Drukte onderaan de dijk

Nadat ik de ontluchtingspijpen van de vishevel op de kruin van de dijk bij Roptazijl had bekeken, richtte ik de blik op het Wad. Op het eerste gezicht zag het er stil en verlaten uit …

Helemaal verlaten was het echter niet. Aan de linkerkant van de strekdammen stond een groepje mensen aan de waterkant. Toen ik erop inzoomde, zag ik dat er een zwemmer in het water lag die in westelijke richting zwom …

Zodra de eenzame zwemmen uit zicht verdwenen was, liepen de toeschouwers vanaf de waterkant in verschillende richtingen uiteen …

Ik besloot nog even naar het uiteinde van de loopbrug te lopen. Daar vandaan had ik goed zicht op een paar mensen aan het eind van een van de strekdammen. Hij had een paar hengels op de grond liggen, zij stond er wat kleumend bij …

Toen ik me omdraaide zag ik dat Jetske intussen halverwege op de loopbrug op me te wachten. Tijd om onze rit te vervolgen …

Via Wad en poollicht naar Joost

De dag begon gisterochtend rond een uur of tien met een rit naar de Waddenstreek met mijn fotomaatje. We hadden gehoopt er wat vogels te kunnen fotograferen, maar dat viel wat tegen, want die zaten mijlenver weg. Verder werd het echter in alle opzichten weer een mooie dag. Er was verder genoeg te fotograferen en het was weer gezellig. Moe, maar voldaan startte ik even na vijven de pc om de foto’s te importeren …

Daarbij kwamen ook meteen diverse alarmmeldingen binnen betreffende de zonnestorm die na een reeks van uitbarstingen op de zon werd verwacht. Die zonnestorm was inmiddels bij de aarde aangekomen, diverse metertjes en grafiekjes op internet lieten waarden zien, die ik sinds oktober 2003 niet meer heb gezien. Prachtig! Maar het paste mij eerlijk gezegd niet echt goed na een lange dag met Jetske.

Het bloed kruipt echter waar het niet kan gaan, en dus ben ik rond 23:00 uur toch nog maar even in de auto gestapt. Ik had een locatie niet ver van Drachten in gedachten, maar bleek het al aan de drukke kant te zijn. Uiteindelijk heb ik de auto ergens in de berm gezet, waar ik een aantal foto’s heb gemaakt. Het viel me niet mee, opkomende bewolking strooide toch wel wat roet in het eten. Verder bleek de vermoeidheid geen gunstige uitwerking te hebben gehad op mijn camerabeheersing in absolute duisternis. Maar hey … ik was er wel weer bij na ruim 20 jaar!

Intussen zag Jetske het op haar balkon niet meer zitten. Toen ik haar tegen middernacht een paar van mijn foto’s stuurde en haar bemoedigend had toegesproken, herpakte ze zich. kort daarna stuurde ze me een paar prachtige foto’s die ze alsnog vanaf haar balkon had kunnen maken. Een hartelijke en welgemeende felicitatie was snel verstuurd, want ik weet nog als de dag van gisteren wat een eerste poollichtervaring met iemand doet. Jetske haar foto’s kun je hier bekijken: https://schrijvenmetlicht.com/2024/05/11/noorderlicht/

En dit zijn een paar van mijn foto’s …

Vandaag zet ik verder geen stap teveel. De zonnestorm is intussen afgezwakt, maar hij is nog niet voorbij. Omdat er de afgelopen dagen meerdere uitbarstingen zijn geweest, zijn er nog meer zonnedeeltjes naar de aarde onderweg. De komende 24-48 uur loont het mogelijk om de nachtelijke hemel in de gaten te houden. Of mijn onderdanen er nog eens aan mee willen en kunnen werken om de duisternis op te zoeken, is nog maar de vraag …

Wat op dit moment ook nog steeds de vraag is, is of we vanavond kunnen juichen voor Joost. Ben ik eindelijk eens een keer enthousiast over de Nederlandse deelname aan het Eurovisiesongfestival, wordt Joost gediskwalificeerd. We weten natuurlijk niet precies wat gebeurt is, maar ik heb het gevoel dat er vieze spelletjes worden gespeeld. Als dit doorgaat, is dit voor mij het absolute failliet van het songfestival. Dit is niet ‘United by Music’.

Hoe dan ook, de Europaparty in Leeuwarden gaat door. Wie weet, misschien verschijnt Joost daar op het podium als hij in Malmö niet mee mag doen …

Het is sowieso een bijzonder weekend. Geniet ervan!

Een pony met haar veulen

Na de boomkikker en de zonnebadende hagedis richtte ik mijn camera een stuk verderop op de pony’s die daar liepen te grazen …

De show werd er gestolen door een veulen dat zo te zien hooguit een paar dagen op de wereld rond stapte. Met wankele stapjes bleef het jonge dier dicht bij moeder in de buurt. Moeder leek haar jong na enige tijd met liefdevol duwtje in de richting van haar uier te geven …

Ook vandaag sluit ik weer af met een wat grotere foto, ditmaal van de pony met haar veulen …

Kleine zonaanbidders

Het duurde niet eens zo lang of Jetske meldde, dat ze een tweede boomkikkertje had gevonden. Dit tweede exemplaar zat wat verder weg, zodat de trekkingstokken eraan te pas kwamen om me bij haar te voegen. Het was de moeite waard om deze boomkikker op een lekker warm en zonnig plekje op een stuk boomschors te zien liggen …

Een kleine stukje verderop lag een levendbarende hagedis op een beschut plekje te zonnen. Toen Jetske hem ontdekte lag hij helemaal opgerold en was hij in diepe rust. Na enige tijd werd hij wakker. Nadat hij wat om zich heen had gekeken, verdween hij in het struweel …

Met dank aan de tipgever die de juist plek aanwees en mijn fotomaatje die me ernaar toe reed, sluit ik dit hoofdstuk af met een laatste (wat grotere) foto van de eerste boomkikker. Ik heb ervan genoten om die diertjes in alle rust in de zon te zien liggen. Natuurlijk heeft fotomaatje Jetske ook deze keer weer fijne achtergrondinformatie geschreven bij haar fotoserie: ‘Boomkikkers’

Intussen liet ik mijn blik afdwalen naar hetgeen zich verderop afspeelde. Daar was de actie, en dus moest ik daar ook nog maar even een kijkje nemen …

– morgen meer van de pony’s

Mijn eerste boomkikker

Ik kende ze eigenlijk alleen van onze vakanties in zuidwest Frankrijk. De laatste keer dat ik ze gezien heb, zal toch zeker een jaar of dertig geleden zijn. Omdat ik daar geen foto’s van heb overgehouden, wilde ik ze al langere tijd graag weer eens zien. Ik was dan ook erg blij met de tip die ik eind vorig jaar kreeg …

Sneller dan verwacht vond ik de eerste boomkikker op een plekje waar ik hem niet had verwacht, in het gras. De bovenstaande foto is een close-up van de laatste opname die ik hier gisteren liet zien. Terwijl Jetske en ik hem op gepaste afstand portretteerden, kwam het diertje voorzichtig in beweging. Langzaam kroop hij in de richting van het nabije struikgewas waar hij uiteindelijk in een braamstruik klom …

Nadat ik me tevreden had gesteld met de eerste fotoserie die ik van dat mooie boomkikkertje had gemaakt, liep ik even terug naar de auto. Daar nestelde ik me op mijn viskrukje in de luwte naast de auto om mijn benen even wat rust te gunnen. Jetske leefde zich nog enige tijd op de eerste boomkikker …

– morgen nog een boomkikkertje …

Over groene kikkers en zwarte paarden

Ik had beloofd om terug te komen op het ritje dat Jetske en ik vorige week vrijdag samen hebben gemaakt. Het werd een drie provinciën ritje, waarbij we vanuit de Kop van Overijssel door Drenthe onder andere over deze lange rechte weg naar Fryslân reden …

Nadat ik een tip had gekregen waar we ze zouden kunnen vinden, gingen we die dag op zoek naar boomkikkers. Ter plekke begonnen we met een redelijke onderlinge tussenafstand te zoeken. Ik had al snel een mooie collectie kikkers verzameld, maar nog niet de soort die we zochten …

Meestal is het andersom, maar ditmaal was Jetske degene die zich even liet afleiden. Ze stond bij een aantal paarden, waarvan er zo te zien eentje nogal stond te ginnegappen …

Ik bleef intussen zoeken, want wie zoekt zal vinden. Na verloop van tijd zag ik een klein, nauwelijks zichtbaar boomkikkertje in het gras zitten. Tijd om Jetske erbij te roepen, want gedeelde vreugde is dubbele vreugde …

– morgen meer boomkikkers

Maquette van een toren

Zo lang het weer en mijn onderdanen regelmatig de kont tegen de krib gooien, moet ik het hebben van onderwerpen op korte loopafstand van de auto. Dan komen er ook weer andere onderwerpen in beeld dan alleen natuur. Zo’n onderwerp diende zich onder andere aan tijdens een ritje, dat Jetske en ik begin maart maakten …

Via ommelandse wegen gingen we die dag op zoek naar Friese staten en stinzen. Het was Jetske die onderweg een scheve toren door een groepje bomen zag schemeren. Een plekje voor de auto was al snel gevonden. Het hek was gesloten, maar aangezien er links en rechts van die hindernis ruim voldoende ruimte was om er gewoon langs te lopen, hebben we dat maar gedaan. Aan de voet van de scheve toren stond een al even scheve maquette …

morgen meer …