Precies op het moment waarop ik zondagmiddag een spinnetje in de tuin wilde fotograferen, kwam het web waarop hij zat heftig in beweging …
Aan de andere kant bleek een nachtvlindertje in het web te zijn gevlogen …
Ik kon nog net twee foto’s van het beestje maken, voordat hij zich losrukte en uit beeld verdween …
De spin bleef beteuterd achter.
’t Is en blijft een waterige boel …
Twee merels scharrelden onlangs tussen de buien door bij de vijver rond …
Ze waren duidelijk op zoek naar iets eetbaars. Een lekkere vette huisjesslak leek uitkomst te brengen …
Mevrouw merel nam hem in haar snavel en gooide hem omhoog …
Na een zachte landing in het mos, was de schaal na de eerste worp echter nog niet gebarsten …
Opnieuw nam ma merel de slak in haar snavel. Hongerig en gespannen keek haar jong toe …
Met een sierlijk boogje wierp ze het slakkenhuisje voor de tweede keer omhoog …
Waarna het met een subtiel plonsje in de vijver belandde …, de jonge merel keek beteuterd toe…
“Kom jongen, we gaan weer eens gezellig samen wormen zoeken …,” meende ik ma merel nog te horen fluiten, terwijl ze over het paadje naar achteren liep …
Zelf had ik niet te klagen, ik zat net op tijd weer in de auto …
Maar dat was voor deze amazones en hun begeleider niet het geval, zij waren nog maar net onderweg …
Maar alles is betrekkelijk. Een hittegolf met temperaturen rond de 40°C zoals in Zuidoost Europa is ook niet alles …
Het duurde niet lang voordat de reebok samen met de kalveren aan de lunch begon …
Al snel verscheen ook de reegeit om zich bij haar gezin te voegen …
Even later kon ik een paar groepsfoto’s van het gezinnetje maken …
Het kon niet missen, het speelkwartier was aangebroken. En ik mocht erbij zijn …
Het viertal was te dartel om het bij foto’s te laten, daarom tot slot nog een paar minuten video …
Zodra ik mijn blik afwendde van de klaprozen, verscheen er een tweede verrassing in mijn blikveld …
Een ree liep rustig door het weiland. Bij de boomwal bleef hij om zich heen kijkend staan …
Toen ik me van het beeldscherm van mijn camera losgerukt had, zag ik wat dichterbij nog een ree …
Nee, het waren er zelfs twee. En wat het nog mooier maakte, het waren niet zo maar reeën, maar een paar mooie kalveren …
Korte tijd later verscheen ook pa reebok op het toneel …
Eén van de kalveren keek naar de reebok, terwijl de andere zich het hooi lekker liet smaken …
Maar al snel keken ze allebei naar het aangrenzende weiland, zou er dan nog meer komen …?
Jazeker, er komt nog meer … morgen!
Vorige week dinsdag reed ik richting Jan Durkspolder via de Swartewei, een smal landweggetje met links en rechts een uitwijkstrook van gravel …
Op zich niets bijzonders, ware het niet dat ik er tot mijn verrassing klaprozen in de berm zag staan. Die had ik hier nog niet eerder gezien, en dus zette ik de auto even aan de kant voor een korte fotosessie …
De aanblik van rode klappers stemt me eigenlijk altijd wel vrolijk, samen met de kamille vormde het best een mooi boeket. Maar ook als enkelingen mochten ze gezien worden …
Toen ik even later weer rechtop ging staan, werd ik echter verrast door een nog mooier tafereeltje, dat zich achter de klappertjes afspeelde. Maar zoals wel vaker …, dat is voor morgen …
Afanja's Weblog 