Tien jaar lang viel het eigenlijk reuze mee met mijn MS. Vanaf het moment waarop ik in oktober 2004 de diagnose kreeg, heb ik tot eind vorig jaar vrijwel dagelijks wel ergens in de natuur een fotokuiertje kunnen maken. De eerste jaren heb ik ook nog regelmatig een bescheiden bijdrage kunnen leveren aan klusjes in huis en tuin. Natuurlijk had ik wel eens een echt slechte dag, en ook wel eens twee of drie op rij, maar daar viel goed mee te leven. Daarnaast speelde ook overmatige vermoeidheid me regelmatig parten, maar ook daar wist ik over het algemeen aardig mee te dealen.

Het afgelopen jaar heb ik echter op alle fronten flink ingeleverd. Sinds de griep en de longontsteking, die ik begin dit jaar heb opgelopen, ben ik niet meer op het niveau van 2014 teruggekomen. Afgezien van een enkele uitzondering werden mijn fotokuiertjes het afgelopen jaar aanzienlijk korter, omdat de draagkracht van mijn onderdanen behoorlijk is afgenomen. De te lange wandeling naar het beeldenbos bij Heidehuizen was op 26 oktober jl net wat teveel van het goede …

Sindsdien ben ik aan het worstelen om weer boven te komen, maar dat valt nog lang niet mee. Behalve dat ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in alle opzichten doodmoe ben, blijft ook rugpijn mijn leven behoorlijk vergallen de laatste tijd. Pijnstilling doet zijn werk in redelijke mate, maar zodra ik even wat te ver loop of een verkeerde beweging maak, is het weer mis. Veel meer dan wat klooien met foto’s en en vanuit mijn gemakkelijke stoel wat spelen met Google Chromecast doe ik de laatste tijd dan ook niet. En zelfs daar vallen de ogen me regelmatig bij dicht …

Op zoek naar een nieuwe balans in mijn leven, zit er niets anders op dan voorlopig maar heel voorzichtig door te worstelen om weer boven te komen. Het is k*dt, maar het is niet anders!