Nadat ik mezelf en mijn onderdanen zowel maandag als gisteren weer flink op de proef heb gesteld met een paar heel aardige, maar vermoeiende fotokuiers, is het tijd om vandaag weer even pas op de plaats te maken …
Gewoon ‘ns een dagje bijna niks doen. Hooguit af en toe even een loop door te tuin om in de luwte wat naar de wolken kijken, terwijl ze in hoog tempo langs het zwerk worden geblazen …
Nadat de eerste wesp van 2020 zaterdagochtend was weggevlogen van het terras, ben ik even naar de achterkant van de tuin gelopen. Het was lekker zonnig en dat gaf mooie omstandigheden om nog eens wat foto’s te maken van de vroeg bloeiende bloesem van de prunus …
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik altijd en overal blij ben met het verschijnen van een huisvlieg. Integendeel, zeker op mijn kaasplankje vind ik het uiterst nare gasten. Maar zo op de bloesem van de prunus kan ik er wel van genieten …
Februari was nat, maar maart doet tot dusver ook weer lekker mee wat de hoeveelheid neerslag betreft. Hier in Fryslân valt het overigens nog mee de laatste dagen …
Om in de pas te blijven met de klimaatverandering wordt er overal hard gewerkt aan de opwaardering van bestaande gemalen en de bouw van nieuwe gemalen. Aan de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop heeft Wetterskip Fryslân onlangs een nieuw gemaal met een vispassage in gebruik genomen …
Het nieuwe Noordergemaal pompt het water vanuit de door ’t laag geleden polderland lopende vaart het Krûme Gat een paar meter omhoog in de richting van de Wijde Ee …
Op de bovenstaande foto zie je het nieuwe gemaal met daarachter het lager geleden Krûme Gat. De onderstaande foto’s tonen de toch al waterrijke plek waar al dat water naar toe wordt gepompt. Daar kan nog best wat bij …
Toen ik zaterdag aan het eind van de ochtend een van mijn dagelijkse kuiertjes door de tuin maakte, zag ik tot mijn verwondering een grote wesp op het terras zitten. Nu weet ik wel dat de natuur in alle opzichten vroeg ontwaakt na afloop van de winter die de naam winter niet waard was, maar een wesp die begin maart op het terras rondscharrelt, dat is wel erg vroeg …
Snel maakte ik een paar foto’s met de standaardlens. In de hoop dat ze nog even zou blijven zitten, ben ik daarna snel even naar binnen gegaan om de de macro-voorzetlens te pakken. Een wesp die zo vroeg in het jaar op pad gaat, dat kan volgens mij alleen een koningin zijn. En dat vraagt natuurlijk toch even om een staatsieportret. Mogelijk heeft ze ‘overwinterd’ in ons fietsenhokje Terug buiten kreeg ik nog net genoeg tijd om nog een paar foto’s te maken. Daarna vloog ze op …
Ik weet dat er onder mijn volgers mensen zitten die een wesp het liefst meteen doodslaan of -trappen. Dat zal ik bij een wesp alleen in geval van nood doen. Wespen kunnen aan het eind van de zomer af en toe wat lastig zijn, maar het zijn toch vooral nuttige beestjes, die onderdeel uitmaken van de natuurlijke reinigingsdienst. Deze koningin kreeg van mij daarom natuurlijk de kans om haar vleugels uit te slaan, zodat ze op zoek kon gaan naar een plekje waar ze kan beginnen met de bouw van een nest …
UPDATE:
Op foto 1, 2, 4 en 5 zie je de wesp die zaterdag op ons terras zat. Via Twitter heb ik zojuist bijgeleerd dat het hier om de Franse veldwesp gaat. Wespen van deze soort zijn heel zachtaardig en niet in onze zoetigheden geïnteresseerd, zo is mij verteld. Hij is te herkennen aan zijn oranje gekleurde antennes.
De close-up in het midden komt uit mijn archief. De wesp van zaterdag vloog namelijk net te vroeg weg om hem frontaal te kunnen kieken. Dit is de gewone wesp of limonadewesp. Hij heeft zwarte antennes.
Kort nadat ik de lepelaars uit het vorige logje had gefotografeerd, liep ik door de corridor van knotwilgen terug in de richting van de auto. Halverwege het pad zag ik ineens op enkele meters afstand naast me een grote zilverreiger staan. Zodra hij de klik van mijn camera hoorde, maakte hij dat hij weg kwam …
Een andere grote vogel heb ik zes jaar geleden niet ver hier vandaan eens heel aardig kunnen fotograferen. Die ‘vliegende deur’, zoals de zeearend ook wel wordt genoemd, bevond zich toen een stuk verder verder bij me vandaan dan de bovenstaande zilverreiger. Met zijn spanwijdte van ruim 2 meter is met afstand de meest indrukwekkende vogel die ik ooit heb gefotografeerd … 
Sinds 2017 broedt er jaarlijks een zeearendskoppel hier in Nationaal Park de Alde Feanen. De afgelopen jaren zijn er in totaal 4 jongen groot gebracht. Ook dit jaar is het zeearendspaar weer teruggekeerd. Net als voorgaande jaren gaat dat echter niet van een leien dakje. Ook dit jaar wordt er weer heftig gestreden om het enorme nest. De zeearenden moeten hun territorium namelijk delen met o.a. een paar buizerds en een havikskoppel, die ook hun zinnen op dat nest hebben gezet …
Dat is allemaal te volgen via de webcam van It Fyske Gea en Vogelbescherming NL. De afgelopen dagen heb ik ons grootste liefdeskoppel al zien paren op de grote tak aan de ander kant van het nest. Maar ook een paar buizerds zijn er al eens neergestreken. Het meest lastig en agressief zijn ook dit jaar de haviken weer. Als ik het me goed herinner, zijn die vorig jaar uiteindelijk als winnaars en heersers van het nest uit de strijd gekomen. Hoe het dit jaar zal aflopen is nog volstrekt onduidelijk. Wat wel zeker is, is dat de webcam van de zeearenden met de terugkeer van het herfstachtige weer een aangename afleiding kan bieden …
TIP: wanneer het nest leeg is of wanneer er langere tijd een rustig vogel op het nest zit, laat ik beeld en geluid op een tabblad open staan, zodat ik zelf andere dingen kan doen. Als het niet te hard waait, klinkt er dan regelmatig gezellig gekwinkelier van vogels in de omringende bomen door de kamer. Zodra het weer interessant genoeg is om te kijken, laat één van de roofvogels dat over het algemeen luidkeels horen. 🙂
Oftewel: de lepelaar is terug op zijn plek …
Vorige week vrijdag heb ik even een ritje gemaakt naar de Jan Durkspolder. Een kuiertje naar de grote vogelkijkhut werd beloond met een aantal foto’s van de eerste twee lepelaars die terug zijn op hun zomerresidentie …
Met opwaaiende kuiven werd het verendek uitgebreid gepoetst. Een van de twee was zo slim om daarbij gebruik te maken van zijn of haar eigen windscherm …
Na het verslag over het witte winterse staartje uit maart 2005 keer ik vanaf vandaag eerst weer eens terug naar de actuele situatie. Zondagmiddag zijn we vanuit Leeuwarden via de zuidelijke route over landelijke wegen huiswaarts gereden. Terwijl Aafje in haar rol van chauffeur de ogen netjes op de weg hield, had ik de vrijheid om onderweg wat foto’s te maken …
De rit voerde door hetzelfde gebied waar ik 15 jaar geleden de schier eindeloze witte weilanden uit de voorgaande blogs heb gefotografeerd. Op dit moment ligt Fryslân er weer fris en groen bij. Het wachten is nog op stabiel voorjaarsweer met wat hogere temperaturen en de terugkeer van de weidevogels …
Afanja's Weblog 