Regen brengt glans

Regen en hagelbuien werden gisteren afgewisseld door steeds langer durende opklaringen …

Voor wie er oog voor heeft, is het dan meteen weer mooi buiten …

Want regen brengt glans …

Bladluizen op Brexitdag

Het heeft even geduurd, maar nu zijn de Britten formeel dan toch eindelijk uit de Europese Unie gestapt. Het is jammer, maar het is niet anders. Ik kan er op dit moment niet om treuren, want laten we eerlijk zijn, de Britten waren vaak toch wel dwarsliggers binnen de EU. We kunnen nu alleen maar hopen, dat er dit jaar in ieders belang goede afspraken voor de toekomst gemaakt kunnen worden, zodat we in elk geval als goede buren verder kunnen gaan …

Gelijktijdig met de Brexit lijkt het voorjaar zijn intrede in ons tuintje te hebben gedaan. De eerste sneeuwklokjes komen met hun tere witte bloemkelkjes fier opgericht vanuit de donkerste hoekjes naar boven. Op naar het licht!
In een poging om het grijs van de laatste tijd te doorbreken, vertonen de eerste krokussen hun kleur ook sinds gisteren. Toen ik de onderstaande foto gistermiddag op de pc bekeek, zag ik dat er iets op de één van de krokussen zat. Dat vroeg om nader onderzoek …

En dus ben ik meteen weer even naar buiten gegaan, nu met de macro-voorzetlens op de camera. Wat ik al vermoedde, bleek inderdaad het geval te zijn. Je maakt de gekste dingen mee in de winter van 2019-2020, er trippelden bladluizen op de krokus rond. Maar ja, met een gemiddelde temperatuur in januari van  5,4 ºC tegen normaal 2,2 ºC over de periode 1971-2000 is het voor de insectenwereld een lekker wintertje, neem ik aan  …

 

Zaaddoosjes

Zeker met het zachte weer krijg ik er steeds meer lol in om wat in de tuin rond te scharrelen met de camera. Voor wie het wil en kan zien, valt er eigenlijk altijd wel iets te fotograferen …

En dat hoeft niet eens altijd leuk en levendig groen of anderszins kleurig leven te zijn. Ook dood materiaal kan erg mooi zijn. Zondagmiddag viel mijn oog op een paar fotogenieke zaaddoosjes …

Mos beter bekeken

Nadat ik zondagmiddag wat foto’s had gemaakt van het mos in de aardbeienpot op de regenton, heb ik me gisteren op een deel van het mos bij de vijver gericht. Daar groeien her en der ook diverse mossoorten. De onderstaande foto’s heb ik gemaakt op de grens van vijver en terras …

Om te beginnen groeit daar vrij veel mos. Maar het is vooral ook de best bereikbare plek om eens diep door de knieën te gaan voor dit laag-bij-de-grondse plantje. Om mos goed te kunnen bekijken, moet de macro(voorzet)lens eraan te pas komen. Hoe klein de meest interessante delen van mos zijn, kun je op de foto rechtsboven goed zien. Daar kun je in de hoek linksonder wat kleine roodbruine puntjes in het groene mos zien, dat zijn de zogenaamde sporendoosjes. Vergelijk die nu eens met het formaat van de hazelnoot die rechtsboven in beeld te zien is …

We hebben het hier over gewoon dikkopmos, een van de meest voorkomende mossoorten in ons land. Het is makkelijk herkenbaar aan de kleine roodbruine sporendoosjes die als bloemetjes bomen het groen uittorenen. In die doosjes zitten de sporen. Aan het eind van de winter gaan die doosjes open, waarna de sporen zich door de wind laten meenemen, op zoek naar nieuwe groeiplekjes. De doosjes zitten nu nog dicht, en dan vind ik ze het mooist. Door de macrolens laten ze zich goed bekijken, zelfs op een donkere dag als gisteren kun je zien hoe fijn en hoe kleurig dit kleine spul is opgebouwd. Nog regelmatig vol verwondering, raak ik daar eigenlijk nooit op uitgekeken …

 

Mosculturen in een pot

Ooit droeg hij rondom vrolijk blozende zomerkoninkjes

Die tijd is echter al lang voorbij. Tegenwoordig huisvest de voormalige aardbeienpot op onze regenton voornamelijk mosculturen. Wat minder kleurrijk, maar goed bekeken toch niet minder mooi …

Het lijken wel Zeeuwen …

Geheel tegen de verwachting in was het vandaag tot dusver prachtig weer. Daarom heb ik vanmorgen eerst maar eens her en der in de tuin rondgekeken

Omdat Piet Paulusma ook ditmaal weer een winter had voorspeld, “waarin we twee lange(re) perioden met echt winterweer en flinke kou krijgen. En waarin we ook voor een of twee langere of kortere perioden op schaatsen komen,” hebben wij de voet en wortels van onze bamboe voorafgaand aan die rommelige horrorwinter voorzien van een lekker warm bladerdek …

Op dit moment is het half januari, putje winter zogezegd, maar niets wijst op winter. Integendeel, de eerste warmterecords zijn her en der alweer op de thermometer verschenen. En dat zal vandaag en morgen niet anders zijn.

Het lijkt ook onze eerste voorjaarsbloeiers wat te warm te worden onder hun dekentje. “Omhoog, omhoog, op naar het licht,” lijkt het devies te luiden. Ze gaan dwars door alles heen. Het lijken wel Zeeuwen …, ze worstelen en komen boven …

Hoe en wat 2019 – 9

Ook met de terugblik op september ben ik snel klaar, want ook in die maand ben ik nauwelijks buiten de tuin geweest. De tuin bleef trouwens lang mooi afgelopen jaar. Nadat het met uitzondering van maart elke maand te droog was geweest, viel er in september eindelijk weer eens regen van betekenis. Aan het eind van de maand was er ca. 96 mm door de regenmeter gegaan, zo’n 20 mm meer dan normaal …

De maximumtemperaturen lagen in september vrijwel elke dag tussen de 15 en 20 graden. Uitschieters waren er bijna niet, de maand telde 3 warme dagen (maximumtemperatuur 20 ºC of hoger) terwijl dat er over de periode 1971-2000 ongeveer 7 stuks waren. Desondanks was het met een gemiddelde temperatuur van 14,3 ºC weer een half graadje warmer dan normaal over de eerder genoemde periode …