Vandaag even geen gewoon fotologje. Nadat ik vanmiddag weer eens een mooie, maar veel te lange fotokuier heb gemaakt, ben ik de rest van de dag even helemaal uitgeteld, stuk, kapot, defect of hoe je het maar wilt noemen. De foto’s die ik heb gemaakt, bekijk ik morgen wel. Maar om de vaste bezoekers niet helemaal voor niets te laten komen, heb ik met een nieuwe header mijn weblog zojuist in herfsttooi gestoken … 🙂
Aan de gemiddelde maximumtemperatuur heeft het in de afgelopen zomer niet gelegen, want die was met 21,2 ºC perfect voor iemand die zich het best voelt bij een temperatuur van ca. 20-22 graden. Nee, het is mis gegaan door de manier waarop die gemiddelde maximumtemperatuur tot stand is gekomen. Voor iemand die als gevolg van MS een ‘defecte inwendige thermostaat’ heeft, is het wekenlang op en neer dansen van de temperaturen tussen 15 en 30+ graden funest, omdat het lichaam steeds weer hard moet werken om zich aan te passen aan de temperatuurschommelingen …
Voeg daar nog de natte perioden bij die ook allerminst een positieve uitwerking hebben op mijn gestel, dan zal duidelijk zijn, dat het voor mij niet echt een prettige zomer was …
In feite laat de zomer van 2015 zich prima vangen in twee foto’s: van droog en warm naar kil en nat …
Nu maar hopen dat we een niet al te natte herfst krijgen, gevolgd door een mooie koude winter, want wat bij hitte niet lukt, lukt bij kou wel: daar kun je je ook als MS-patiënt prima op kleden …
Hoe dan ook, vanaf nu probeer ik het bloggen weer rustig op te pakken, en dan zien we wel wanneer het schip weer strandt.
De zoveelste warme periode is er voor mij net eentje teveel. Donderdag ging het allemaal nog wel, zodat we mijn verjaardag nog mooi even konden vieren met een lunch op het terras bij Paviljoen de Leijen …
Vrijdagochtend was bij het opstaan meteen duidelijk dat het mis was: elastieken of zo u wilt rubberen benen zonder enige draagkracht, gepaard gaand met algehele lamlendigheid. Vechten tegen dergelijke MS-klachten heeft geen enkele zin, er aan toegeven werkt over het algemeen veel beter. Daarom heb ik besloten om de luiken hier eerst maar even een paar dagen te sluiten …
Maar vergis u niet … ik kom terug! 🙂
Met de grote temperatuurverschillen van de laatste tijd is het mijn zomer niet. Terwijl de 15 graden vorige week maar amper werd gehaald, zat ik gisteren op zoek naar wat verkoeling bij een temperatuur van 30 graden te puffen op de oever van het Sneekermeer …
En vandaag ligt de temperatuur weer ruim 10 graden lager en daalt er uit een grijs wolkendek al een groot deel van de ochtend gestaag regen in ons tuintje neer …
Als ik donderdag weer wat fit wil zijn en plezier wil beleven aan het skûtsjesilen op het Tjeukemeer, en dat wil ik toch zeker, dan kan ik het vandaag en morgen maar beter weer even heel rustig aan doen, want die grote temperatuurverschillen zuigen me helemaal leeg.
Ouwe koeien uit de sloot halen is over het algemeen toch al niet het beste wat je kunt doen, maar met dit weer moet je er al helemaal niet aan beginnen. Als je in de huidige weersomstandigheden een paar koeien in het water ziet staan, laat ze dan maar lekker staan, tenzij ze wegzakken in de modder en op het punt staan te verdrinken natuurlijk …
Het is met koeien eigenlijk als met mensen met MS, na een tijdje krijgen ze bij tropische temperaturen last van hittestress. Waarschijnlijk voelde de roodbonte Caudumer Hinke 97 zich aan het eind van de winter van 2011-2012 – net als ik – tussen het kruiend ijs een stuk beter dan vandaag bij een temperatuur van ruim 30 graden …
Oftewel: de wal en de sloot …
Sinds ik begin dit jaar griep gepaard gaand met een fikse longontsteking heb gehad, ben ik eigenlijk nog geen dag echt fit geweest. Zo lang ik wat in mijn stoel zit, gaat het allemaal wel, maar zodra ik wat onderneem, ben ik bij het minste of geringste doodmoe. Nu is dat bij MS geen vreemd beeld, maar omdat de vermoeidheid ditmaal wel erg lang aanhoudt, heb ik me onlangs toch maar weer eens bij de huisarts gemeld voor een bloedonderzoek. Aafje drong er op aan, dat ik me ook maar weer eens op Lyme moest laten prikken …
En zo geschiedde het, dat ik ruim een week later te horen kreeg, dat het algemene bloedbeeld keurig was, maar dat er wel degelijk sporen van Lyme in mijn bloed zijn aangetroffen. Volgens het laboratorium gaat het om een oude(re) besmetting. Als dat zo is, dan heb ik in het verleden blijkbaar een verkeerde of een te korte anti-bioticakuur gekregen om die besmetting te bestrijden. Tenzij er nadien eens een teek aan mijn aandacht is ontsnapt, maar dat kan ik mij nauwelijks voorstellen, omdat ik mezelf na iedere fotokuier in de natuur aan een tamelijk grondige inspectie onderwerp …
Hoe dan ook, intussen ben ik begonnen aan een langer durende kuur. De ellende is dat ik daar voorlopig alleen maar vermoeider van word, en dat kwam de afgelopen dagen met de bevrijdingsfestiviteiten en de beide kleinzoons op bezoek bepaald niet goed uit, maar ik heb me er weer manmoedig doorheen geslagen. Als jullie me de komende tijd eens een dagje missen, dan ben ik ongetwijfeld weer eens in mijn stoel in slaap gesukkeld …
Vorige week zaterdag schreef ik hier dat het jaar allerminst goed was begonnen. Nu we een week verder zijn, kan ik helaas alleen maar vaststellen dat het vervolg tot dusver niet echt veel beter is geweest.
Zondagavond werd Aafje geveld door de griep. Dat kon er nog net bij, terwijl haar moeder nog steeds in zorgelijke toestand in het ziekenhuis lag … Maar als de griep je wil pakken, dan doet hij dat, ongeacht of je een griepprik hebt gehad of niet. In een poging om te voorkomen dat ik ook ten prooi zou vallen aan de griep, dook Aafje het logeerbed in.
Dat heeft -niet geheel onverwacht- niks geholpen, want maandagavond ging ik ook plat. Terwijl Aafje in de loop van dinsdag en woensdag gelukkig weer snel opkrabbelde, raakte ik van de regen in de drup. Ik wist een paar dagen en nachten achtereen niet hoe ik moest liggen, zitten of staan van de pijn en ik moest bijna kruipend de trap op, zodat Aafje woensdag besloot de huisarts te bellen. Die kwam tot de conclusie dat ik er een longontsteking bij had gekregen. De antibiotica die ze me heeft voorgeschreven, begint na drie dagen heel voorzichtig resultaat af te werpen, want het hoesten wordt gestaag minder. Maar àls ik eenmaal een hoestbui heb, dan schieten er ook meteen weer fikse pijnscheuten door mijn hele ribbenkast heen en ook met diverse bewegingen moet ik het voorzichtig aan doen. Het spreekt voor zich, dat ik conditioneel intussen weer flink heb ingeleverd, maar er zijn veel ergere dingen …
Zo kregen we vanuit het ziekenhuis te horen, dat de artsen niets meer voor Aafjes’ moeder kunnen doen. Haar algehele gezondheidstoestand is te slecht om nog levensverlengende operaties te kunnen doorstaan. Vanmorgen is ze uit het ziekenhuis ontslagen en met een ambulance naar huis gebracht. Met vereende krachten proberen familieleden, thuiszorgmedewerkers en een aantal vrijwilligers schoonmoeder daar op haar vertrouwde plekje op een zo prettig mogelijk manier door haar laatste levensfase heen te helpen.
Mijn bijdrage zal daarbij voorlopig slechts van symbolische aard kunnen zijn, en ook in weblogland zal ik eerst nog nauwelijks of niet actief zijn. Voor mij is het eerst zaak om goed uit te zieken, zo heb ik van verschillende kanten gehoord.
Afanja's Weblog 