Hoe en wat 2019 – 8

Het is dat augustus niet mag ontbreken in een jaaroverzicht, anders had ik het overgeslagen. Vanwege aanhoudende zenuwpijn ben ik de tuin die maand nauwelijks uit geweest. Met maximumtemperaturen die de eerste 3 weken vrijwel elke dag net boven de 20 graden lagen, was het ook prima uit te houden in de tuin. En zoals bekend valt daar gelukkig ook nog wel eens wat te fotograferen. Zoals deze graafwesp bijvoorbeeld (met dank aan Soli voor de naamgeving)

In de laatste decade van de maand liepen de temperaturen opnieuw op tot tropische waarden. Van 23 t/m 28 augustus hadden we hier in het noorden de tweede hittegolf van het jaar te pakken. Hoewel de warmte in de schaduw van onze hazelaar over het algemeen redelijk tot goed uit te houden is, kwam het toch goed uit dat ik een uitnodiging kreeg om mijn verjaardag elders te vieren. En daar kwam ik aan het eind van de dag vandaan met die mooie rode heksenbol die een plekje bij de vijver heeft gekregen …

In onze tuin heb ik in augustus 28 warme dagen (maximumtemperatuur 20,0 °C of hoger), 7 zomerse dagen (25,0 °C of hoger) en 3 tropische dagen ( 30 °C of hoger) geteld. Het werd gemiddeld 18,4 ºC tegen normaal ca. 16,6 ºC. De neerslagverdeling verschilde in augustus nogal over ons land. De meeste regen viel in het noordwesten. Op sommige KNMI-neerslagstations in Noord-Holland en het noordwesten van Fryslân werd 130-154 mm afgetapt, ruim meer dan normaal. Bij ons viel slechts ca. 42 mm en dat was zo’n 20 mm minder dan normaal. Om het neerslagtekort niet te ver op te laten lopen, zette Aafje me in die tijd aan het eind van de middag zo af en toe een lekker koele, licht alcoholische versnapering op waterbasis voor …

 

Hoe en wat 2019 – 4

Na de nattigheid van maart barstte het voorjaar in april echt los. De eerste drie weken verliepen droog, zonnig en warm, alleen de tweede week van de maand was qua temperatuur ondermaats. De relatief hoge temperaturen maakten het voor mij weer wat meer mogelijk om er licht gekleed op uit te gaan, en daar heb ik dan ook volop geprofiteerd …

Voorjaar optima forma, met aan het begin van de maand meteen al lammetjes en de eerste grutto in de wei. In de tuin werden tussen al het frisse groen ook de eerste tekenen van verval alweer zichtbaar …

Het koudst was het op 13 april, de maximumtemperatuur lag die dag op 5,8 ºC. De nacht ervoor had het licht gevroren en er trokken die dag lokaal wat lichte sneeuwbuitjes over. De hoogste temperatuur werd op 24 april bereikt met ruim 25 graden, daarmee was het meteen de eerste zomerse dag van het jaar. De gemiddelde temperatuur lag met 11,0 ºC ruim 3 graden boven het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. Met alleen in de laatste week van april regen van betekenis was het met 34 mm iets droger dan normaal.

Eind april had ik in de Surhuzumer Mieden nog een mooie primeur, daar kon ik voor het eerst kemphanen op foto vastleggen …

De laatste blaadjes

Het ziet er niet naar uit dat we de zon vandaag te zien krijgen. Daarom gooi ik er op deze zondag maar een paar zonnige plaatjes uit eigen tuin tegenaan …

De foto’s dateren van begin december. Sindsdien is de situatie ter plekke enigszins gewijzigd. De laatste blaadjes zijn verdwenen, er hangen nu alleen nog wat besjes …

Voor de mensen die meer van rechtlijnigheid houden, heb ik de volledige versie van “‘Deltawerk 1:1’ – De Deltagoot in het Waterloopbos” online gezet. Veel kijkplezier en een fijne zondag verder!

Winterkoning bij de krabbenscheer

Ook in de vijver lag de waterspiegel er gisterochtend volkomen roerloos bij. Een mooie gelegenheid om even een blik te werpen op de ‘verdronken’ krabbenscheer. Ik blijf het boeiend vinden om te zien hoe die wonderlijke waterplanten in het najaar naar de bodem zakken, om in het voorjaar weer naar de oppervlakte te komen …

Toen ik daar zo stond, hoorde ik ineens een geluid dat ik nog niet eerder in onze tuin had gehoord. Ik kende het echter wel … volgens mij had ik het al eens bij mijn fotomaatje Jetske in de tuin gehoord. Het leek me de roep van een winterkoninkje. Terwijl ik me op de hazelaar richtte, hoorde ik even later niet alleen het wat tikkende geluid weer, maar toen herkende ik ook het kenmerkende staartje van de winterkoning. Hij zat onder in de hazelaar …

Natuurlijk had hij een plekje in fel tegenlicht uitgekozen. Het zijn dan ook geen wonderschone plaatjes geworden, maar omdat het ’t eerste portret van een winterkoning in eigen tuin betreft, kan het wat lijden vind ik. Daar komt nog bij, dat hij op de laatste foto net een sprongetje teveel omhoog maakte, waardoor hij een gescalpeerde indruk maakt, maar een kniesoor die daar op let …

 

Glanzend nat

Een bijna verdronken blad toont zijn laatste tinten glanzend nat.

Nog even, en hij is voorgoed verdwenen in ’t zuigend zwarte gat …

Houvast

Hoewel ’t met de wind tot dusver reuze meevalt deze herfst, kun je als pluisje maar beter tijdig wat houvast zien te vinden met de winter in het vooruitzicht …

Kijkend naar dit exemplaar, valt dat soms nog lang niet mee. Ik herken dat wel …