In de laatste week van oktober heb ik weer eens een fotokuiertje gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam (kaartje Google Maps) …
Hoewel de hele Ecokathedraal rust ademt, ligt er bij de imposante torens op de bovenstaande foto een hoekje dat letterlijk en figuurlijk rust uitstraalt …
Nadat ik daar even met dat prachtige herfstblad had gespeeld, ben ik er maar even lekker rustig bij gaan zitten …
Op het gevaar af dat het sommige lezers de strot uitkomt, neem ik jullie vandaag toch nog even een keer mee voor een kuiertje door de Ecokathedraal. Daarbij zal ik voor de enkeling die zich afvraagt wat die Ecokathedraal nu eigenlijk is, trachten de foto’s te larderen met wat achtergrondinformatie …
De Ecokathedraal is gelegen op een perceel grond te midden van de bossen van Mildam, gemeente Heerenveen (kaartje Google Maps). Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof/’ecotect’/landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012) …
De Ecokathedraal is een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Midden in het bos worden stenen, stoeptegels, trottoirbanden en overtollig bouwmateriaal opeengestapeld, waardoor bijzondere constructies ontstaan. Omdat alles los wordt gestapeld, zonder gebruik van beton of cement, is voorzichtigheid geboden …
De Ecokathedraal is een ecologisch monument dat langzaam door de tijd heen verder vorm krijgt. Het is een plek waar een subtiele balans is ontstaan tussen orde en chaos, tussen natuur en menselijke aanwezigheid. De paden worden begaanbaar gehouden, maar verder kan de natuur er zijn gang gaan. Zo is de boom die in maart 2005 deels afknapte onder het gewicht van een halve meter sneeuw sindsdien onaangeroerd blijven staan …
De bedoeling is dat het project tot het jaar 3000 blijft duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan. Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare ecokathedrale processen te starten in binnen- en buitenland …
In 2008 is voor het terrein waarop de eerste Ecokathedraal gebouwd wordt een officieel bestemmingsplan “Ecokathedraal proces” goedgekeurd door Provinciale Staten, wat de weg vrij maakt voor vergelijkbare projecten in Nederland …
Voor meer informatie kun je terecht op: Stichting Tijd, Beheerder Ecokathedraal Mildam van Louis G. Le Roy …
Na een paar herfstachtige dagen met veel regen en temperaturen ruim boven het vriespunt, ligt er nu weer een laagje sneeuw in ons tuintje. Dat komt goed uit, want er staat vandaag een kuier met mijn fotomaatje op het programma.
Hier op het weblog pak ik de draad weer even op waar ik hem zaterdag had achtergelaten. Toen schreef ik hier al dat ik tijdens mijn rit over de witte Friese vlakten donderdag langs de Ecokathedraal (kaartje Google Maps) kwam. Dat was natuurlijk niet toevallig, want ik vermoedde dat het er met het mooie laagje sneeuw van die dag wel extra mooi zou zijn. En dat bleek ook inderdaad te kloppen …
Een paar jaar geleden heb ik er al eens wat foto’s gemaakt met een dikkere laag sneeuw, maar dat viel toen wat tegen, omdat de structuren van de bouwwerken daarbij niet mooi tot hun recht kwamen. Het dunne laagje sneeuw zorgde donderdag voor mooie accenten op de stenen bouwwerken, die zijn opgetrokken met los gestapelde stenen, en die nog het meest doen denken aan tempels van een verre cultuur uit het verleden …
Omdat mijn benen aan het begin van de kuier nog fit en sterk aanvoelden, heb ik meteen de heuvel aan het begin van de Ecokathedraal beklommen. Daar boven kon het zonlicht nog net over de boomtoppen heen een deel van de besneeuwde bouwwerken in het licht zetten …
Zoals de vaste volgers weten, kom ik graag op dit plekje omdat er altijd een bijzondere sfeer hangt. Op de een of andere manier straalt de plek rust en harmonie uit …
De sneeuw maakte het geheel nog mooier, hier en daar kregen de bouwwerken bijna een feeërieke uitstraling …
Het was alleen zo deksels jammer dat ik er niet even lekker kon gaan zitten zonder al snel een koude kont te krijgen, terwijl ik er na enige tijd toch wel aan toe was om mijn benen even wat rust te geven. Het bordje “Betreden op eigen risico” staat er niet voor niets bij de ingang van de Ecokathedraal. Vanwege hellende vlakken en los liggende stenen is het normaal al zaak om op te letten waar je je voeten neerzet, de sneeuw maakte het er niet makkelijker op. Desondanks heb ik er weer volop genoten …
EN DAN NOG EVEN DIT …
Sjoerd van bVision heeft de dvd “Werk in het Weerribbenriet” bekeken: het is maar dat jullie het even weten!
Klik gerust even op het linkje om Sjoerd zijn recensie te lezen. 🙂
Ik neem jullie vandaag even in vogelvlucht mee langs de route die ik donderdagmiddag heb gereden. Om te beginnen even een plaatje dat ik in de buurt van het Tripgemaal heb gemaakt langs de Hooivaartsweg (kaartje Google Maps). Het water lag er bij als een spiegel …
Aan de Lytse Wyngaerden bij Langezwaag trof ik een boomhut aan, van waaruit de eigenaren ongetwijfeld een prachtig uitzicht hebben over de besneeuwde maïsvelden, hoewel ik betwijfel of de eigenaren er met de huidige temperaturen veel gebruik van maken …
Ruim een jaar nadat ik hier voor het eerst een fotoserie heb gemaakt, kwam ik bij Luxwoude langs het Watergat (kaartje Google Maps), in tegenstelling tot vorig jaar had zich nu een eerste laagje ijs gevormd op de plas …
Rond 14:40 uur kwam ik aan bij mijn eindbestemming: de Ecokathedraal (kaartje Google Maps). Het laagje sneeuw gaf de bouwwerken een bijzonder aanzien, jammer genoeg werd het zonlicht al goeddeels weggenomen door de boomtoppen, maar niettemin heb ik er een heerlijk half uurtje gehad …
Morgen neem ik jullie mee naar het begin van ‘De lange witte winter’ van 2009-2010.
Een van de plekjes waar ik elk jaar toch zeker drie of vier keer kom, is de Ecokathedraal bij Mildam (kaartje Google Maps). Een week of drie geleden kwam ik er min of meer toevallig weer langs. Omdat het op dat moment mooi zonnig weer was, besloot ik er maar weer eens een fotokuiertje te maken …
Het komt maar zelden voor dat je hier andere mensen treft. Die rust nodigt er altijd toe uit om gewoon lekker in je eentje wat rond te struinen en hier of daar op een stenen muurtje wat te mijmeren. Ditmaal trof ik voor het eerst sinds bijna 10 jaar ‘de Schaduw’ aan in de Ecokathedraal. Tot tweemaal toe liep ik hem tegen het lijf, en beide keren verdween hij geruisloos voordat ik hem kon benaderen …
De eerste keer dat ik ‘de Schaduw’ in de Ecokathedraal aantrof, was in november 2002. Helemaal achter op het terrein stond hij die dag een paar meter bij me vandaan op een dikke boom. Ik stond bovenop een van de hoogste ‘tempels’ van het complex. Van contact kon op dat moment helemaal geen sprake zijn, want er gaapte een metersdiepe kloof tussen hem en mij …
De mannen met de helikopter en de plaats waar in de wei gewerkt wordt, waarvan ik hier gisteren en eergisteren wat foto’s liet zien, bevonden zich aan de zuidzijde van het riviertje de Tjonger. Toen ik enige tijd later mijn weg vervolgde via de Tjongervallei, trof ik ook aan de noordzijde een niet alledaags tafereel aan …
In een weiland liep een kudde buffels, waarvan er vorige week nog eentje het regionale nieuws haalde. Speels, lenig en avontuurlijk als ze zijn, was het een paar buffels in de nacht van dinsdag op woensdag gelukt om zich onder het schrikdraad door te werken en aan de wandel te gaan …
Een 54-jarige inwoonster van Oudehorne zag ’s ochtends in alle vroegte in de duisternis te laat dat er een losgebroken buffel op de weg liep en reed tegen het dier aan, meldde de politie vorige week woensdag. De auto liep schade aan de voorzijde op, de buffel kwam er met enkele schrammen vanaf, aldus de eigenaar van het dier …
Het lijken me overigens net als koeien vriendelijke en goedaardige dieren. Met hun naar achteren gerichte horens lijken ze weinig kwaads in de zin te hebben, en ze zijn net zo nieuwsgierig als pinken …
Zodra een paar van de buffels zaterdagmiddag in de gaten hadden, dat er iemand in de berm stond te fotograferen, kwam het hele gezelschap al snel in volle draf op me af …
Het duurde dan ook niet lang of bijna de hele kudde stond samengedromd voor me. Het was maar goed dat er een sloot tussen mij en het weiland lag, anders had ik waarschijnlijk heel wat natte neuzen tegen de camera gehad … 😉
De buffelhouderij is in Fryslân overigens een relatief nieuwe tak in de veehouderij. De buffelmelk wordt in Zevenaar verwerkt tot mozzarella, een van oorsprong Italiaanse zachte kaassoort, die onder andere wordt gebruikt als pizzabeleg.
Als ik de mannen met de radiografisch bestuurbare helikopter achter me heb gelaten, ben ik al snel weer bij de Ottersweg ten zuiden van Mildam. De grote telescoopkraan die hier ruim een maand geleden in het weiland stond is weg, maar er wordt zo te zien nog steeds gewerkt in de wei …
In de verte staan een grote schaftkeet, een paar aanhangwagens en een graafmachine …
Door nog wat verder in te zoomen, wordt duidelijk dat er diverse buizen vanuit de bouwput boven het maaiveld uitsteken …
En dan ontdek ik een stuk verderop de rijplaten, die een tijdelijke weg naar de bouwplaats vormen. En wat meer is: er staat een groot bord van het gaswinningsbedrijf Vermilion Oil & Gas Netherlands, dat in 2004 de rechten heeft verkregen voor het winnen van aardgas in Fryslân en Noord-Holland …
Kijkend naar het bord mag er weinig en moet er veel bij de bouwput, maar wat Vermilion hier nu precies doet, is me niet duidelijk geworden. Het bedrijf is momenteel op verschillende plaatsen in de omgeving actief, zo is er bij Langezwaag een boortoren verrezen en lijkt er ook ten zuiden van Nieuwehorne een boorlocatie te worden ingericht. Ik kom er vast nog wel eens op terug …
Afanja's Weblog 