnlijke, maar toch bevrijdende pleisterbehandeling te ondergaan. Als het meezit, ben ik ongeveer een week daarna weer van de ergste pijn verlost. Met behulp van mijn foto-archief van februari lukt het tot die tijd nog wel om het weblog rustig voort te laten kabbelen. Daar zal ook de stoere jongen in de wachtkamer op de onderstaande foto me niet van weerhouden …
Ze zijn overigens goed bezig bij ziekenhuis Nij Smellinghe. Een groot deel van het parkeerterrein is intussen overdekt met zonnepanelen. Dat zouden ze op meer plaatsen moeten doen …
Duistere pas de deux
Nog één keer liep de grote zilverreiger (Ardea alba) achter zijn blauwe neef (Ardea cinerea) aan …
Nadat hij hem had ingehaald, posteerde hij zich voor de blauwe reiger. Om indruk te maken op zijn opponent, strekte hij zich in zijn volle lengte uit …
Even stonden ze oog in oog, daarna bogen ze zich naar elkaar toe. De zilverreiger leek zijn verre familielid iets te vertellen, waarbij hij met kop en snavel een noordelijke richting aanduidde … vreemd …
Lang duurde het niet, daarna schreed de zilverreiger trots voort in de richting waar hij in eerste instantie vandaan was gekomen. Alsof er niets gebeurd was, hervatten de ganzen in de directe omgeving graaswerkzaamheden …
En de blauwe reiger …? Die sukkelde een eind in westelijke richting. Daar zag ik hem nog net een aanloopje nemen, waarna hij met een groep ganzen in noordelijke richting uit zicht verdween …
Toch wel enigszins verbijsterd bleef ik achter. Waar had ik nou de afgelopen 20 minuten naar zitten kijken …?
Hmmmm … misschien toch nog maar eens vanaf het begin terugkijken om het verhaaltje zelf in te vullen en de plaatjes verder in te kleuren … 😉
De strijd ontbrandt
Zodra ze elkaar aan het eind van deel 1 van deze historie in het vizier kregen, stonden de beide reigers even roerloos tegenover elkaar. Dan nam de grote zilverreiger een besluit. Hij had honger en dus vervolgde hij zijn jachtpad op zoek naar een versnapering moedig in westelijke richting. Alsof hij hem niet zag staan, passeerde hij de blauwe reiger. Op de achtergrond keken twee kolganzen elkaar eens aan, hoe zou dit verder gaan …?
Soeverein stapte de grote zilverreiger verder in de al eerder gekozen richting …
Dat liet de blauwe reiger toch echt niet over zijn kant gaan. Hij voelde zich behoorlijk in zijn kuif gepikt door de verwaande witte kwast, die zijn jachtterrein wel even over dacht te kunnen nemen …
Fluks zette de blauwe reiger een sprintje in. Met grote stappen snelde hij de zilverreiger voorbij. Enige meters verderop minderde hij vaart, waarna hij alsof er niets was gebeurd rustig voortstappend weer scherp rondkijkend op zoek ging naar voedsel. Daar was het tenslotte allemaal om begonnen …
De blauwe reiger leek als winnaar het strijdperk te zullen verlaten …
De zilverreiger had het nakijken, maar de gang van zaken zinde hem niet …
– wordt nog één keer vervolgd –
Ardea alba versus Ardea cinerea
Op één van die mooie februaridagen stapte een grote zilverreiger (Ardea alba) parmantig als altijd door een weiland in de buurt van Goëngahuizen. Regelmatig speurde hij de bodem af om te zien of er nog wat lekkers te halen was …
Hij was er allerminst alleen, want het weiland was verder goed gevuld met enkele honderden ganzen, in dit geval waren dat voornamelijk kolganzen. De reiger vond het prima want zij vormden geen bedreiging of concurrentie …
Plotseling hield de grote sierlijke vogel halt. Wat hij ginds zag naderen, veranderde de situatie toch wel enigszins …
Niets vermoedend en zich van geen kwaad bewust kwam vanuit tegenovergestelde richting een blauwe reiger (Ardea cinerea) dichterbij. Ook hij speurde de weidegrond af naar een smakelijk hapje …
Op zijn beurt bleef ook hij enige tijd stokstijf staan op het moment dat hij zijn witte tegenvoeter in het oog kreeg …
– wordt vervolgd –
Afanja's Weblog 