IJs en sneeuw …
Niet iedereen is er blij mee …
Categorie archief: Natuur
Een pony met jeuk
Nadat ik de schaatsers en de Friese paarden bij de Jan Durkspolder achter me had gelaten, heb ik koers gezet naar de andere kant van Earnewâld …
Daar trof ik deze pony’s in de sneeuw aan. Met een flinke baal hooi hadden ze zo te zien niets te klagen, of het moet al zijn dat de laatste van het stel last had van jeuk …
pony’s in de sneeuw 1
pony’s in de sneeuw 2
pony’s in de sneeuw 3
pony’s in de sneeuw 4
pony’s in de sneeuw 5
Zes reeën in de sneeuw
Een sprong reeën in de sneeuw, dat was al even geleden …
Vorige week donderdag zag ik er zes stuks bij de Jan Durkspolder …
Al snel hief één van de ranke dieren de kop even attent op …
Op grote afstand werd er geen gevaar in mij gezien …
Rustig grazend, bewogen ze zich gestaag in de richting van hun veilige bosschage …
Intussen heb ik dezelfde sprong reeën gisteren opnieuw gezien … In hetzelfde weiland, in een heel andere (groene) sfeer.
Een kille rotstreek
Nadat ik gisteren aan het eind van de middag een sneeuwwandeling in de buurt had gemaakt, nam ik me gisteravond voor om vandaag een ritje naar de Ecokathedraal te maken. Of naar de Jan Durkspolder, daar was ik nog niet helemaal uit …
Toen ik vanmorgen opstond – vroeger dan normaal om maar geen tijd verloren te laten gaan – voelde ik meteen al dat van die plannen eerst nog niets terecht zou komen. De MS flikte me weer eens zo’n typische, kille rotstreek. De ene dag ben je een hele kerel, en de volgende dag ben je zo slap als een vaatdoek …
Er zit weinig anders op dan me eerst maar weer te vermaken met de tuinvogels, zoals ik dat ook gisteren aan het begin van de middag deed. Toen heb ik mevrouw merel haar eerste stapjes op het ijs van de vijver zien zetten. Vanmorgen leek ze verbaasd om zich heen te kijken, toen ze ontdekte dat het ijsvloertje ineens was verdwenen …
Lytse reade Robin
Lytse reade Robin, zo noem ik onze vast roodborstige wintergast: kleine rode Robin voor niet-Friestaligen …
Hoe zachter de winters zijn, hoe langer het duurt voordat hij zich weer laat zien, zo lijkt het. Maar vanmorgen liet hij zich dan toch weer even bewonderen op één van de voederplekjes in de tuin …
De Deelen deels afgesloten
Een van de tussenstops die ik donderdag tijdens mijn ritje maakte, was bij natuurgebied De Deelen. Dit is een afgegraven veengebied ten noorden van Heerenveen, waar na de turfwinning een gebied met een mengeling van water, riet, moerasbosjes en smalle graslanden overbleef. Al een jaar of 15 maak ik daar regelmatig eens een fotokuiertje …
De laatste tijd is dat er niet echt meer van gekomen, en dat ligt in dit geval meer aan het gebiedsbeheer dan aan mij. “Het gebied is slecht toegankelijk voor mindervaliden,” aldus de website, maar dat wist ik natuurlijk al. Het is een veengebied met natte paden en veel – vaak nogal gladde – bruggetjes. De afgelopen maanden zijn zelfs die natte paden en gladde bruggetjes echter niet meer toegankelijk …
Aan het al wat verweerde plastic is duidelijk te zien dat deze aankondiging er al langer hangt dan gisteren en eergisteren. En daar begin ik zo langzamerhand eerlijk gezegd een beetje van te balen, want er raken op deze manier stukje bij beetje steeds meer mooie wandelgebieden buiten mijn bereik …
Dus … @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … Ik weet dat jullie krap in het geld en de vrijwilligers zitten, maar het wordt wel tijd dat deze werkzaamheden zo langzamerhand eens worden uitgevoerd, lijkt me. Na verloop van tijd is het een kwestie van prioriteitstelling, zodat ik en ander bezoekers binnenkort misschien weer eens wat meer zien dan die ene zwaan en het groepje eenden die zich bij het eerste bruggetje ophouden …
zwaan in De Deelen
eenden in De Deelen
Langzaam varen
Vanmorgen kreeg ik bij De Wilgen de kans om een mooie witte buizerd te fotograferen. Best kans dat het ‘de nieuwe witte van De Wilgen was’, maar dat zal ik wel nooit meer kunnen controleren. Mijn camera vertoonde kuren, waardoor alle elf foto’s die ik van hem maakte onscherp waren. En dat zou me helaas verderop tijdens de rit nog een paar maal overkomen. Inzoomen gaat nog goed, maar goed scherpstellen is er niet meer bij op enige afstand. Als gevolg daarvan heb ik – na wat nabewerking – maar één acceptabele foto van de buizerd overgehouden …
Enige kilometers verderop werd mijn aandacht bij de buurtschap Pean getrokken door een bord dat daar aan de linkerkant van de oprit staat bij de gelijknamige zeilschool …
Gelukkig kon ik dat bord nog net wel scherp in beeld krijgen: ‘ZEILSCHOOLZONE – LANGZAAM VAREN’. Christophe Meijer en zijn mensen hebben duidelijk gevoel voor humor, maar de boodschap is duidelijk. Pean telt naast de zeilschool amper meer dan een boerderij, enkele huizen en een paar woonboten. Met 132 slaapplaatsen en 122 beschikbare boten is dit in het seizoen verreweg het drukste deel van Pean … 😉
Afanja's Weblog 