De klimaatverandering heeft ook gevolgen voor de maïsoogst. In het zuiden en oosten van ons land lijkt de opbrengst als gevolg van warmte en droogte over het algemeen minder te zijn dan in voorgaande jaren …
In Fryslân lijkt daar geen sprake van te zijn. Ik toer hier op de Joiny de laatste tijd regelmatig tussen ellenlange groene muren van maïs door. Nog even geduld, dan kunnen we ook hier gelukkig weer kilometers ver om ons heen kijken …
Al jarenlang hebben de kabouters geen vriendjes meer in het dorp die ze af en toe eens wat helpt om hun stukje bos wat op te ruimen. Of iemand die ze eens wat opfleurt met een kwastje verf. Daarom gaat het kabouterpad sluiten, tenzij iemand het beheer ervan wil overnemen …
Helaas verdwijnt er steeds meer gemeenschapszin in onze gejaagde, zelfzuchtige maatschappij. Ik zou verschillende voorbeelden kunnen noemen, maar ik vind dit kleine voorbeeld treffend en triest …
Ik was zondagmiddag nog maar een paar minuten onderweg, toen me na de passage van het tunneltje onder de A7 een verrassing wachtte. Een paar zwanen in de sloot parallel aan het fietspad waren duidelijk amoureuze avances aan het maken …
Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, leken ze weer ieder een andere kant op te zwemmen. En dus vervolgde ik mijn weg ook. Toen ik me een moment later nog eens omdraaide, had hij haar net bestegen, om het zo maar eens te zeggen. Zij dook net weer op, toen ik de onderstaande foto maakte …
Het was een vluggertje, zoals dat we vaker gaat in het dierenrijk. Maar als een innig verliefd koppel lieten ze vervolgens nog wel een mooi naspel zien. En dat op 30 augustus …
Kort nadat we ons los hadden gerukt van de bloemenzee achter de zeedijk, kwamen we aan op onze laatste bestemming van de dag. Omdat de afstand vanaf de eigenlijk parkeerplaats net wat te groot zou zijn, parkeerde Jetske de auto op zo kort mogelijk afstand van de dijk. Ik was benieuwd waar Jetske ons mee wilde verrassen. Hier was ik nog niet eerder over de dijk geklommen, dat wist ik zeker …
Zodra we op de kruin van de dijk stonden, wist ik het. We waren ten oosten van Wierum bij de kliffen van Wierum. Het gaat er niet om echte kliffen zoals we die kennen uit Noord-Frankrijk en Engeland. Nee, de kliffen van Wierum zijn miniaturen daarvan, ze zijn zelfs nog kleiner dan de kliffen langs de Friese IJsselmeerkust.
De structuren in het slib en de rijsdammen laten zich bij laag water het best van dichtbij bekijken. Dat zit er tegenwoordig echter niet meer in. Voor zover ik weet zijn de kwelders sinds dit voorjaar verboden gebied, zowel in het broedseizoen als daarbuiten. Maar gelukkig viel er op afstand vanaf de dijk ook genoeg te zien, zoals een torenvalkje op één van de rijsdammen …
Morgen sluit ik deze serie af met een verrassing op afstand …
Net iets eerder dan gepland verlieten we de doorgaande weg. Maar dat was in dit geval helemaal niet erg, integendeel! We kwamen op een smal landweggetje terecht, dat normaal gesproken waarschijnlijk alleen wordt bereden door landbouwverkeer. Al snel zagen we links van de weg een paar akkers met wel zeer brede bloemenranden …
Dit was zo ongeveer het laatste wat ik hier had verwacht. Dit is normaal gesproken het land waar kool, uien, graan en aardappelen worden verbouwd. Een zee van bloemen strekte zich uit tot de zeedijk in de verte. Het was een lust voor het oog en een verrijking voor de biodiversiteit …
Na het verhaal van de dobbepaarden bedacht Jetske zich dat we eigenlijk ook nog even een kijkje zouden moeten nemen bij een bijzonder plekje niet ver van Wierum. Onderweg daar naar toe kwamen we o.a. langs het moderne gemaal de Heining in de zeedijk bij Marrum …
Meestal kiezen we voor de kleinere landwegen als we op stap zijn, maar soms is het handig om even een stukje autoweg mee te pakken. Zo kwamen we in tempo o.a. langs de Pannekoektrein bij het oude station van It Dockumer Lokaaltsje en de toren van de Sint Martinuskerk in Ferwerd …
Na een kilometer of vijftien lieten we de doorgaande weg weer achter ons …
We staan tussen het Dijktempeltje op de zeedijk en de Ozingadobbe, die 500 m verderop op de kwelder ligt. Er staat een informatiepaneel naast het wandelpad dat naar de dobbe voert …
Op dit informatiepaneel wordt het verhaal vertelt van de redding van een grote groep paarden van het Noarderleech. Het buitendijkse gebied overstroomde in de nacht van 31 oktober 2006 tijdens een springvloed. Op dat moment stonden er zo’n honderdvijftig paarden bij de Ozingadobbe. Ze werden volledig ingesloten door het zeewater. Het zeewater stond ruim anderhalve meter diep om de verhoogde ringvormige aarden wal heen … …
Er werd een grote reddingsoperatie op touw gezet, waarbij zelfs het leger met 50 man sterk werd ingezet. Alle pogingen van militairen en andere hulpverleners om de paarden er vandaan te halen strandden echter. Vier jonge vrouwen uit de buurt kregen het op drie november wel voor elkaar. Het water was inmiddels al wat gezakt. De vier amazones reden op hun paarden door het water naar de dobbe toe, waarna de paarden op de dobbe in een langgerekt lint de ‘lokpaarden’ terug volgden naar de zeedijk …
Het drama speelde zich af bij de middelste van drie dobbe, die vanaf dit punt zijn te zien. In de Ozingadobbe is in 2019 naar een ontwerp van Marcel van Luit een indrukwekkend fotokunstwerk geplaatst door de mannen van Staal …
Eigenlijk zou ik behalve naar de Terp fan de Takomst ook nog eens naar het kunstwerk in de Ozingadobbe moeten. En zo blijft mijn lijstje nog steeds groeien. Vandaag vond ik het al mooi dat we hier als toegift nogmaals langs het Tempeltje van Ids kwamen …
De Seedykstertoer die hier achter de zeedijk staat (tegenwoordig het Lage Noorden) heb ik in het verleden al eens mogen beklimmen, dus die konden we die dag overslaan. Toch zou ik hem nog graag eens willen beklimmen, want je hebt er een magistraal uitzicht …
