Een zonnige en welgemeende groet vanaf ’t Wad …

Een zonnige en welgemeende groet vanaf ’t Wad …

We zetten de bloemetjes eens een paar dagen buiten …

Het is tenslotte wat regenachtig, wat vocht zal de bloemen goed doen …

Zelf zit ik eerlijk gezegd op dit moment niet te wachten op regen, wat mij betreft zou dat nog best een weekje kunnen wachten …

Nou ja, een paar buitjes zullen we wel overleven, we kunnen altijd nog ergens gaan schuilen …

Als ’t moet duiken gewoon een paar dagen weg onder een parasol of een plu …

Donderdagmiddag zijn we even op familiebezoek geweest …

We werden op uitermate spontane wijze hartelijk ontvangen door Kleine Broer …

Grote Broer had een nieuwe fiets gekregen, en die moest natuurlijk even worden geshowed …

Op mijn vraag of hij zijn fietshelm niet op hoefde, antwoordde Tijmen: “Nee hoor, daar is het nu veel te warm voor, maar die heb ik wel altijd op naar school …”

En daar ging hij, heel stoer met slechts één hand aan het stuur …

Na een frisse start met in de eerste week drie nachten met lichte vorst en overdag gematigde temperaturen, stegen de maximumtemperaturen in het eerste weekend van mei tot zomerse waarden. Daarna werd tot halverwege de maand een geleidelijke daling van de temperatuur ingezet. In de tweede helft van de maand bewogen de maximumtemperaturen zich ruwweg tussen de 15 en 20 graden met op 30 mei nog een uitschieter van 25 ºC. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur in mei uit op 13,3 ºC, tegen normaal over de periode 1971-2000 11,8 ºC.
Het was mijn weer niet echt, daarvoor gingen de temperaturen wat teveel op en neer, en daar kan mijn lijf vanwege een defect aan mijn inwendige thermostaat niet meer echt goed mee overweg …

Landelijk gezien werd de droogte, die in maart en april al was begonnen, in mei voortgezet. Bij het KNMI in De Bilt viel in mei 31 mm neerslag, de helft van het langjarig gemiddelde van 62 mm. Landelijk viel er gemiddeld slechts 25 mm. Ook in ons tuintje was het lang droog, maar een langdurige regenbui maakte daar op de ochtend van 27 mei een eind aan. Op die dag viel er in ons tuintje 22 mm regen. In totaal ben ik uitgekomen op 61 mm, 6 mm meer dan het langjarig gemiddelde …

Voor onze dotterbloemen maakte het allemaal niets uit, die stonden met hun pootjes in het water en bloeiden al halverwege april …

We kunnen terugkijken op een warm voorjaar. In De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur dit voorjaar uit op 11,0 ºC, tegen 8,9 ºC als langjarig gemiddelde over 1971-2000. Daarmee was het voorjaar landelijk op één na het warmste in ruim drie eeuwen. Sinds het begin van de reguliere weermetingen in ons land in 1706 was alleen het voorjaar van 2007 met gemiddeld 11,7 graden nog een stuk warmer.
In ons tuintje ben ik dit voorjaar uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 10,2 ºC, tegen normaal ca. 8,1 ºC. De lente van 2003 was in ons tuintje nog net eentiende graad warmer, en ook hier was het voorjaar van 2007 met een gemiddelde van 11,5 ºC nog een stuk warmer. Maar het voorjaar van 2011 was hier wel 2,5 graden warmer dan dat van vorig jaar …

Records werden er wel gebroken op het vlak van de neerslag. Het KNMI schrijft hierover: “Door het zonnige weer verdampte veel vocht. In combinatie met de weinige neerslag die er viel leidde dat tot de droogte waarmee we te kampen hebben. Het KNMI hanteert als maatstaf voor de droogte het neerslagtekort. Dat wordt berekend uit de hoeveelheid water die verdampt verminderd met de hoeveelheid neerslag. Het landelijk neerslagtekort was aan het einde van de lente al opgelopen tot 135 mm. Dat is een stuk hoger dan het tekort van 110 mm in recordjaar 1976. De voorjaarsdroogte van 2011 is daarmee erger dan ooit. Om het tekort weg te werken moet het zeker twee weken achtereen flink regenen waarbij grootschalig zo’n anderhalve maandsom valt.” Geen wonder dus, dat de boeren bij het bewerken van het land regelmatig verdwenen in grote stofwolken …

Ook in ons tuintje was het ondanks de overvloedige regen op 27 mei dit voorjaar enorm droog. Valt er normaal in het voorjaar ca. 156 mm regen, ditmaal bleef dat beperkt tot 74 mm. En dan mogen we nog niets eens klagen, want gemiddeld over het land viel er slechts 49 mm neerslag tegen 172 mm normaal …

Als gevolg van de droogte was het allerminst een goed voorjaar voor de weidevogels. Veel akkers en weilanden waren te droog om er hun kostje bijeen te scharrelen. Het is dan ook maar de vraag hoeveel jonge weidevogels dit jaar groot en sterk genoeg zijn om de lange reis naar het zuiden te kunnen maken …

Het was wel een goed voorjaar voor de waterjuffers en libellen. De eerste pas uitgeslopen libel kon ik al op 18 april op de foto zetten, en sindsdien is het op veel plaatsen bij voortduring een komen en gaan van van juffers en libellen …

Tot zo ver het voorjaar, we gaan vol goede moed de zomer in, die intussen ook al met mooi en warm weer van start is gegaan. Maar een inzinking ligt op de loer, en dat past mij op dit moment eerlijk gezegd niet echt …
Vandaag twee foto’s die ik eerder deze week heb gemaakt op één van mijn favoriete plekje …
Today two photos which I made earlier this week at one of my favourite places …

… de dobbe in het Weinterper Skar onder een vrijwel wolkenloze hemel …
… a small lake in the middle of the woods under an almost cloudless sky …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!
Nee, het was geen handige keuze om maandagmiddag naar het Weinterper Skar te rijden. Met een temperatuur die al tegen de 25 graden liep, was het in feite zelfs een onverstandige keuze. Maar ja, ik was er al enige tijd niet meer geweest, en ik weet hoe mooi het er in deze tijd van het jaar is. En dat blijft toch trekken …

Op de bovenstaande foto kun je nog net zien dat het bankje bij de dobbe net in de zon was komen te staan. Om mijn benen wat rust te geven, ben ik er toch maar even op gaan zitten. Erg lang hield ik het er niet vol, want het was er om te puffen. Daarom ben ik even naar de zuidwestelijke kant van de dobbe gescharreld, daar vond ik nog net genoeg schaduw om even gehurkt aan de waterkant te kunnen zitten …

Dat gehurkt zitten is een crime voor mijn benen, maar dat kon even niet anders, want ondanks het droge voorjaar is het daar toch echt te nat om gewoon in het gras te kunnen zitten. Dat laatste doe ik trouwens met het oog op besmette teken ook maar liever niet. Voor dit soort gelegenheden heb ik een mooi licht klapstoeltje in de auto, maar ja … daar heb je zo weinig aan als je het in de auto laat liggen …

Uiteindelijk heb ik net lang genoeg kunnen zitten om een deel van een prachtige balletvoorstelling, die op het wateroppervlak ten uitvoer werd gebracht, op de gevoelige plaat vast te kunnen leggen. 🙂
Toen de juffertjes waren afgekoeld, was het tijd om zelf op zoek te gaan naar wat verkoeling, en dus vervolgde ik mijn weg langs en door het zompige rietveld naar het prieeltje dat in de verte lonkte …

Onderweg werd mijn aandacht getrokken door een vogeltje dat aan de andere kant van de vaart het hoogste lied zat te zingen, het zal wel een rietzanger zijn geweest …

In eerste instantie probeerde het beestje zich nog te verbergen achter een rietpluim, maar ik kreeg hem toch lekker in het vizier …

Uiteindelijk kwam ik dan toch bij het prieeltje aan, daar heb ik een tijdlang heerlijk zitten genieten van het koele briesje en het uitzicht over het water …

De waterlelies deinden zachtjes op en neer …

Visdiefjes vlogen af en aan en deden regelmatig een poging om een visje te verschalken …

Witte wollige wolkenplukjes dreven langzaam voorbij …

En de aalscholvers genoten op hun eilandje waarschijnlijk evenzeer van zon en wind als ik …
