Nadat ik mij gisterochtend van mijn huishoudelijke taakjes had gekweten, kon ik niet aan de verleiding weerstaan … Het zonnetje scheen, het was lekker weer en mijn benen voelden weer een stuk stabieler aan dan aan het begin van de week. Kortom: het was de hoogste tijd om eens op paddenstoelenjacht te gaan, want dat was er tot nog toe niet echt van gekomen deze herfst. Daarom stapte ik rond het middaguur gewapend met mijn camera en een paar broodjes in de auto voor een fotokuiertje in het bos bij Olterterp …
Het was (nog) rustig in het bos en het aantal paddenstoelen viel me niet tegen. Uiteindelijk heb ik naar schatting toch een tiental verschillende soorten kunnen vinden en fotograferen. Natuurlijk mocht de vliegenzwam – uiteindelijk toch wel de paddenstoel der paddenstoelen – niet ontbreken. Ik kwam ze in verschillende formaten en gedaanten tegen en bijna allemaal moesten ze wel even op de foto. De vliegenzwam is niet alleen aan de bovenkant mooi, maar ook de plaatjes aan de onderkant van zijn hoed zijn in het juiste licht zeer fotogeniek …
Later op de dag begon dat laag-bij-de-grondse werk zich te wreken. Dat het in gehurkte toestand bewaren van het evenwicht zich in mijn bovenbenen liet voelen, kwam niet onverwacht, maar omdat ik me bij het overeind komen veelvuldig omhoog duwde met één van mijn armen, voel ik sinds gisteravond ook spierpijn op plaatsen waar ik dat niet had verwacht, namelijk in mijn schouders en borst. Maar niet getreurd, spierpijn is in zekere zin ook een teken van leven. De spieren doen het nog, ze willen nu gewoon eerst weer even wat rust. En ach, de foto’s waren enig klein leed wel weer waard … 🙂
