Het begint eentonig te worden …, ook vandaag is het weer flink mistig …
Dat levert langs de Opsterlandse Compagnonsvaart een heel ander beeld op dan drie weken geleden …
Toen werd de Compagnonsvaart onder een strakblauwe lucht omzoomd door bomen met een veelkleurig bladerdek …
De afgelopen dagen was het bij voortduring grijs rondom de brug Wijnjeterp …
Ook vandaag bevinden we ons weer een kleine wereld …
Eerder deze week zette ik de auto op een mistige dag in de berm bij een weiland vol ganzen …
Meestal waggelen ze dan met z’n allen verder het weiland in, weg van de fotograaf, weg van de weg …
In dit geval steeg een groot aantal van de ganzen luid gakkend op om al snel als vage schimmen in de mist te verdwijnen …
Nadat ik zaterdagmiddag had genoten van een kuiertje in het Weinterper Skar, heb ik een ritje gemaakt in zuidwestelijke richting. Onderweg zag ik op diverse plaatsen kleine groepjes spreeuwen in en boven de weilanden …
Ik heb er een paar foto’s van gemaakt, maar het stelde allemaal niet veel voor. Nee, dan de filmopnamen die ik in het voorjaar van 1994 heb gemaakt in de buurt van Jubbega. Toen was het letterlijk en figuurlijk zwart van de spreeuwen …
In de buurt van Ter Idzard zag ik ineens een helikopter opvallend laag over de landerijen heen en weer vliegen …
Toen ik de auto in de berm zette om die helikopter wat beter te kunnen bekijken, zette het toestel meteen koers in mijn richting …
Enkele ogenblikken later kwam het geheel in een heel ander perspectief te staan …
Er waren een paar mannen bezig met een radiografisch bestuurbare helicopter …
Nog weer even later werd het toestel veilig aan de grond gezet …
Voor mij was dat het sein om mijn weg te vervolgen. Ik was intussen in de buurt van de plaats waar ik in september wat foto’s had gemaakt van opvallend werk in de wei. Dit was een mooie gelegenheid om eens te bekijken of daar intussen te zien was wat die werkzaamheden inhielden …
Wordt vervolgd.
Nee, ik ben niet echt een liefhebber van de herfst. De steeds vroeger invallende duisternis, de lagere temperaturen, de grijsheid en het vocht doen me vaak geen goed. Toch heeft het najaar ook zo zijn lichtpuntjes. Neem nu buizerds … De hele zomer zie je ze eigenlijk alleen maar vliegen dan wel zweven, maar zodra het herfst is, kun je ze ineens weer langs de kant van de weg op een paal zien zitten. Zo ook gistermiddag …
Terwijl ik vanaf De Leijen via de kleinst mogelijke landweggetjes in de richting van Earnewâld reed, zag ik onderweg een prachtige witte buizerd op een straatlantaarn zitten …
Behoedzaam liet ik de auto uitrollen, waarna ik eerst een foto door de voorruit heb gemaakt. Daarna heb ik het raampje naar beneden laten zoeven en heb ik mijn camera voorzichtig uit het geopende raam gestoken …
Tot slot lukte het me ook nog om de auto een paar meter vooruit te laten rollen zonder de buizerd te storen. Nadat ik de derde foto had gemaakt, was het uit met de pret, omdat ik opzij moest voor een passerende auto …
Met reeën is het al weinig anders. Gedurende de zomer laten ze zich hoegenaamd niet zien, maar zodra de maïs van het land is, verschijnen er ook ineens weer reeën in beeld …
Terwijl ik in de buurt van Earnewâld stapvoets over de Bolderen reed, zag ik een paar reeën, die tussen de weg en het rietland stonden te grazen, attent als altijd …
Zo lang ik af en toe dit soort cadeautjes gepresenteerd krijg, kom ik die donkere en natte herfst wel weer door. Maar ik kijk wel alvast uit naar het echte winterweer, want dat heb ik toch liever …
Terwijl felle buien en zonnige momenten elkaar afwisselden, kwam ik vrijdagmiddag tijdens een ritje over het Friese land weer eens over de Fjûrlânswei bij Aldeboarn …
Aan de westkant was het meeste maïs al van het land gehaald, meer naar het oosten stond nogal wat maïs, daar liep ook een grote zilverreiger door een weiland te paraderen …
Hij passeerde een blauwe reiger, die in hetzelfde perceel stond, alsof hij er niet was, verschil moet er tenslotte blijven …
Aan de andere kant van de weg was het druk in de landerijen. Behalve koeien stonden daar ook nog een zilverreiger en enige tientallen kieviten …
De kieviten verzamelen zich hier en eten hun buikje nog eens goed rond, voordat ze naar het warme zuiden vertrekken …
Naarmate ik er langer mee door het leven ga, wordt steeds duidelijker dat MS zich echt niet laat verenigen met andere gezondheidskwaaltjes. Een fikse verkoudheid gepaard gaand met het gevoel van een kop vol watten is voor een verder gezond mens al niet fijn, maar bij mij komt het sinds vrijdag weer net even extra aan. Het zuigt vrijwel alle kracht weer uit mijn lijf, zodat ik me sinds zaterdag met enige moeite slechts met knikkende knieën waggelend door het leven kan bewegen …
Een fotokuiertje zit er ook vandaag en morgen zeker nog niet in, maar dat heeft dan weer het voordeel, dat ik wat foto’s kwijt kan, die ik vorige week heb gemaakt in De Deelen …
Op een graslandje tussen de Hooivaartsweg en een paar petgaten liep een groepje ganzen waggelend te grazen. Eerst heb ik ze vanuit de auto een tijdje bekeken …
Nadat ik de auto had verlaten, bleven ze rustig doorgaan met hun meest gangbare dagelijkse bezigheid: grazen, grazen en nog eens grazen …
Toen ik ze na verloop van tijd stapje voor stapje heel voorzichtig wat al te dicht was genaderd, waggelde de hele groep naar de waterkant …
Terwijl ze koers zetten naar het petgat aan de rechtkant, heb ik ze nog een tijdje nagekeken …
Na de pittige kuier van gistermiddag door het zompige rietland in De Wieden, heb ik mijn nog steeds trouwe, maar wat extra vermoeide onderdanen -zoals ik gisteren al schreef- vandaag inderdaad maar een rustdag toegezegd. Het is er een prima dag voor, want ook vandaag is het hier weer overwegend bewolkt en winderig …
Terwijl ik een groot deel van de dag zachtjes heen en weer wieg in mijn hangmat, klinken de melodieuze tonen van Pink Floyd ’s “Wish you were here” of een andere CD door de kamer …
Omdat dat visueel weinig boeiend is, heb ik besloten jullie in plaats van een foto van de hangmat maar een foto van deze rustig op het Bovenwijde voortdobberende eend voor te schotelen …
Afanja's Weblog 