Er hing gisteren een vreemd licht in de lucht, de weinige wolkjes die er waren kregen een gouden randje …
Wanneer er geen wolkjes waren, hing er voortdurend een oranje gloed rond de zon …
Geen moment werd de lucht zo mooi helder blauw als de voorgaande dagen …
Al ruim 2 uur voor zonsondergang kleurde de zon alsof hij op het punt stond achter de horizon te verdwijnen …
De oorzaak van dit alles: rookwolken afkomstig van de grote natuurbranden die al dagenlang woeden in Spanje en Portugal, en zand of stof uit de Sahara zijn met een zuidwestelijke wind vooral door toedoen van orkaan Ophelia naar onze regionen gevoerd. Hoog in de lucht deed dit alles verwoede pogingen om de zon bij ons te verduisteren …
Dinsdag heb ik een bezoek gebracht aan de kleurenpracht van de bloeiende tulpenvelden bij Bant in de Noordoostpolder. We hadden geluk: het was zonnig weer met alleen vriendelijke ’typisch Hollandse’ wolken in de lucht. Hieronder een kleine impressie.
Sorry, ik kon geen nadere keuze maken … 😉
Tuesday I visited the beautiful colors of the blooming tulip fields in Bant in the Northeastpolder. We were lucky: it was sunny weather with only friendly ’typically Dutch’ clouds in the sky. Below a small impression.
Sorry, I couldn’t make a further selection … 😉
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van! Wishing you all a wonderful weekend!
Na ons bezoek aan het Rams Woerthe park in Steenwijk stelde Jetske dinsdag voor om een kijkje te nemen bij de bollenvelden in de Noordoostpolder. Dat leek mij best een aardig plan, want de laatste keer dat ik foto’s van bollenvelden had gemaakt, was zeker een jaar of tien geleden …
En dus zetten we vanuit de Kop van Overijssel koers naar de Noordoostpolder, waar Jetske de auto rond 13:00 uur in de buurt van Bant tussen een paar bollenvelden in de berm parkeerde …
Jetske was hier zondag ook al even geweest, maar toen was het er te druk om te fotograferen waar ze eigenlijk voor gekomen was, en dus ging ze nu in de herkansing …
Een paar jongelui liepen gewapend met een kleine gifspuit door één van de bollenvelden. Ze waren op zoek naar virussen in de tulpen, die vervolgens vakkundig door de mannen om zeep werden geholpen …
Terwijl ik een praatje maakte met deze jongens, was Jetske elders tussen de tulpen neergeknield om de foto te maken waar ze voor gekomen was: een gele kwikstaart tussen de tulpen …
Jetske is in de loop van de afgelopen tien jaar duidelijk veel meer uitgegroeid tot een vogelaar dan ik, geduldig bleef ze tussen de lange tulpenbedden zitten, wachtend op dat ene vogeltje …
Ik scharrelde intussen wat heen en weer tussen de verschillende kleuren. Na enige tijd richtte ik me op de rode tulpen aan de andere kant van de weg …
Daar lukte het mij vlak voordat we onze rit zouden vervolgen om toch ook nog een gele kwikstaart tussen de rode tulpen te fotograferen …
Zo mooi als Jetskes’ foto’s van de gele kwikstaart, zijn de mijne natuurlijk niet, maar verschil moet er blijven. Ik ben er in elk geval wel weer blij mee … 🙂
Een kleine drie kwartier nadat ik het gruttopaartje had gefotografeerd, zette ik de auto op de parkeerplaats bij De Deelen. Omdat het nogal wat waaide, nestelde ik me lekker in de zon bij de meest beschutte van de vier picknicktafels in de buurt van de parkeerplaats …
Ik was niet de enige die dat had bedacht, want ik zat nog maar net, toen er een dagpauwoog neerstreek op de bank aan de andere kant van de tafel. Hoe voorzichtig ik het ook probeerde, het beestje wilde zich niet laten fotograferen met de macrolens, daarvoor was hij veel te onrustig en te schrikachtig. Maar met deze eerste foto’s van een vlinder in 2016 ben ik ook alweer heel tevreden …
Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje gemaakt naar de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Er viel bar weinig te beleven. Waar in voorgaande jaren rond deze tijd van het jaar steevast tientallen juffers en libellen te zien waren, bleef dat nu beperkt slechts enkele azuurjuffers en een lantaarntje. En die wilden ook nog niet eens allemaal meewerken aan een foto. De enige die zich in eerste instantie liet fotograferen, was een reiger die aan de overkant van het vennetje tegenover het bankje vruchteloze pogingen deed om een visje te verschalken …
Terwijl ik lekker op het bankje zat, zag ik na enige tijd vanuit mijn linker ooghoek iets bewegen op een boom die wat verderop aan het pad stond. Omdat ik niet meteen goed kon zien wat er had bewogen, liep ik voorzichtig naar de boom toe. Daar bleek dat mijn aandacht was getrokken door een atalanta die op de stam was neergestreken …
Nadat ik van weerszijden een profielfoto van de vlinder had gemaakt, ben ik nog een tijdje in de buurt van de boom gebleven, want ik hoopte nog een foto van de mooie gespreide vleugels te kunnen maken. Dat zat er echter niet in, want het eigenzinnige beestje hield zijn vleugels straks gesloten …