Spelen met licht en sneeuw

Aafjes’ afscheid van het werk ging gepaard met een leuke financiële meevaller, dat hebben we deels geïnvesteerd in verlichting in huis en tuin. Bij de vijver stond nog altijd een zware, energie slurpende spot, die we maar zelden meer gebruikten. Daar staat nu een nieuwe Hue spot …

Gebruik makend van de beplanting op het heuveltje achter de vijver, ben ik van achter in de tuin stapje voor stapje naar voren gelopen. Zowel de minuscule sneeuwvlokjes als de kleine sneeuwrandjes deden het goed in het tegenlicht, naar mijn idee …

De heksenbol die tussen de vijver en het heuveltje staat, was ook bij deze lichte sneeuwval het kleurige middelpunt van de tuin. Jammer dat er geen echte sneeuwvlokken vielen. Ik stel me zo voor dat de ijskristallen, waaruit die zijn opgebouwd, in tegenlicht op die rode bol best mooi kunnen zijn …

Toen ik na mijn omzwervingen bij de vijver was aangekomen, heb ik vanaf het terras nog wat foto’s gemaakt, waarbij het accent op de weerspiegelingen ligt …

De sneeuw was van erg korte duur ditmaal, maar het zal duidelijk zijn dat ik er volop van heb genoten. Voor het geval dat het de rest van de winter herfst blijft, heb ik zelfs nog wat foto’s in reserve kunnen houden.

Eindelijk wat sneeuw

Als ik me niet vergis, hadden we gisteren voor het eerst sinds 1 februari 2019 landelijk weer een laagje sneeuw …

En als ik dan ook goed heb geteld, is dat pakweg zo ongeveer 714 dagen … ’t Is toch om te janken …

Als ‘kind van de winter’ heb ik natuurlijk wel weer geprobeerd om alles eruit te halen. Maar dat viel niet mee …

Met amper twee cm sneeuw in je tuintje doe je niet zoveel, de beltsjeblommen (fuchsia’s) stalen er de show …

Daarmee had ik het in de tuin eerst wel bekeken. Tijd voor een klein ommetje, maar dat is voor morgen …

Druppels in de zon

Na een regenachtige nacht was de lucht vanmorgen al snel helder blauw en scheen de zon lekker …

Na de koffie heb ik meteen een rondje door de tuin gemaakt om wat druppelfoto’s te maken …

Echt bijzonder zijn ze niet geworden, maar op de laatste kun je met een beetje goeie wil ons huis ontwaren …

Fonkelende druppels

Op zoek naar frisse lucht, wat beweging en af en toe een foto-onderwerp maak ik tegenwoordig dagelijks zeker een keer of 6-7 een kuiertje in de tuin. Op de voorlaatste dag van het jaar viel de uitgebloeide agapanthus achter in de tuin weer eens op …

Net als bij de serie die ik hier in december al liet zien, viel het zonlicht er vlak na het middaguur weer heel mooi op. Het waren vooral de fonkelende druppels die ditmaal mijn aandacht trokken …

Wetend dat dit soort situaties soms maar kort duurt, liep ik snel naar binnen om mijn camera te halen. Nadat ik onderweg de Raynox macro-voorzetlens op de camera had geklikt, leverden de schitterende druppels in combinatie met de donkere achtergrond korte tijd later deze serie op …

Een zonnige start

Hoe het elders in den lande was, weet ik niet, maar hier in Fryslân is het jaar lekker zonnig begonnen. En vandaag schijnt de zon hier alweer. Als daar maar geen klap op komt …

Na de zachte decembermaand staat de hazelaar al in bloei. Tussen de langwerpige, geelwitte mannelijke katjes die zachtjes in wind heen en weer wiegen, hangen de veel minder opvallende kleine rode vrouwelijke bloempjes …

Eén van de twee stammen waaruit de hazelaar bestaat laten we binnenkort neerhalen. Op warme zomerdagen ben ik nog altijd blij met zijn schaduw, maar intussen beslaat die schaduw een groot deel van de dag vrijwel de hele tuin. Er zijn grenzen …

Eindejaarsmijmeringen in de tuin

“Moet er nog wat gezegd worden over 2020 …?” vroeg ik me af, terwijl ik naar de tuin in kerstsfeer zat te staren. Voorgaande jaren maakte ik in december nog wel eens iets van een jaaroverzicht, maar ik kan er nu niet echt toe komen. Corona heeft ons leven vanaf half maart flink in zijn greep genomen, dat is geen nieuws. Daar is eerst wel even genoeg over gezegd, wat mij betreft. In de aanloop naar de vaccinaties zal er nog genoeg te mopperen zijn, maar dat bewaar ik dan maar voor volgend jaar …

Op hoofdlijnen was 2020 een waardeloos jaar, maar was het daarmee een verloren jaar? Zeker niet, er waren nog genoeg kleurige lichtpuntjes en mooie momenten. Je moet er alleen oog voor hebben en je ervoor openstellen. Zo was er eind juli een leuke kennismaking met Omabaard en haar kleine reisgezelschap in de Ecokathedraal bij Mildam. Verder heb ik, zodra het leven in coronatijd wat in ‘nieuw normale plooien’ viel, toch ook weer een aantal gezellige dagen met mijn fotomaatje gehad …

En het klinkt misschien raar, maar dankzij corona is voor Aafje en mij de overgang naar haar pensionering achteraf bekeken heel soepel verlopen. Nadat Aafje tijdens de eerste lockdown volledig thuis had gewerkt, kon ze in de laatste maanden afwisselend thuis en op kantoor werken. En zo zijn we in feite heel harmonieus naar de nieuwe situatie gegroeid, waarin we huis en tuin vanaf nu niet alleen ’s nachts maar ook overdag delen …

Nee, verder hoeft er niet veel meer te worden gezegd, ik ben wel klaar met 2020. Eigenlijk hoef ik alleen mijn vuurwerkshow voor morgen nog maar voor te bereiden …   😉