Een futendansje op video

Nauwelijks voelbaar trok af en toe een aangenaam koel briesje door de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ aan de Leijen bij Doktersheide, toen Jetske en ik daar dinsdagochtend kort na elven neerstreken. Desondanks lag het oppervlak van de Leijen er zo goed als rimpelloos bij …

Hoewel ik op dat moment eigenlijk net niet helemaal stabiel en ontspannen zat, besloot ik meteen een video-opname te starten vanaf het moment dat ik een fuut in de richting van een andere fuut zag koersen. Wie weet, misschien zou het tot een dansje komen, dacht ik. En die gedachte werd vlot bewaarheid.

Het filmpje werd door mijn wat ongelukkige houding weliswaar niet helemaal stabiel, maar ik had meer geluk dan mijn fotomaatje. Voor haar speelde deze mooie scene zich af achter een storende rietkraag. Dat was sneu voor Jetske, want het werd een charmant dansje. Maar over het algemeen is dat soort momentjes van klein fotografisch geluk aardig verdeeld tussen ons …

De vreemde mond van de vlieg

Behalve de roofvlieg die ik hier gisteren liet zien, wilde ook een huisvlieg zich wel eens even laten bekijken en portretteren in de tuin ..

Hij zat op een minder gunstig, maar wel natuurlijker plekje dan de roofvlieg. Daardoor waren de details wat minder mooi te zien, maar vooral de vreemde monddelen die veel insecten hebben, waren hier in elk geval heel aardig te zien …

Wil je nu alles weten over die monddelen en de rest van de huisvlieg, dan verwijs ik je naar Wikipedia. Op deze pagina staat het allemaal keurig getekend en uitgelegd: https://nl.wikipedia.org/wiki/Huisvlieg …

Roofvliegen in de tuin

Had ik al gezegd dat het dit jaar in ons tuintje weer wat beter gaat met de insecten dan vorig jaar?

Wel, het zou best eens kunnen dat dat de langste tijd weer heeft geduurd, want we hebben roofvliegen in de tuin. En die hebben andere insecten op het menu staan, heb ik me laten vertellen. Eén van die knapen ging onlangs op een onderdeel van ons tuinmeubilair zitten. Daar gaf hij me de kans om hem uitgebreid te portretteren …

Hoewel hij zich echt voorbeeldig van alle kanten liet bekijken en fotograferen, valt het weer niet mee om hem een nadere naam te geven. Er staan zes van die rakkers op Gardensafari. Waarschijnlijk is het de geelbaardroofvlieg. Deze rover schijnt heel graag waterjuffers, daar zit ik dus niet op te wachten. Maar het kan net zo goed de eikenroofvlieg zijn (of één van de nadere vier natuurlijk). Hoe dan ook, over de foto’s ben ik tevreden, en daar gaat het in het kader van mijn blog in de eerste plaats om …

In balans

De scholekster (strânljip in het Fries) is een stevige zwart-witte steltloper met opvallende rode ogen, die zich in ons land vooral in het noorden en westen ophoudt. Al sinds halverwege de jaren tachtig gaat het net als met veel andere trekvogels niet goed met de scholekster. Broedvogels brengen vooral in het intensief gebruikte boerenland te weinig jongen groot, terwijl overwinteraars kampen met voedselgebrek door overbevissing van mosselbanken in het Waddengebied en het verdwijnen of ongeschikt worden van droogvallende platen in het Deltagebied, aldus de Vogelbescherming.

Scholeksters staan niet bekend als voorbeeldige nestbouwers, meer dan een rommelig kuiltje is het nest vaak niet. Echt kieskeurig m.b.t. de plek van het nest zijn ze ook niet. Ze nestelen ook steeds vaker op platte daken in dorp en stad. Als ze in het buitengebied een nest (en jongen) hebben, staat een van de ouders vaak op de uitkijk op een paaltje. Net als grutto’s zijn het wat dat betreft echte paalzitters. Het lijkt ze daarbij geen enkele moeite te kosten om perfect in balans te blijven …

De nood en de deugd

Het was alweer een tijdje geleden dat ik hier wat druppels in het zonnetje had gezet. Omdat er genoeg druppels te vinden waren in de tuin, heb ik gistermiddag van de nood maar weer eens een deugd gemaakt …

Ik heb geprobeerd om het geheel een zo fris en kleurig mogelijk aanzien te geven, waarbij ik vandaag maar eens eindigen met vlammend oranje …

Zwaluwen bij de hut

Nauwelijks zichtbaar deinden de waterlelie en de gele plomp vlak voor de nieuwe kijkhut ‘Blaustirns’ op en neer. Terwijl ik zo wat over het wateroppervlak zat te turen, bekroop me ineens het gevoel dat ik bekeken werd …

Een blik zijwaarts door de opening van de hut leerde me al snel dat dat ook wel klopte. Op een van de palen van de schutting aan het eind van het vlonderpad zat een boerenzwaluw naar me te kijken. Met in zijn snavel wat nestmateriaal, zat hij wat schuchter en afwachtend om zich heen te kijken …

Ik besloot me weer om te draaien en stilletjes te blijven zitten. Het duurde niet lang voordat ik achter me even wat zacht vleugelgeruis hoorde. Nadat ik even later buiten de hut gezellig gekwetter hoorde, besloot ik nog eens in de hut rond te kijken. Jawel, in een van de hoeken werd nog hard gewerkt aan een nestje …

– wordt vast nog wel eens vervolgd –

Een nieuwe vogelkijkhut

Groot was mijn teleurstelling toen ik in augustus 2016 ontdekte, dat de kijkhut aan het meertje de Leijen bij de Tike (in de volksmond vaak het prieeltje genoemd) was afgesloten. “Kijkhut ‘De Tike’ afgesloten wegens zwamgroei. Niet betreden in verband met instortingsgevaar …,” stond er op de dichtgetimmerde hut.
Toen ik er een jaar later weer was om te kijken of er al verandering in de situatie was gekomen, zag ik dat het prieeltje helemaal was afgebroken, allen het metalen onderstel restte nog …

Enkele weken geleden las ik in de lokale krant dat er inmiddels een nieuwe kijkhut is gebouwd. En dus ben ik begin juni voor het eerst sinds lange tijd weer eens naar Doktersheide gereden. Zodra ik het laatste deel van het vlonderpad betrad, zag ik de nieuwe hut staan. Het zag er op afstand helemaal niet verkeerd uit …

Dichterbij gekomen zag het er zo waar nog beter uit. In tegenstelling tot de oude situatie was het laatste deel van het pad nu afgeschermd met schuttingdelen. De hut heeft de naam “Blaustirns” gekregen, Fries voor zwarte stern. Nu heb ik daar in het verleden nog nooit een zwarte stern gezien, maar misschien hebben die zich inmiddels in de buurt gevestigd. De hut zelf is netjes afgetimmerd met prima bankjes en plankjes bij de kijkluikjes om de camera op te laten rusten …

Rond de hut viel op dat moment weinig te zien. Er hing een grijze deken over de Leijen. Zelfs het bomeneilandje in de verte lag er verlaten bij. Alleen een eendje dat wat ronddobberde tussen de waterlelies aan de voet van de kijkhut zorgde aan die kant voor wat afleiding …

– wordt vervolgd –